Deze blogpost is een vervolg op:
Dag 115: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?!
Dag 116: Wat is Macht?
Dag 117: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?! - Zelf-Vergeving 1
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te delen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik niet het recht heb om te beslissen om te delen wat mij gegeven was.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat wat ik krijg nog steeds toebehoort aan degene die het mij gegeven heeft en dus, dat ik een verplichting heb ten opzichte van wie mij het geschenk gaf om het voor mezelf te houden en dus, te geloven, dat ik geen zeggenschap heb over wat er verder gebeurt met het geschenk.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om een geschenk onvoorwaardelijk te aanvaarden, maar te geloven dat ik wanneer ik een geschenk krijg, ik eigenlijk nu een schuld heb ten opzichte van degene van wie ik het geschenk gekregen heb en dat ik in het gebruik van mijn geschenk degene die het mij gaf moet eren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om geschenken te verbinden met schuld, eer en verplichting.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om verantwoordelijkheid te nemen voor iets wat mij gegeven is, maar in het idee dat ik nu een schuld heb ten opzichte van de schenker, mij eigenlijk verberg van mijn eigen verantwoordelijkheid en het nemen van mijn eigen beslissingen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat geven een kwestie is van geven aan zij die het verdienen en dus angst te hebben om zelf te beslissen aan wie ik geef uit angst om te geven aan iemand die het niet verdient.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te geven/delen uit angst dat iemand misbruik maakt van mijn gulheid en hier van gaat profiteren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om misbruikt en geëxploiteerd te worden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te geven/delen uit angst om eigenwaarde te verliezen omdat ik mijn eigenwaarde definieer in mijn bezittingen en dus - dat als ik iets weggeef, ik een deel van mijn eigenwaarde zal verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij sterk te voelen wanneer ik bezittingen heb/meer bezittingen heb omdat ik nu een soort macht heb die ik kan uitoefenen op zij die minder hebben dan mij - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te geven/delen uit angst dat ik me zwakker ga voelen ten opzichte van anderen, omdat ik dan mijn positie van gepercipieerde macht en privilege zal schaden of verliezen, waarbij ik geen voordeel meer heb ten opzichte van anderen en het meer waarschijnlijk wordt dat ik meer moeite zal hebben om bepaalde dingen te bereiken.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf ten volle te waarderen in mijzelf toe te laten mijzelf uit te drukken in het maken van mijn eigen beslissingen en het toestaan van mijzelf om te geven en delen met anderen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik mijzelf en mijn expressie heb gelimiteerd en ingeperkt door mijzelf niet te hebben toegestaan om te delen en geven, maar in plaats daarvan heb toegestaan en aanvaard angst te dicteren dat ik gierig en hebberig moet zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om belang te hechten aan het hebben van 'mijn eigen bezittingen' omdat ik dit nooit had tijdens mijn kindertijd en hierin het gevoel had dat ik niet 'volwaardig' of 'compleet' was.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om me in te laten met de angst van mijn ouders om te delen en verliezen, en daarom mijzelf nooit heb toegestaan en aanvaard mijn eigen beslissingen te maken, waarbij ik het geloof gecreëerd heb dat ik slechts volwaardig zou zijn wanneer ik mijn eigen beslissingen kan maken wanneer ik mijn eigen bezittingen heb.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf op te sluiten en te isoleren in muren van angst waarin ik geobsedeerd ben met het verdedigen van 'mijn beslissingen' uit angst dat ik het vermogen om mijn eigen beslissingen te maken en volwaardig te zijn, zou verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de slaaf te worden van mijn eigen bezittingen omdat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om relaties van afhankelijkheid aan te gaan met mijn bezittingen, waarbij ik ben gaan geloven dat ik 'eigen bezittingen' nodig heb om volledig, volwaardig en voldaan te kunnen zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om de relatie die ik ben aangegaan ten aanzien van 'mijn bezittingen' los te laten uit angst om mijzelf te verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om bezittingen en geschenken te aanzien als een maatstaf van mijn waardering en mijn waarde.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen ten aanzien van mijn ouders als ik geen belang zou hechten aan mijn bezittingen omdat ik altijd het gevoel had dat zij werkten om mij een leven van materieel welzijn te geven, en dus - dat als ik deze materiële bezittingen geen belangrijke waarde geef, dat ik dan ondankbaar ben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat het mijn schuld is dat mijn ouders ongelukkig waren in hoe ze moesten werken en dingen doen die ze niet graag deden, hun hele leven lang, zodat ze mij een leven van materieel welzijn zouden kunnen geven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik een slechte dochter zou zijn als ik de bezittingen die ik was gegeven door mijn ouders zou gaan weggeven en delen met anderen in het geloof dat ik dan ondankbaar en oneervol zou zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om gelabeld te worden en gezien te worden als een slechte en ondankbare dochter.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te reageren in schaamte, schuldgevoel en angst wanneer mijn vader zou zeggen dat ik ondankbaar was.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dankbaarheid samengaat met 'schuldig zijn ten opzichte van' degene waar ik dankbaar voor ben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dankbaarheid samengaat met 'minderwaardig zijn ten opzichte van' degene waar ik dankbaar voor ben.
Learn more »
Verontwaardigd zijn gaat gewoonlijk gepaard met een ervaring van woede en opstandigheid, waarbij we onszelf 'groter' maken en denken 'Hoe durf je?? Waar haal je het lef vandaan??' Maar als we kijken naar het woord zelf - verontwaardigd - ver-ontwaardigd - vinden we een aanwijzing naar de oorsprong van de ervaring 'verontwaardigd zijn'.
Ont-waardigd.
Wanneer we verontwaardigd zijn is het omdat we de indruk hebben dat iemand onze waarde heeft weggenomen of vernield. Met 'onze waarde' heb ik het dan natuurlijk over onze 'eigen-waarde'. Dus - verontwaardiging is eigenlijk, in z'n oorsprong, een ervaring van minderwaardigheid, waarbij je plots voelt dat je minder waard bent. En op die ervaring van minderwaardigheid reageren we dan door kwaad te worden, onze stem te verheffen en onze kin hoog te houden.... 'Hoe durf je! Ik ben verontwaardigd!' We pompen onszelf op en reageren op onze minderwaardigheidsgevoelens door onszelf in de tegenovergestelde polariteit te sturen en een houding van meerderwaardigheid aan te nemen. En die houding hebben we dan geassocieerd met 'verontwaardiging' - waarbij iemand die verontwaardigd is vaak gezien wordt als iemand die het bij het rechte eind heeft, iemand die opstaat voor eer.
Maar wat er zich dus onderliggend afspeelt is een heel ander verhaal - we presenteren onszelf als sterk en eervol - maar, eigenlijk, binnenin, hebben we het gevoel dat we iets verloren hebben.
In mijn eigen ervaring heb ik gezien dat ik mij verontwaardigd voel wanneer ik de indruk heb dat iemand anders zich uitspreekt of een beslissing probeert te maken over iets wat ik acht als 'van mij' te zijn. En dit kunnen allerlei dingen zijn - Mijn Omgeving, Mijn Verantwoordelijkheden, Mijn Taken, Mijn Ervaringen, Mijn Expertise, Mijn Reputatie - en ga zo maar door. Wanneer ik de indruk heb dat iemand 'op mijn turf' komt te staan - reageer ik met verontwaardiging - Hoe Durf Je? Waar Haal je het Lef Vandaan? Het is Van MIJ!
Dit roept natuurlijk om de vraag: Hoe komt het dat ik het gevoel heb dat ik mijn eigenwaarde verlies wanneer ik de impressie heb dat mijn gevoel van controle over 'wat van mij is' onder bedreiging komt te staan?
Dit kan enkel gebeuren wanneer ik mijn eigenwaarde definieer in mijn 'bezit', mijn 'eigendom'. Eigen-waarde en eigen-dom - dus wanneer ik koningin ben in mijn eigen domein heb ik waarde en anders niet... Het betekent dat ik mijn eigenwaarde gedefinieerd heb niet in 'wie ik ben', maar in 'wat ik heb'.
En dus - wanneer ik mij verontwaardigd voel als een reactie op wat iemand zegt of doet - is het eerste dat ik mij moet realiseren dat: ik ben niet verontwaardigd met die persoon - de verontwaardiging heeft helemaal niets met die persoon te maken en de persoon heeft me geen onrecht aangedaan. De ervaring van verontwaardiging is een aanwijzing dat ik mijn eigenwaarde misplaatst heb en in iets buiten mijzelf dat ik aanzie als 'mijn bezit' - en dus, ben ik de enige die verantwoordelijk is voor mijn eigen ervaring.
Wanneer het gaat om 'mijn bezittingen', moet ik toegeven dat ik altijd moeite gehad heb met delen. Een specifieke herinnering komt op van wanneer ik kind was en mijn moeder gaf me nic-nacjes mee naar school. Ik zag altijd hoe andere kinderen het zo gemakkelijk hadden om hun koekjes en vieruurtjes met anderen te delen, maar ik had het hier altijd moeilijk mee. Ik had een vriendin toen die mijn nic-nacjes heel lekker vond, omdat het volkoren nic-nacjes waren en haar moeder kocht die niet. Dus, elke keer ik deze mee had en mijn tupperware doosje openmaakte tijdens de pauze, kwam ze naar me toe en met haar handen opengevouwen en een pruillip om aan te tonen dat ze er ook wat van wou. En op dat moment ervoer ik altijd weerstand in mijzelf en gaf ik er haar misschien 2 of 3 met aarzeling. Ik voelde dat ik niet het recht had om de koekjes weg te geven, want ik had het gevoel dat ze niet van mij waren, maar van mijn ouders. Zij hadden de koekjes gekocht en aan mij meegegeven zodat ik ze zou eten. Ik voelde dat ik niet het gezag of de autoriteit had om de beslissing te kunnen maken om de koekjes met anderen te delen en te beslissen wie ervan mag hebben en wie niet.
En zo had ik het met vele dingen, dat ik nooit echt het gevoel had dat ik iets had dat werkelijk 'van mij' was. Alles werd voor me gekocht. Mijn kleren waren oftewel 'hand-me-downs' van mijn broer, en wanneer ik ouder werd ging mijn moeder kleren voor me kopen. Dus, de kleren waren in een bepaalde zin wel mijn kleren, maar wanneer het neerkwam op iets als de kleren weggeven of weggooien, had ik het gevoel dat dit niet mijn keuze kon zijn, want ik had niet zelf voor de kleren betaald. Ik had ook nooit mijn eigen ruimte, mijn eigen kamer, als kind. Ik deelde eerst een kamer met mijn broer en later sliep ik met mijn zus op de zolderkamer. We hadden vaak ruzie, en het onderwerp om een muur tussen 'onze twee kanten' te bouwen in de kamer, zodat we elk onze eigen kamer zouden hebben, kwam geregeld op.
Veel zakgeld kreeg ik niet, dus er waren niet zoveel zaken die ik aanzag als 'mijn bezit', die ik met 'mijn eigen geld' had betaald. En zelfs met zakgeld - hoewel ik het gekregen had van mijn ouders - ervoer ik niet helemaal als onder mijn autoriteit. Ik had het gevoel dat ik het geld niet zomaar kon spenderen, want mijn ouders zouden willen dat ik het geld dat ze me gaven op een wijze manier zou uitgeven. Wanneer ik dan uiteindelijk studentenjobs ging doen en werkelijk mijn eigen geld ging verdienen, had ik altijd plannen met mijn geld. Oftewel zou ik voor een zomerreis betalen, of ik zou mijzelf een meubeltje aanschaffen, of zo. Tegen de tijd dat ik genoeg geld had gespaard en ik op het punt was om te betalen voor de reis of het meubeltje of wat dan ook - kwamen mijn ouders plots op met 'ach nee - geef je geld niet uit - wij zullen het wel voor je betalen'. Dit maakte me altijd furieus. Dan had ik eindelijk geld dat van mij was, waarmee ik iets kon kopen dat werkelijk van mij zou zijn - en dan gingen ze boven me heen beslissen dat zij het zouden betalen. Hupsakee, mijn plan naar de vaantjes!
Dus naarmate ik ouder werd, ging ik heel veel waarde hechten aan het hebben van mijn eigen bezittingen, mijn eigen ruimte, mijn eigen verantwoordelijkheden, dingen waar ik het laatste woord in zou hebben - want dat had ik nooit ervaren als kind. Het gaf me een gevoel van volwaardigheid - aha - nog een 'waarde'-woord.
Volwaardigheid - dus er was een manier waarop ik mijzelf niet compleet voelde, waardoor ik mijzelf niet ten volle kon waarderen. Er waren aspecten van mijzelf die ik niet tot expressie liet komen - en hierin is het belangrijkste punt dat ik mijzelf nooit toestond om beslissingen te maken voor mijzelf. Ik geloofde dat ik enkel het gezag heb om een beslissing te maken als het gaat om mijn eigen bezittingen. Omdat ik zo'n hunker had naar de mogelijkheid om mijn eigen beslissingen te maken, ben ik het meer waarde gaan geven dan het op zich inhoudt - waarbij ik zeer beschermend reageer wanneer ik voel dat iemand zich op 'mijn turf' gaat bevinden - want dan sta ik blijkbaar de kans om het kunnen maken van mijn eigen beslissingen weer te verliezen - en mezelf terug te bevinden in een positie van onvolwaardigheid en onvoldaanheid.
Ok, ik ga hier de volgende keer verder op in.
Learn more »
Deze blog-post is een vervolg op
Dag 99: Wachten op een Teken om Moeder te Worden
Dag 100: Dwing me AUB Niet om een Belissing te Maken! Laat me hier maar ronddrijven!
Dag 101: Wie is de sterkste: Jij of Je Gedachten?
Dag 102: Hoe We Onszelf Limiteren met Interpretatie - dus lees de vorige blog-posts voor context.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om opzettelijk een ineffectieve gids te kiezen, als een gids dat werkt met symbolen en tekens in plaats van woorden - zodat, als mijn keuzes/beslissingen die ik gebaseerd had op die tekens/symbolen mij zuur te staan zouden komen, dan kon ik altijd altijd het excuus en de verantwoording gebruiken dat ik de tekens misschien verkeerd geinterpreteerd had of misbegrepen had.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om tekens te volgen, zodat ik altijd kon zeggen dat ik een 'onschuldige vergissing' had gemaakt, want 'hey, ik was onder de indruk dat het universum mij eem boodschap aan het geven was'.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de intesiteit van de gedachten in verband met zwanger/moeder worden te interpreteren als een teken of signaal dat het tijd is dat ik inderdaad zwanger/moeder wordt - in plaats van mijn gezond verstand te gebruiken en verantwoordelijkheid te nemen en te onderzoeken waarom zulk intense gedachten bestaan in en als mezelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om meteen conclusies te trekken wanneer mijn regels later waren dan normaal, waarbij ik bijna hoopte dat ik zwanger zou zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te participeren in innerlijke conversaties als acterklap in de zin van 'wel, asl het zo is, dan is het zo, dan hoef ik tenmiste de beslissing niet voor mijzelf te nemen, want het gebeurde gewoon per ongeluk, het is buiten mijn handen'.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in het nemen van een beslissing om enkel zwanger/moeder te worden vanuit praktische overwegingen en te denken/geloven/anticiperen dat mijn beslissing op 1 of ander niveau zou beinvloed zijn met mijn voorgeprogrammeerde wens en verlangen om moeder te zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om een slechte beslissing te maken in het nemen van een beslissing dat op 1 of ander niveau beinvloed is door zelf-belang en niet absoluut zelf-gedirigeerd is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te hopen de gevolgen van een een zelf-oneerlijke levens-bepalende beslissing te ontlopen door 'per ongeluk' zwanger te worden, zodat ik blijkbaar geen verantwoordelijkheid moet nemen voor de zwangerschap die ik gecreeerd heb - in het idee, de perceptie, het geloof en - eigenlijk - het excuus, dat ik geen bewuste beslissing genomen heb, en daarom ben ik niet verantwoordelijk/aansprakelijk voor het gebeuren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat of ik nu een bewuste beslissing maak of niet - ik bepaal altijd op 1 of ander niveau wat met me gebeurt - en ik creeer mijn wereld en mij nleven, een en gelijk met wie ik mijzelf aanvaard te zijn - en dus, zelfs als ik 'per ongeluk' of 'per toeval' zwanger word - heb ik het nog steeds zelf gecreeerd en is het nog altijd mijn verantwoordelijkheid.
Learn more »
Deze blog-post is een vervolg op
Dag 99: Wachten op een Teken om Moeder te Worden en
Dag 100: Dwing me AUB Niet om een Beslissing te Maken! Laat me hier maar ronddrijven!
Dag 101: Wie is de sterkste: Jij of Je Gedachten? - dus lees de vorige blog-posts voor context.
Ik zei in mijn vorige blog dat ik een nieuw punt zag met betrekking tot het verlangen om kinderen te krijgen/moeder
te worden. Over dit punt zal ik later schrijven, eerst wil ik doorheen
de punten werken met Zelf-Vergeving en Zelf-Corrigerende Uitspraken die
ik heb neergeschreven in 'Dag 99' en 'Dag 100'.
Tekens en Interpretatie
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de neiging te hebben om te zoeken naar 'tekens van het universum' die me 'de weg kunnen wijzen' ik wat ik zou moeten doen of hoe ik mijn leven moet leiden of welke richting ik uit moet.
Ik
vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om
mijzelf te realiseren dat als ik iets zie als een teken, is het niet zo
dat wat ik zie of hoor een teken is, maar dat ik iets of iemand uit mijn
omgeving een be-teken-is heb gegeven - en nu is het plots een 'teken' -
waarbij wat ik zag of hoorde geen inherente boodschap met zich
meedroeg, maar het enkel zo geinterpreteerd heb in mijn geest.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien
dat elke keer ik dacht dat ik een teken kreeg van het universum, dat ik
eigenlijk zelf een boodschap aan het verzinnen was door dingen in mijn
omgeving die ik hoorde of zag te interpreteren door mijn geest op een
manier dat ik confirmatie zou krijgen voor wat ik eigenlijk zou willen
doen - en dus, enkel horen of zien wat ik wilde horen en zien.
Ik
vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te
zien dat het interpreteren van mijn omgeving hetzelfde is als denken.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien hoe mijn gedachten
als interpretaties van mijn wereld/omgeving een obstakel zijn, iets dat
in mijn weg staat en dat het onmogelijk maakt om op een rechstreekse
manier met en in mijn wereld en omgeving te participeren - en dus, ik
vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om
rechtstreeks in en met mijn wereld te participeren, maar altijd enkel te
participeren in, via en met mijn eigen gedachten en interpretaties van
mijn omgeving en mijn wereld - waarbij ik dus nooit echt geleefd heb
buiten mijn eigen hersenspinsels.
Ik vergeef mijzelf
dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik mijzelf
en mijn leven geen richting kan geven en dat ik zelf geen beslissingen
kan maken.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb
toegestaan en aanvaard om het idee dat ik mijzelf en mijn leven geen
richting KAN geven en dat ik zelf geen beslissingen KAN maken - als een
excuus en verantwoording waarachter ik de werkelijke reden schuil en dat
is dat ik mijzelf en mijn leven geen richting WIL geven en dat ik mijn
eigen beslissingen niet WIL maken.
Ik vergeef mijzelf
dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om iets
fout te doen in het dirigeren van mijzelf en mijn leven in het maken van
mijn eigen beslissingen en te geloven dat die angst meer is dan
mijzelf, waarbij ik 'luister' naar de angst en 'gehoorzaam' ben aan de
angst.
Het woord 'gehoorzaam' is interessant - zal ik later ook blogs over schrijven.
Ik
vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn
zelf-verantwoordelijkheid af te geven aan een 'onzichtbare gids' die
mijn beslissingen voor mij moest maken omdat ik niet verantwoordelijk
wou zijn voor mijn eigen acties.
Ik vergeef mijzelf dat
ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in
het dirigeren van mijzelf en mijn leven door het maken van mijn eigen
belissingen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb
toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in het maken van
beslissingen omdat ik het geloof had dat ik hiervoor een bepaalde
kwaliteit 'miste'.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf
heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat bepaalde mensen nu eenmaal
beslissingen kunnen maken en anderen niet.
Ik vergeef
mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard heb om in te zien
dat het enige dat ik miste, moed was - en dat die moed er wel was, maar
dat ik die niet zag omdat de angst zo overweldigend was en ik doorheen
de angst mijzelf niet kon zien.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden en omarmen als 'moed'.
Ik
vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om van het
universum een 'ingebeelde vriend' te maken - waarbij ik mijzelf heb
wijsgemaakt dat het universum al weet wat ik zou moeten doen met mijn
leven en dat het universum mij tekens zal geven van wat ik moet doen.
Wordt Vervolgd.
Learn more »
De ganzen op de boerderij hebben kleintjes gehad. Een van de gansjes was zwak en toen we haar vonden was ze eigenlijk op het randje van de dood. Ze lag naast haar moeder in plaats van onder haar, want de moeder wou er niet voor zorgen - een zwak gansje zou de rest van de groep in gevaar kunnen brengen. Het kleintje had zelfs een wonde boven haar linkeroog waar een van de ganzen haar had gepekt.
Toen we haar vonden hebben we het gansje in huis genomen (ik zeg 'haar', maar we kunnen momenteel niet zeggen of het een jongen of een meisje is). Het nam haar slechts enkele dagen om op krachten te komen, om te kunnen stappen, eten en drinken op haar eentje.
Het gansje heeft ons - LJ, Gian, Leila en ik, alsook de honden in ons huis - aanvaard als haar 'ouders'. Zij volgt iedereen achterna en het maakt haar niet uit of ze nu een gans, een hond of een mens aan't nalopen is. Wanneer we niet bij haar kunnen zijn, stoppen we haar onder in een dekentje in een kooi in de kamer, maar daar wiegelt ze zich soms van onder. En wanneer ze dan niemand kan zien, begint ze de roepen/huilen totdat iemand haar tegemoet komt en optilt. Wanneer ze alleen is voelt ze zich kwetsbaar, wanneer ze bij iemand is, voelt ze zich veilig.
Het is echt fascinerend om te zien hoe zij ons zo onvoorwaardelijk vertrouwt. Ze vertrouwt erop dat we voor haar zorgen en dat we het beste met haar voorhebben. Zelfs met de honden - een van de eerste dagen dat we haar in huis hadden gehaald waggelde ze naar Boeboe - een klein hondje - en stopte ze zichzelf onder zijn dij. Een hond zijnde, als Boeboe dit gezien had als een 'invasie' van 'zijn ruimte', had hij haar kunnen aanvallen/bijten - maar zij zag geen gevaar, zij vertrouwde hem gewoon. En gelukkig heeft Boeboe een heel moederlijke zijde wanneer het op kuikentjes, eendjes en gansjes aankomt - en hij welkomde het kleintje gewoon en liet haar zichzelf instoppen onder zijn poot en tussen zijn krullen.
Voor mij is het indrukwekkend om te zien hoe iemand mij zo ten volle kan vertrouwen, tot op het punt waar ze letterlijk haar leven in mijn handen legt. Zij gaat ervan uit dat ik het beste met haar voor heb - en als je dat soort vertrouwen van iemand ziet, wordt het een verantwoordelijkheid om dat vertrouwen niet te schenden.
Ik kan mij dat soort vertrouwen momenteel niet voorstellen in mijzelf - ik vertrouw niemand op de manier waarop zij mij vertrouwt. En toch, ooit, als kind moet ik dat soort vertrouwen gehad hebben in mijn ouders.
Kinderen komen op de wereld in een kwetsbare staat en vertrouwen hun ouders onvoorwaardelijk om voor hen te zorgen, om hen te beschermen van gevaar, om hen te leiden, om hen te tonen wat ze moeten weten om op hun eigen benen te kunnen staan. Mensen schenden dit vertrouwen in hun kinderen. Vroeger of later gaat het kind inzien dat de ouder niet altijd het beste met hen voorheeft.
Elk kind geeft ons het grootste geschenk: ze tonen ons dat het mogelijk is om onvoorwaardelijk te vertrouwen. Dat is het grootste geschenk in een wereld van wantrouwen, leugens en teleurstelling. Maar, in plaats van dit vertrouwen ten harte te nemen en dit te beantwoorden met de zorg, de dedicatie, de steun en de leiding dat een kind verwacht om dit vertrouwen te eren - zorgen we ervoor dat het kind teleurgesteld wordt - zodat het kind ons kan aansluiten in onze voortdurende staat van wantrouwen en het schermen van onszelf ten opzichte van de buitenwereld.
Een kind legt zijn leven in de handen van zijn ouders. Beeld je even een wereld in waarin iedereen mekaar op diezelfde manier vertrouwt. Zo'n wereld is mogelijk - en toch verkiezen we een wereld van paranoia, waar iedereen opgesloten zit in zijn eigen geest en vasthoudt aan al de geheimen waar van we denken dat als anderen hier achter komen, dat ze het tegen ons zouden gebruiken. Zou stress bestaan in een wereld waar iedereen mekaar op die manier vertrouwt? Zou depressie bestaan? Zou angst bestaan? Zou teleurstelling bestaan? Zouden schuldgevoelens bestaan?
Zo'n wereld is mogelijk als we 1 ding doen: verantwoordelijkheid nemen voor onszelf - waarbij we alle vormen van misbruik in ons gedrag, onze woorden, onze gedachten stoppen. De eerste stap is zelf-vertrouwen - slechts wanneer we aan onszelf kunnen bewijzen dat we ons eigen leven in onze eigen handen kunnen leggen en onszelf vertrouwen om dit leven te eren - kunnen we beginnen overwegen om anderen op dezelfde manier te vertrouwen.
Bij Desteni is dit precies wat wordt voorgesteld. Ja, het zal lang duren, heel lang - en ja, misschien zal zo'n wereld nooit werkelijkheid worden - maar het streven naar zo'n wereld en doen wat ik kan op dit moment om te helpen in het creeren van zo'n wereld is een betere manier om mijn tijd te besteden dan de miserie, het misbruik, de teleurstelling, de angst, de verwarring, de misleiding waar we nu in leven verder te cultiveren!
Learn more »
