Friday, May 10, 2013

Dag 113: A Family Tree of Judgments

Yesterday I was standing in front of the mirror after I took a bath. I saw I was reacting to the shape of my body, specifically around my hips. So - I placed my hands on my hips, breathed in and looked at the reactions - of course the judgments were in relation to 'being too fat', that there is fat tissue around my hips that 'shouldn't be there' or 'doesn't need to be there'. Then, still with my hands on my hips, I asked myself where this judgment comes from - I then saw two memories - one of my father telling me that 'you gained weight again' and one of my mother telling me the same. In both memories, I reacted quite extensively. Then I asked 'where do those judgments come from?' and I saw again two memories - of my grandparents coming into the house - in the one memory telling my mother that she gained weight and saying how they've lost weight and another one where they tell my father that he's gained weight and keeps on getting rounder.

So, what this shows is that self-judgments are taught by our parents judging us and they were taught from their parents judging them. So, there exists for each family a 'family tree of judgments' - where you can trace back each judgment to the previous generation, and the previous, and the previous and so on.

This gives of course a new perspective on 'The Tree of Knowledge of Good and Evil' - where such tree is not one standing in some garden in some promised land - but a tree that exists within and as us, that grows from generation to generation and its fruits are the judgements that stand in the polarity of good or evil - and that are passed on from parents to children.

That is how parents teach, after all - to label some things as 'good' and others as 'bad'. Raising a child then means nothing more than passing on your judgment to your children - so that your children eventually grow up to be able to judge themselves. And then the education is complete and the child is ready to go and pass on their judgments to their own child.

Within this no real education takes place, because when a child goes through an energetic reaction of, for instance, being angry at their sister or brother - and start 'acting up' - all the parents do is to place a label on this behavior as being 'bad' and that, therefore, it must be hidden from sight. To educate a child for real would be to assist the child in understanding their own experience through assisting them in building an adequate vocabulary. So - that when they experience this 'inner madness' again - they know that it is anger - and not 'something bad that must not be seen'. Once the experience is identified, the parent can assist the child in seeing where the anger originates from and then together practical solutions can be found. Herein children should not be underestimated - assist them to gain clarity and understanding and they'll often be able to see the solution for themselves.

To pass on judgments from one generation to another is nothing more than passing on your limitations to your child - making sure that no-one ever accepts themselves, no-one ever has confidence, no-one ever has self-trust, no-one ever stands up, no-one ever really truly lives.

The exact same method is applied in our judicial system - where nothing more is done than to create laws that label certain behavior as 'good' and other behavior as 'bad'. The apparent criminal is then in no way assisted to understand the origin of their behavior and no efforts are done to correct these origins - all that happens is that a 'punishment' ensues to ensure that such behavior is discouraged and suppressed. Seeing this - it is ridiculous to claim that humanity has ever evolved - because we've only ever lived in and as judgment. We cannot transform ourselves to be or become anything more than we are now if we continue to accept and allow ourselves to live in judgment - because judgment equals limitation.

The Tree of Knowledge of Good and Evil will keep on growing and will keep us entagled in our own fears as long as we continue to pass judgment on ourselves, on others - and especially, on our children.

So - what is meant with the story in the bible of God saying not to eat from the Tree of the Knowledge of Good and Evil? Was this story actually referring to the sins of the fathers and how we are sinning against ourselves if we accept and allow ourselvse to perpetuate the cycle of 'Judge as you have been Judged'? And that - Eve eating from the tree is showing how humanity has chosen to be swayed by the serpent as their mind to indulge in judgments - where, from that moment onwards - we screwed ourselves into infinity, banished from paradise. Because - wouldn't it be paradise if judgment no longer existed and, instead, unconditional support and assistance was offered so that no-one any longer has to live in confusion, suppression, fear and limitation? To ensure that each one is educated to be the best and most empowered version of themselves?


It only takes one moment - one bite - to con ourselves into accepting judgment as truth, as valuable, as relevant, as personal. So - when judgment presents itself - don't bite - don't participate - unconditionally forgive and let go. And when you forgive - you forgive not only yourself - but you stand as your entire family tree and release the judgment for everyone that has gone before you, unconditionally. And so, slowly but surely - you uproot the Tree of Judgment and allow the Tree of Life to flourish instead - ending the cycle of the sins of the fathers, discontinuing the line. Someone at some point along the line has to take responsibility for self and all that have gone before self to stop the perpetuation of limitations - and to find out: what is freedom really? Isn't this where parenting starts?

Enhanced by Zemanta

Friday, May 3, 2013

Dag 112: Designing the Perfect Character to Live my Life For Me

Ever since the 'having a child point' opened up, I've been feeling like I am entering a new 'stage' or 'phase' in my life. Within that, I find that I'm wanting to 'design' this stage/phase in my life to be most effective. What came up in discussion with my partner is that the way in which I'm trying to 'design' the next stage/phase in my life is through using my past as a guide - where I'm in fact merely trying to design myself as the supreme character that would be able to handle the changes ahead best.

So, when my partner suggested that it is not to try to design the future/myself in the future - but to design the foundation within and as myself to be able to walk into each new moment in a way where I can trust myself to be able to direct myself/my life/my environment most effectively - I went *bzzt*, *blip*, *do not compute* - lol.

I've created such a habit throughout my life to, always, when there is change ahead - go into future projections to try to predict what could/might happen, and thus, who I must be/must be able to be to handle all the different possible futures. Within this - I would project my current character into a potential future and if I saw/found/felt that my current character would not be able to 'handle' this particular future - then I would look for particular individuals within my life/my past of which I think would be able to handle such a future - to then, try to identify what particular character of them it is that I find is suitable to handle the future - and therefore, try to integrate this character into mine - so that I can feel like I have an arsenal of weapons as characters available that I can activate/become when required to handle with a situation.

So - in essence - what I am working on is to design an arsenal of characters that can 'take over from me' in moments where I would feel inadequate to direct the situation. It is like, literally, giving over the reigns to a character, so that I don't actually have to take responsibility within such situation, but, instead, can take a step back and hide in my own fear of failure.

And the purpose/goal within this is to design a 'final character' of the 'Adult Maite' - lol - one that is flexible and consists of various different characters and aspects of characters so that in any situation - I can call upon the exact character/aspect of a character that I see would be best to handle/direct a particular situation.

So - lol - in essence I'm trying to design the ultimate 'AutoPilot' system so that I can just sit back and enjoy the ride - where I in essence don't have to do anything anymore - because everything would automatically be taken care of by the various characters that form part of my 'suppreme adult character'.

What I see within this in terms of bringing the point back to myself and looking at my relationship with myself - is that I feel/believe that I am limited in terms of the things that I can do/am able to handle/am able to direct - and that any challenge is a point where I freeze - where I hit what I perceive to be 'the boundary of my capabilities' and that to be able to take on the challenge - would require me to 'step out of myself'. And this experience - is what provides the justification of why a character should now step in to take on the challenge for me. It's like when watching scary movies as a child and I would sit on my father's lap - but when scary part comes - my dad had to cover my eyes. And the same with facing a challenge, I just hide in 'non-existence' - where I literally stand back within myself and allow a character to take over in the belief that I need something/someone else to face the challenge for me.

And what's fascinating to see is that this point is something I've been busy with/preparing for my entire life - every time expanding and specifying characters so that I can move/participate in this world in the apparently most effective way possible - at least - that's what it would look like from the outside - where on the surface, everything is peachy-perfect and all is under control - lol - without any consideration for what I would actually be experiencing within and as myself and for I would actually be accepting and allowing. Because what I accept and allow in myself finds expression in how this entire world operates. And - before everything was inverted - I could've gotten away with this. However, now - whatever I accept and allow manifests direct consequences in myself and my own life - and so, this entire plan comes crumbling down as being utterly ineffective - lol.

There is no way around self-responsibility - there is no way around self-expansion. Therefore, to walk self-responsibility and self-expansion most effectively, I require to redefine the word 'challenge' - so that when I encounter a challenge - it is not a sign for me to 'shut down' - but an indication that I have an opportunity here to break through self-imposed limitations and work towards expanding myself and perfecting myself - not expanding or perfecting a character - but ME - so that I can live my life - and so that I don't have my Life lived FOR me. If I don't live my own life - then by the time I die - I'll go 'No, but WAIT! I haven't even started living yet!' I really don't want to end up in that position...

To be continued.
Enhanced by Zemanta

Saturday, April 27, 2013

Day 111: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 6 - Ware Liefde Hergedefinieerd



Wat voortkwam uit de vorige blog is dat het woord ‘Liefde’ moet hergedefinieerd worden, zodat het niet langer gedefinieerd is in eigenbelang. Voor context - lees eerst:


 
Hoe heb ik het woord ‘Liefde’ tot nu toe geleefd?

Ik heb het ervaren als een antwoord op mijn verlangen om vervuld en gelukkig te zijn. Ik ervaarde liefde als iets waar ik naar op zoek moest en dat mijn leven slechts successvol en zinvol zou zijn eenmaal ik ware liefde had gevonden. Ik ervaarde liefde als een ‘hoge’ en ‘opgewonden’ energie en een gevoel van afhankelijkheid of ‘verbondenheid’ – waarbij ik niet meer enkel een persoon op mezelf ben, maar verbonden en verwoven ben met een andere persoon. Ik ervaarde liefde als een warmte, al seen troost bijna.


Hoe is Liefde gedefinieerd in het woordenboek?

lief·de (de; v; meervoud: liefdes, liefden)

1. warme genegenheid: tussen die twee was het liefde op het eerste gezicht; (de) liefde bedrijven seks hebben

2. oprechte en warme belangstelling; het prijs stellen op: liefde voor de kunst

3. voorwerp van liefde: zijn eerste liefde


Welke geluiden kan ik identificeren in het woord?


Lief
Liegde
Lyrisch
Lieg verder
Verlies
Vieren
Leefde
Lef
Leve
Luddevudde


Houdt mijn huidige definitie van Liefde een positieve lading?

Ja – Wanneer ik op zoek ben naar liefde, is een positieve ervaring van ‘hoop’ – hoop dat alles beter wordt eenmaal de liefde is gevonden. Er is ook een ervaring van opwinding.

Wanneer ik dacht liefde gevonden te hebben, was er positieve elatie, een gevoel van innigheid en genegenheid, van warmte en gelukkigheid, van troost en van tevredenheid. (Lol – klinkt bijna als poezie)


Houdt mijn huidige definitie van Liefde een negatieve lading?


Ja - Wanneer het lang duurde om ‘liefde’ te vinden – werd ik chagrijnig, gefrustreerd, bitter, ongeduldig, angstig en zelfs depressief.

Wanneer liefde ‘wegvalt’ – is er weerom frustratie, bitterheid, depressie, woede, verdriet en het gevoel van verlies en falen.


Creatief Schrijven

Liefde is de expressie van het behandelen van een ander op dezelfde manier als ikzelf zou behandeld willen worden. Liefde is dan niet langer afhankelijk van een bepaalde person of een bepaald moment, maar staat meer als een principe dat kan geleefd worden in elk moment met elke persoon, ongeacht wat ik van die persoon denk of hoe ik me voel ten opzichte van die persoon. Hierin is het belangrijk dat ik ook specificeer hoe ikzelf behandeld zou willen worden:
- Met respect
- Met zorg en zorgvuldigheid
- Met begrip
- Met geduld
- Met verantwoordelijkheid
- Met ondersteuning
- Met gezond verstand
- Met meedogenloosheid voor mijn zelf-oneerlijkheden
- Met rechtuitheid
- Met integriteit
- Met geven en ontvangen
- In gelijkheid

Hierin gaat liefde verder dan de relatie met mijzelf en verder dan directe interactie met andere personen – het gaat om iedereen – dus niet ‘het behandelen van EEN ander’, maar het behandelen van ELK EEN’. Hierin strekt de expressie van liefde veel verder dan mijn directe omgeving, maar heeft te maken met een verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat eenieder door elk ander op dezelfde manier behandeld wordt. Hiervoor moeten bepaalde zaken veranderen in hoe de wereld gestructureerd is – met betrekking tot politiek, economie, criminologie, psychologie, ecologie, onderwijs, sociologie en wetenschap in het algemeen.

Opdat liefde kan bestaan moet angst verwijderd worden, moet de neiging van het plaatsen van eigen-belang voor wat best is voor iedereeen verwijderd worden, moet hebzucht verwijderd worden, moet hatelijkheid verwijderd worden, moet exploitatie verwijderd worden.


Definitie


Dus, liefde is het behandelen van elke levensform:
- Met respect
- Met zorg en zorgvuldigheid
- Met begrip
- Met geduld
- Met verantwoordelijkheid
- Met ondersteuning
- Met gezond verstand
- Met meedogenloosheid voor mijn zelf-oneerlijkheden
- Met rechtuitheid
- Met integriteit
- Met geven en ontvangen
- In gelijkheid
... en dus impliceert actie – om te werken naar het verwijderen van al wat leven beschadigt en vernielt, opdat eenieder het best mogelijke leven leeft – waarbij er niet langer een bezwaar bestaat om met eendert wie mijn leven in te ruilen – want ik weet dat elk leven dat wordt geleefd de moeite waard is om te leven.

Enhanced by Zemanta

Wednesday, April 24, 2013

Dag 110: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 5

Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 106: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 1
Dag 107: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 2
Dag 108: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 3
Dag 109: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 4

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om naar liefde te zoeken in moederschap.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om naar liefde te zoeken in de relatie en band tussen moeder en kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat liefde voor een kind puur is omdat je niet kiest of je van je kind houdt – je houdt van het kind omdat het jouw vlees en bloed is, omdat het jouw bloed is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het idee dat als iemand je kind is en jouw vlees en bloed is – je automatisch van het kind houdt en dat dit soort liefde de enige pure, ware liefde is die bestaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat het normaal is dat familie-leden mekaar meer liefhebben dan niet-familie-leden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om liefde afhankelijk te maken van bloed-band en familie-verwantschap.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat de enige liefde die echt, waar, en puur is – de liefde is waar je niet voor kiest maar waar je in geboren wordt of waar je geboorte aan geeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik de geboorte van een kind nooit zag of beschouwde als wat het was met betrekking tot wat er zich op fysiek vlak in een vrouw haar lichaam afspeelt en wat er zich op fysiek vlak in het kind zijn/haar lichaam afspeelt – maar om geboorte geven te beschouwen als het moment waarop je geboorte geeft aan pure liefde.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verwachten dat mijn kind mij onvoorwaardelijk liefheeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het idee dat een kind zijn/haar moeder liefheeft enkel en alleen omdat het zijn/haar moeder is te aanvaarden als ‘normaal’ en ‘hoe dingen nu eenmaal zijn’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat de relatie tussen kind en moeder gegarandeerd een innige, intieme en liefdevolle relatie is en dat daar niets tussen kan komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aavaard om in te zien dat mijn verlangen om een kind te hebben afstemt van mijn verlangen om ware/pure/onvoorwaardelijke liefde te ervaren en te ‘hebben’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verlangen om een kind te hebben zodat ik ware/pure/onvoorwaardelijke liefde kan ervaren, ‘hebben’ en ontvangen van mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn kind voor dat het zelfs nog maar geboren of verwekt is – tot de slaaf van mijn wil te maken – waarbij de enige reden voor zijn/haar bestaan is om mij gelukkig te maken en mij een gevoel/ervaring van vervulling te geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verlangen naar gelukkigheid en vervulling en gelukkigheid en vervulling te definieren in het ontvangen van pure/ware/onvoorwaardelijke liefde van een kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een kind te willen hebben uit zelf-belang.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aavaard om in te zien dat kinderen groot worden en dat de pure/ware/onvoorwaardelijke liefde van een kind wegwatert naargelang het kind ouder wordt – waarbij het kind meer en meer gaat opstaan tegenover zijn/haar ouders, omdat hij/zij gaat inzien dat ouders niet altijd weten wat het beste is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van geluk door het te zoeken en definieren in en als een kind/een relatie met een kind, buiten mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf aft e scheiden van liefde door het te zoeken en definieren en en al seen kind/een relatie met een kind, buiten mijzelf

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik mijzelf niet vervuld voel omdat ik mijzelf in kleine delen heb opgesplitst en al die delen heb weggestopt in verscheidene ideeen, concepten, ideeen en relaties.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik de enige ben die mijzelf kan vervullen door al de delen van mijzelf weer in mijzelf te halen en te aanvaarden, uit te drukken en leven als mijzelf.


Wordt Vervolgd.
Enhanced by Zemanta

Wednesday, April 17, 2013

Dag 109: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 4

Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 106: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 1
Dag 107: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 2
Dag 108: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 3

In de laatste relatie had ik mijn verwachtingen op een laag pitje gezet. Ik wou me niet verliezen in verliefdheid om dan teleurgesteld te zijn, maar aan de andere kant wou ik ook echt wel genieten van het hele gebeuren. Dus hier was de liefdes-ervaring dan weer anders - het was een Liefde als Onverschilligheid - lol. Ik ervaarde het als 'als het iets wordt, mooi - als het niets wordt, dan maakt het mij ook niet uit.' En weerom, na een vrij korte periode maakte hij het uit. Ik ging weer door een teleurstelling, maar kon het vrij snel loslaten, want ik had mezelf niet sterk geinvesteerd in de relatie - dus ik voelde niet dat ik veel verloor.

Tegen dan was ik al redelijk gedesillusioneerd met betrekking tot het kunnen vinden van 'de ware' of 'ware liefde' - of, ik gaf het idee op dat ik het zou kunnen vinden met een man, want een voorwaarde voor de 'perfecte match', in mijn ogen, was dat de partner een perfecte persoon was - iemand waar ik geen fout in kan vinden. En ik besefte dat ik dat niet zou vinden. Elke persoon - hoe perfect hij in de eerste indruk lijkt, gaat na een tijdje karakteristieken vertonen die ik niet wou aanvaarden in een partner. En ik veronderstelde dat het omgekeerde ook geldde, dat een ander altijd een indruk van mij zal hebben in het begin dat veel wenselijker is dan wie ik werkelijk ben - en dat, wanneer ze me na een tijdje leren kennen, ze hetzelfde meemaken, waarbij teleurstelling zich de kop gaat opspelen, want ik was niet de perfecte vrouw die ze dachten dat ik zou kunnen zijn.

Dus - liefde zoals het werd afgebeeld in films en TV-series was voor mij 'debunked' - iets dat enkel in films en series en sprookjes bestaat. Toch was er nog steeds een hunker naar liefde - en waar ik die liefde nog steeds dacht te kunnen vinden - was in moederliefde - liefde voor een kind.

Ik redeneerde dat liefde voor een kind puur is - want je kiest niet of je je kind liefhebt - je houdt van je kind, want het is jouw vlees en bloed - het is jouw kind. Maar wat meer is - ik wilde de onvoorwaardelijke liefde van een kind voor zijn of haar moeder ervaren. Iemand die je liefheeft ongeacht wie je bent - want je bent zijn/haar moeder - het kind houdt van je. Die innige en intieme relatie tussen moeder en kind - daar, dacht ik, kon niets tussenkomen.

Lol - ik had zelfs het idee of plan ontwikkeld dat ik een man zou zoeken - geen perfecte man - gewoon iemand waar ik gevoelens voor had en die ik kan uitstaan, om dan een gezin te kunnen starten met kinderen. En dan, wanneer ik 40 was, ofzo, te scheiden en misschien een vrouwelijke partner te zoeken - lol. Ik had nooit gevoelens voor vrouwen, maar ik kon altijd beter met vrouwen overweg. Dus, ik dacht dat het aangenamer zou zijn om de rest van mijn leven met een vrouw door te brengen - lol.

Wordt Vervolgd.
Enhanced by Zemanta