Deze blogpost is een vervolg op:
Dag 115: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?!
Dag 116: Wat is Macht?
Dag 117: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?! - Zelf-Vergeving 1

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te delen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik niet het recht heb om te beslissen om te delen wat mij gegeven was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat wat ik krijg nog steeds toebehoort aan degene die het mij gegeven heeft en dus, dat ik een verplichting heb ten opzichte van wie mij het geschenk gaf om het voor mezelf te houden en dus, te geloven, dat ik geen zeggenschap heb over wat er verder gebeurt met het geschenk.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om een geschenk onvoorwaardelijk te aanvaarden, maar te geloven dat ik wanneer ik een geschenk krijg, ik eigenlijk nu een schuld heb ten opzichte van degene van wie ik het geschenk gekregen heb en dat ik in het gebruik van mijn geschenk degene die het mij gaf moet eren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om geschenken te verbinden met schuld, eer en verplichting.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om verantwoordelijkheid te nemen voor iets wat mij gegeven is, maar in het idee dat ik nu een schuld heb ten opzichte van de schenker, mij eigenlijk verberg van mijn eigen verantwoordelijkheid en het nemen van mijn eigen beslissingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat geven een kwestie is van geven aan zij die het verdienen en dus angst te hebben om zelf te beslissen aan wie ik geef uit angst om te geven aan iemand die het niet verdient.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te geven/delen uit angst dat iemand misbruik maakt van mijn gulheid en hier van gaat profiteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om misbruikt en geëxploiteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te geven/delen uit angst om eigenwaarde te verliezen omdat ik mijn eigenwaarde definieer in mijn bezittingen en dus - dat als ik iets weggeef, ik een deel van mijn eigenwaarde zal verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij sterk te voelen wanneer ik bezittingen heb/meer bezittingen heb omdat ik nu een soort macht heb die ik kan uitoefenen op zij die minder hebben dan mij - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te geven/delen uit angst dat ik me zwakker ga voelen ten opzichte van anderen, omdat ik dan mijn positie van gepercipieerde macht en privilege zal schaden of verliezen, waarbij ik geen voordeel meer heb ten opzichte van anderen en het meer waarschijnlijk wordt dat ik meer moeite zal hebben om bepaalde dingen te bereiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf ten volle te waarderen in mijzelf toe te laten mijzelf uit te drukken in het maken van mijn eigen beslissingen en het toestaan van mijzelf om te geven en delen met anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik mijzelf en mijn expressie heb gelimiteerd en ingeperkt door mijzelf niet te hebben toegestaan om te delen en geven, maar in plaats daarvan heb toegestaan en aanvaard angst te dicteren dat ik gierig en hebberig moet zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om belang te hechten aan het hebben van 'mijn eigen bezittingen' omdat ik dit nooit had tijdens mijn kindertijd en hierin het gevoel had dat ik niet 'volwaardig' of 'compleet' was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om me in te laten met de angst van mijn ouders om te delen en verliezen, en daarom mijzelf nooit heb toegestaan en aanvaard mijn eigen beslissingen te maken, waarbij ik het geloof gecreëerd heb dat ik slechts volwaardig zou zijn wanneer ik mijn eigen beslissingen kan maken wanneer ik mijn eigen bezittingen heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf op te sluiten en te isoleren in muren van angst waarin ik geobsedeerd ben met het verdedigen van 'mijn beslissingen' uit angst dat ik het vermogen om mijn eigen beslissingen te maken en volwaardig te zijn, zou verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de slaaf te worden van mijn eigen bezittingen omdat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om relaties van afhankelijkheid aan te gaan met mijn bezittingen, waarbij ik ben gaan geloven dat ik 'eigen bezittingen' nodig heb om volledig, volwaardig en voldaan te kunnen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om de relatie die ik ben aangegaan ten aanzien van 'mijn bezittingen' los te laten uit angst om mijzelf te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om bezittingen en geschenken te aanzien als een maatstaf van mijn waardering en mijn waarde.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen ten aanzien van mijn ouders als ik geen belang zou hechten aan mijn bezittingen omdat ik altijd het gevoel had dat zij werkten om mij een leven van materieel welzijn te geven, en dus - dat als ik deze materiële bezittingen geen belangrijke waarde geef, dat ik dan ondankbaar ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat het mijn schuld is dat mijn ouders ongelukkig waren in hoe ze moesten werken en dingen doen die ze niet graag deden, hun hele leven lang, zodat ze mij een leven van materieel welzijn zouden kunnen geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik een slechte dochter zou zijn als ik de bezittingen die ik was gegeven door mijn ouders zou gaan weggeven en delen met anderen in het geloof dat ik dan ondankbaar en oneervol zou zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om gelabeld te worden en gezien te worden als een slechte en ondankbare dochter.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te reageren in schaamte, schuldgevoel en angst wanneer mijn vader zou zeggen dat ik ondankbaar was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dankbaarheid samengaat met 'schuldig zijn ten opzichte van' degene waar ik dankbaar voor ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dankbaarheid samengaat met 'minderwaardig zijn ten opzichte van' degene waar ik dankbaar voor ben.

Related articles

• Dag 113: A Family Tree of Judgments
• Dag 112: Designing the Perfect Character to Live my Life For Me
• Dag 114: Looking Back on the first Year of the 7 Years Journey to Life
• Day 315: How many Human Rights Can You Afford?
• Day 312: Unemployment where Life costs Money is a Crime against Humanity
• 367. Children's Human Rights | Equal Money
• Day 394: Personal Choice and the Effect on One's Life
• Day 225: Equality and Disinformation - Equality and Human Rights - Part 4
• Day 224: Justice and Human Rights - Part 4 - Social Justice: Merits and Deserts
• DAY 380: Capitalism is just another Word for Casino

Learn more »

Deze blog-post is een vervolg op 'Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?'

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te reageren met angst wanneer de dierenarts zei dat de beste optie was om Titan te laten inslapen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om iemand te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen dat 1 van onze paarden niet langer kon leven, dat we het niet hadden voorkomen - zelfs als er geen manier was waarop we het praktisch, in de context van hoe de wereld er nu uitziet en hoe de wereld nu werkt en de gevolgen waar we momenteel doorheen moeten lopen - niet hadden kunnen voorkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dit nieuws dat 1 van onze paarden moest sterven, meteen persoonlijk te nemen in te denken dat ik meer had moeten doen en dat ik dit had moeten helpen voorkomen op 1 of andere manier.

Ik wou even dit punt in relatie tot Titan doorlopen - maar toen ik de eerste zelf-vergeving zin schreef in deze blog, kwam er een herinnering op.

Enkele jaren terug werd mijn moeder ziek. Ze begon meer en meer afspraken te maken met specialisten. Ik herinner mij de juiste details niet, maar het kwam erop neer dat mijn ouders ons (mij, mijn zus en broer) hadden verteld dat ze ziek was, maar ze zeiden niet wat het was. Om 1 of andere reden was ik er meteen van overtuigd dat het kanker was. Ik ging dan naar mijn kamer en ging in een staat van angst - want wat als mijn moeder zou sterven? Ik weet dat het meteen een vergezochte situatie is - al wat ik wist is dat mijn moeder ziek was en hier begon ik al te denken dat ze zou kunnen sterven. Maar mijn moeder verloor haar moeder (mijn grootmoeder) toen ze 18 was, dus ik wist dat zo'n dingen kunnen gebeuren en niet perse vergezocht zijn.

Toen ik mij mijn leven probeerde in te beelden zonder mijn moeder - hoe het zou verdergaan zonder haar - begon ik te huilen en te huilen - ik was bezeten met angst. Op dat moment hadden mijn vader en ik geen goede relatie. Er was amper sprake van communicatie tussen ons. Dus de gedachte om alleen achter te blijven zonder mijn moeder was mijn grootste nachtmerrie.

Dit was de eerste keer dat ik werkelijk aandacht besteed had in het beseffen dat iets als kanker mijn leven om zeep zou kunnen helpen en iemand belangrijk van mij zou kunnen wegnemen. En ik zie nu, dat ik in dat moment een grote angst heb gecreëerd in mijzelf om ooit iemand te verliezen aan kanker.

Toen mijn ouders uiteindelijk vertelden wat er mis was, was het inderdaad kanker. Ze liet haar baarmoeder weghalen. 1 van de keren dat we haar gingen bezoeken in het ziekenhuis voor de operatie en we de kamer uitliepen na het bezoek, zag ik dat ze nog afscheid was aan het nemen van mijn vader en ze in tranen uitbarstte. Toen ik, mijn broer en zus in de kamer waren, hield ze zich sterk, maar eenmaal we uit het zicht waren, stortte ze in elkaar en mijn vader ook. Ik zag hoe bang ze allebei waren en mijn hart zonk in mijn schoenen. Ik dacht dat ik haar zou verliezen - dat alles wat ik mij had ingebeeld, zou uitkomen. Ik probeerde er niet aan te denken. Tot dan toe, wanneer ik aan de toekomst dacht, had ik altijd iets positiefs voor ogen. Maar  op dat moment wou ik aan de toekomst niet denken - want als het zo was dat mijn moeder stierf - zo dacht ik, zou mijn toekomst niets positiefs meer te bieden hebben en was mijn leven over.

Wordt vervolgd.

Related articles

• Day 147 & 148: Aftermath - Death of a Horse
• Day 146: Death of a Horse
• Day 87: Grounding Myself with Common Sense
• Day 150: How Dare you make me Feel Bad?
• Day 254: Secret Geometry of Consciousness and God - Part 2 - ADC - Part 101

Learn more »