Deze blogpost is een vervolg op:
Dag 115: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?!
Dag 116: Wat is Macht?
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat verontwaardiging niets te maken heeft met eergevoel en meerderwaardigheid, maar eigenlijk z'n oorsprong vindt in een minderwaardigheidsgevoel, waarbij we ons, in reactie tot wat iemand zei of deed, voelen alsof we een deel van onze eigenwaarde verloren hebben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat verontwaardiging een ervaring is waarin we proberen onszelf te presenteren als meerwaardig en superieur ten opzichte van degene die we verdenken van het wegnemen of vernielen van onze eigenwaarde.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard heb om in te zien dat de ervaring van verontwaardiging niet een teken is dat we 'eervol' zijn en 'het bij het rechte eind hebben', maar dat we ons eigenlijk zwak en gekwetst voelen en dat dit dus een indicatie is dat we op 1 of andere manier onze eigenwaarde gedefinieerd hebben in iets of iemand buiten onszelf, waarbij - wanneer dit wordt weggenomen, we het gevoel hebben dat we geen eigenwaarde meer hebben, of minder eigenwaarde hebben en ons 'minderwaardig' voelen - en, omdat er een angst bestaan in en als mijzelf om zwak/minderwaardig/niet genoeg te zijn, onderdruk ik de hele ervaring door mijzelf in de tegenovergestelde polariteit te sturen, waarbij ik mij oppomp in mijzelf, mijn stem verhef, mijn kin optil en probeer om mijn waarde terug vast te staven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat zodra ik reageer met een ervaring van ongeloof en onrechtvaardigheid, ik de verontwaardigings-personage activeer - en dus, dat ik dan en daar al meteen moet stoppen in en als mijzelf door te ademen en mijzelf te vertragen in mijzelf, zodat ik kan zien: "Ok, wat is het dat ik denk te verliezen in dit moment?" - zodat ik het onvoorwaardelijk kan loslaten en mijzelf te omarmen als heel en compleet in en als mijn ademhaling - om dan verder te participeren en communiceren met de persoon/personen in mijn omgeving.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard mij verontwaardigd te voelen wanneer iemand zich uitspreekt of een beslissing probeert te maken over iets at ik acht als 'van mij' te zijn - zoals 'mijn omgeving', 'mijn verantwoordelijkheden', 'mijn taken', 'mijn ervaringen', 'mijn expertise', 'mijn reputatie', enzovoort.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard alleen te willen zijn als degene die beslissingen maakt in bepaalde domeinen in mijn leven - waarbij ik geen enkele input van iets of iemand anders tolereer op die gebieden en het aanvoel als een persoonlijke aanval als iemand zich hier wel over uitspreekt of mee probeert oplossingen te zoeken over iets wat ik acht als 'van mij' - omdat ik het interpreteer als 'jij kan het niet' of 'je doet het niet goed genoeg' of 'je bent te zwak'.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om wanneer ik verontwaardigd ben, de verontwaardiging te verantwoorden door een gevoel van rechtvaardigheid te proberen inroepen - waarbij ik mijzelf ervan probeer te overtuigen dat 'ik het verdiend heb' om mijzelf hier uit te spreken en het laatste woord te hebben, of wat dan ook - in plaats van te kijken naar wat de beste oplossing is voor iedereen - of die oplossing nu van mij komt of niet en of ik nu het laatste woord heb of niet maakt niet uit - want het gaat erom te doen wat het beste is voor iedereen en niet mijn eigen ego te eren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn eigenwaarde te definiëren in afscheiding van mijzelf in mijn 'bezit' en mijn 'eigendom' - waarbij ik het gevoel heb/wil hebben dat ik de koningin ben in mijn eigen domein - en dat ik enkel waarde heb wanneer dit het geval is en anders niet.
En dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn eigenwaarde te definiëren in en als wat ik heb, in plaats van mijzelf te aanvaarden als eigenwaarde in wie ik ben.
Wordt vervolgd.
Learn more »
Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 115: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?!
In de vorige blog beschreef ik mijn ervaring met verontwaardiging - en hoe de ervaring zijn oorsprong vindt in een ervaring van minder-waardig-heid. In mijn geval stemt de neiging tot verontwaardiging van hoe ik waarde ben gaan hechten aan het kunnen maken van mijn eigen beslissingen. En wanneer ik de indruk heb dat iemand deze vaardigheid om mijn eigen beslissingen te kunnen maken, bedreigt en ontzegt - voel ik dat aan alsof mijn waardigheid is weggenomen. Hierin beschreef ik ook hoe ik het maken van beslissingen gelinkt heb aan het hebben van mijn eigen bezittingen.
Dit is een punt dat cultureel is ingebed in onze psyche en dat zijn expressie vindt in kapitalisme. Het woord kapitalisme komt van het Latijnse 'caput', wat 'hoofd' betekent. Kapitalisme vond zijn oorsprong in het cultureel waarde-systeem, waarbij een persoon z'n waarde werd bepaald naargelang het aantal 'hoofden' koeien, geiten, schapen, enz. iemand had. En als we kijken naar kapitalisme vandaag - dan zien we dat zij die beslissingen kunnen doorduwen, degenen zijn die het meest bezitten. En hier bestaat een woord voor - voor het vermogen om beslissingen te kunnen maken en dus, invloed te hebben - en dat woord is 'macht'.
Dus - om dit alles nu terug naar mezelf te brengen - het punt waarin ik mijzelf niet volwaardig voelde, is dat ik het gevoel had dat ik geen macht had, dat ik machteloos was. Maar echte macht gaat erom zichzelf te kunnen bepalen en gaat er niet om erkenning te krijgen voor al de 'dingen' die ik bepaal buiten mijzelf. Dus dit is waar het mis-
begrip een heel gedragspatroon gecreëerd heeft, dat keer op keer uitdraait op een ervaring van verontwaardiging.
Zelf-vergeving volgt in de volgende blog.
Learn more »
Verontwaardigd zijn gaat gewoonlijk gepaard met een ervaring van woede en opstandigheid, waarbij we onszelf 'groter' maken en denken 'Hoe durf je?? Waar haal je het lef vandaan??' Maar als we kijken naar het woord zelf - verontwaardigd - ver-ontwaardigd - vinden we een aanwijzing naar de oorsprong van de ervaring 'verontwaardigd zijn'.
Ont-waardigd.
Wanneer we verontwaardigd zijn is het omdat we de indruk hebben dat iemand onze waarde heeft weggenomen of vernield. Met 'onze waarde' heb ik het dan natuurlijk over onze 'eigen-waarde'. Dus - verontwaardiging is eigenlijk, in z'n oorsprong, een ervaring van minderwaardigheid, waarbij je plots voelt dat je minder waard bent. En op die ervaring van minderwaardigheid reageren we dan door kwaad te worden, onze stem te verheffen en onze kin hoog te houden.... 'Hoe durf je! Ik ben verontwaardigd!' We pompen onszelf op en reageren op onze minderwaardigheidsgevoelens door onszelf in de tegenovergestelde polariteit te sturen en een houding van meerderwaardigheid aan te nemen. En die houding hebben we dan geassocieerd met 'verontwaardiging' - waarbij iemand die verontwaardigd is vaak gezien wordt als iemand die het bij het rechte eind heeft, iemand die opstaat voor eer.
Maar wat er zich dus onderliggend afspeelt is een heel ander verhaal - we presenteren onszelf als sterk en eervol - maar, eigenlijk, binnenin, hebben we het gevoel dat we iets verloren hebben.
In mijn eigen ervaring heb ik gezien dat ik mij verontwaardigd voel wanneer ik de indruk heb dat iemand anders zich uitspreekt of een beslissing probeert te maken over iets wat ik acht als 'van mij' te zijn. En dit kunnen allerlei dingen zijn - Mijn Omgeving, Mijn Verantwoordelijkheden, Mijn Taken, Mijn Ervaringen, Mijn Expertise, Mijn Reputatie - en ga zo maar door. Wanneer ik de indruk heb dat iemand 'op mijn turf' komt te staan - reageer ik met verontwaardiging - Hoe Durf Je? Waar Haal je het Lef Vandaan? Het is Van MIJ!
Dit roept natuurlijk om de vraag: Hoe komt het dat ik het gevoel heb dat ik mijn eigenwaarde verlies wanneer ik de impressie heb dat mijn gevoel van controle over 'wat van mij is' onder bedreiging komt te staan?
Dit kan enkel gebeuren wanneer ik mijn eigenwaarde definieer in mijn 'bezit', mijn 'eigendom'. Eigen-waarde en eigen-dom - dus wanneer ik koningin ben in mijn eigen domein heb ik waarde en anders niet... Het betekent dat ik mijn eigenwaarde gedefinieerd heb niet in 'wie ik ben', maar in 'wat ik heb'.
En dus - wanneer ik mij verontwaardigd voel als een reactie op wat iemand zegt of doet - is het eerste dat ik mij moet realiseren dat: ik ben niet verontwaardigd met die persoon - de verontwaardiging heeft helemaal niets met die persoon te maken en de persoon heeft me geen onrecht aangedaan. De ervaring van verontwaardiging is een aanwijzing dat ik mijn eigenwaarde misplaatst heb en in iets buiten mijzelf dat ik aanzie als 'mijn bezit' - en dus, ben ik de enige die verantwoordelijk is voor mijn eigen ervaring.
Wanneer het gaat om 'mijn bezittingen', moet ik toegeven dat ik altijd moeite gehad heb met delen. Een specifieke herinnering komt op van wanneer ik kind was en mijn moeder gaf me nic-nacjes mee naar school. Ik zag altijd hoe andere kinderen het zo gemakkelijk hadden om hun koekjes en vieruurtjes met anderen te delen, maar ik had het hier altijd moeilijk mee. Ik had een vriendin toen die mijn nic-nacjes heel lekker vond, omdat het volkoren nic-nacjes waren en haar moeder kocht die niet. Dus, elke keer ik deze mee had en mijn tupperware doosje openmaakte tijdens de pauze, kwam ze naar me toe en met haar handen opengevouwen en een pruillip om aan te tonen dat ze er ook wat van wou. En op dat moment ervoer ik altijd weerstand in mijzelf en gaf ik er haar misschien 2 of 3 met aarzeling. Ik voelde dat ik niet het recht had om de koekjes weg te geven, want ik had het gevoel dat ze niet van mij waren, maar van mijn ouders. Zij hadden de koekjes gekocht en aan mij meegegeven zodat ik ze zou eten. Ik voelde dat ik niet het gezag of de autoriteit had om de beslissing te kunnen maken om de koekjes met anderen te delen en te beslissen wie ervan mag hebben en wie niet.
En zo had ik het met vele dingen, dat ik nooit echt het gevoel had dat ik iets had dat werkelijk 'van mij' was. Alles werd voor me gekocht. Mijn kleren waren oftewel 'hand-me-downs' van mijn broer, en wanneer ik ouder werd ging mijn moeder kleren voor me kopen. Dus, de kleren waren in een bepaalde zin wel mijn kleren, maar wanneer het neerkwam op iets als de kleren weggeven of weggooien, had ik het gevoel dat dit niet mijn keuze kon zijn, want ik had niet zelf voor de kleren betaald. Ik had ook nooit mijn eigen ruimte, mijn eigen kamer, als kind. Ik deelde eerst een kamer met mijn broer en later sliep ik met mijn zus op de zolderkamer. We hadden vaak ruzie, en het onderwerp om een muur tussen 'onze twee kanten' te bouwen in de kamer, zodat we elk onze eigen kamer zouden hebben, kwam geregeld op.
Veel zakgeld kreeg ik niet, dus er waren niet zoveel zaken die ik aanzag als 'mijn bezit', die ik met 'mijn eigen geld' had betaald. En zelfs met zakgeld - hoewel ik het gekregen had van mijn ouders - ervoer ik niet helemaal als onder mijn autoriteit. Ik had het gevoel dat ik het geld niet zomaar kon spenderen, want mijn ouders zouden willen dat ik het geld dat ze me gaven op een wijze manier zou uitgeven. Wanneer ik dan uiteindelijk studentenjobs ging doen en werkelijk mijn eigen geld ging verdienen, had ik altijd plannen met mijn geld. Oftewel zou ik voor een zomerreis betalen, of ik zou mijzelf een meubeltje aanschaffen, of zo. Tegen de tijd dat ik genoeg geld had gespaard en ik op het punt was om te betalen voor de reis of het meubeltje of wat dan ook - kwamen mijn ouders plots op met 'ach nee - geef je geld niet uit - wij zullen het wel voor je betalen'. Dit maakte me altijd furieus. Dan had ik eindelijk geld dat van mij was, waarmee ik iets kon kopen dat werkelijk van mij zou zijn - en dan gingen ze boven me heen beslissen dat zij het zouden betalen. Hupsakee, mijn plan naar de vaantjes!
Dus naarmate ik ouder werd, ging ik heel veel waarde hechten aan het hebben van mijn eigen bezittingen, mijn eigen ruimte, mijn eigen verantwoordelijkheden, dingen waar ik het laatste woord in zou hebben - want dat had ik nooit ervaren als kind. Het gaf me een gevoel van volwaardigheid - aha - nog een 'waarde'-woord.
Volwaardigheid - dus er was een manier waarop ik mijzelf niet compleet voelde, waardoor ik mijzelf niet ten volle kon waarderen. Er waren aspecten van mijzelf die ik niet tot expressie liet komen - en hierin is het belangrijkste punt dat ik mijzelf nooit toestond om beslissingen te maken voor mijzelf. Ik geloofde dat ik enkel het gezag heb om een beslissing te maken als het gaat om mijn eigen bezittingen. Omdat ik zo'n hunker had naar de mogelijkheid om mijn eigen beslissingen te maken, ben ik het meer waarde gaan geven dan het op zich inhoudt - waarbij ik zeer beschermend reageer wanneer ik voel dat iemand zich op 'mijn turf' gaat bevinden - want dan sta ik blijkbaar de kans om het kunnen maken van mijn eigen beslissingen weer te verliezen - en mezelf terug te bevinden in een positie van onvolwaardigheid en onvoldaanheid.
Ok, ik ga hier de volgende keer verder op in.
Learn more »
It's been more than a year since the 7 Year Journey to Life started and so - I'm here in this blog looking back and assessing my application in the first year.
What is the Journey to Life about? It's a process wherein those walking are taking responsibility for themselves - taking responsibility for who they are, for their inner creation. It's a process of investigating and addressing every single thought, emotion, feeling that exists in our minds - that float up and that we believe is actually us, and that we actually believe have our best interests at heart - and yet, when actually investigating the nature of these emotions, feelings, thoughts, interpretations, beliefs, perceptions, ideas - and how we created them through tracing back the memories from which we developed set behavioral patterns - we invariably find the ironic oposite: that none of what the mind presents us ever in our best interest, but actually are a sign of gross self-deception, self-limitation, self-delusion and self-sabotage.
Within and through walking this process publically - for all to see - in a series of personal blogs - the process stretches further than self-responsibility - it is a process of establishing integrity - showing that it is possible for people to have integrity and showing how it can be done. Herein, one can see through a person's writings whether you can trust the person or not.
So - after a year of the 7 Year Journey - I look back at my own application and find that I have failed myself within what this process is about. I find that I have not disciplined myself within daily writing where I take a moment every day to make time for myself in taking responsibility for who I am, what I have accepted and allowed, tracing it back to the origin-points and writing practical solutions for myself as a guide or platform from which to live the correction.
I too often accepted excuses and justifications to not move myself within this discipline-point. Herein I look back to the start of my process and how I used to vigorously write daily - and thoroughly enjoy it - it was the most exciting thing I'd ever done - whereas within this first year of the Journey to Life, I've approached it as an obligation, a task - wherein I immediately place myself in a position of resistance and 'not wanting to do it'. I've also used the part of my process wherein I was disciplined within my writing as an additional excuse that 'I've already done this, I've already proven to myself that I can do it' - but, self-honestly, if it is not a consistent point, then how can I trust that it is real - then how can I trust that it is me moving myself - if I cannot sustain the movement myself?
And it is not only about daily writing - it is about pushing myself to specify my writing - to go beyond where I am, to expand myself, to explore farther. Within this I've seen that I've become 'content' with where I am within my process - where I have shifted my priority from dedication to life to leading my own comfortable life. Having overcome major obstacles within myself I feel like 'I'm mostly done now' and that I'm wlling to 'settle' now - settle for less - I've helped myself to get to a 'better place' within myself - yet, when it comes to now expanding my skills, specificy and responsibility to be able to stand as a trustworthy, influential and powerful point within this world in order to assist and support every life form - dedication suddenly lost its appeal and I've been slacking within my process. I've been taking my environment for granted, I've taken the people around me for granted, I've taken the Desteni group of support for granted, I've taken the animals that support me for granted. From walking towards become a living expression and participant within myself, my environment, my world - I've started managing myself, my environment and my world.
In hiding behind past achievements and accomplishments, I didn't see how I started fading and retracting from my position of effectiveness.
So, herewith, I re-commit and re-dedicate myself towards life.
I re-commit and re-dedicate myself towards walking the 7 Year Journey to Nothingness effectively - in order to continue manifesting fundamental and substantial change within myself and no longer settle and compromise myself and others in taking for granted the opportunity I have here - wherein my first responsibility is to write myself to freedom.
Time to get back to humbleness, time to get back to self-honesty and not waste any more breaths.
Thank you for reading.
Learn more »
Yesterday I was standing in front of the mirror after I took a bath. I saw I was reacting to the shape of my body, specifically around my hips. So - I placed my hands on my hips, breathed in and looked at the reactions - of course the judgments were in relation to 'being too fat', that there is fat tissue around my hips that 'shouldn't be there' or 'doesn't need to be there'. Then, still with my hands on my hips, I asked myself where this judgment comes from - I then saw two memories - one of my father telling me that 'you gained weight again' and one of my mother telling me the same. In both memories, I reacted quite extensively. Then I asked 'where do those judgments come from?' and I saw again two memories - of my grandparents coming into the house - in the one memory telling my mother that she gained weight and saying how they've lost weight and another one where they tell my father that he's gained weight and keeps on getting rounder.
So, what this shows is that self-judgments are taught by our parents judging us and they were taught from their parents judging them. So, there exists for each family a 'family tree of judgments' - where you can trace back each judgment to the previous generation, and the previous, and the previous and so on.
This gives of course a new perspective on 'The Tree of Knowledge of Good and Evil' - where such tree is not one standing in some garden in some promised land - but a tree that exists within and as us, that grows from generation to generation and its fruits are the judgements that stand in the polarity of good or evil - and that are passed on from parents to children.
That is how parents teach, after all - to label some things as 'good' and others as 'bad'. Raising a child then means nothing more than passing on your judgment to your children - so that your children eventually grow up to be able to judge themselves. And then the education is complete and the child is ready to go and pass on their judgments to their own child.
Within this no real education takes place, because when a child goes through an energetic reaction of, for instance, being angry at their sister or brother - and start 'acting up' - all the parents do is to place a label on this behavior as being 'bad' and that, therefore, it must be hidden from sight. To educate a child for real would be to assist the child in understanding their own experience through assisting them in building an adequate vocabulary. So - that when they experience this 'inner madness' again - they know that it is anger - and not 'something bad that must not be seen'. Once the experience is identified, the parent can assist the child in seeing where the anger originates from and then together practical solutions can be found. Herein children should not be underestimated - assist them to gain clarity and understanding and they'll often be able to see the solution for themselves.
To pass on judgments from one generation to another is nothing more than passing on your limitations to your child - making sure that no-one ever accepts themselves, no-one ever has confidence, no-one ever has self-trust, no-one ever stands up, no-one ever really truly lives.
The exact same method is applied in our judicial system - where nothing more is done than to create laws that label certain behavior as 'good' and other behavior as 'bad'. The apparent criminal is then in no way assisted to understand the origin of their behavior and no efforts are done to correct these origins - all that happens is that a 'punishment' ensues to ensure that such behavior is discouraged and suppressed. Seeing this - it is ridiculous to claim that humanity has ever evolved - because we've only ever lived in and as judgment. We cannot transform ourselves to be or become anything more than we are now if we continue to accept and allow ourselves to live in judgment - because judgment equals limitation.
The Tree of Knowledge of Good and Evil will keep on growing and will keep us entagled in our own fears as long as we continue to pass judgment on ourselves, on others - and especially, on our children.
So - what is meant with the story in the bible of God saying not to eat from the Tree of the Knowledge of Good and Evil? Was this story actually referring to the sins of the fathers and how we are sinning against ourselves if we accept and allow ourselvse to perpetuate the cycle of 'Judge as you have been Judged'? And that - Eve eating from the tree is showing how humanity has chosen to be swayed by the serpent as their mind to indulge in judgments - where, from that moment onwards - we screwed ourselves into infinity, banished from paradise. Because - wouldn't it be paradise if judgment no longer existed and, instead, unconditional support and assistance was offered so that no-one any longer has to live in confusion, suppression, fear and limitation? To ensure that each one is educated to be the best and most empowered version of themselves?
It only takes one moment - one bite - to con ourselves into accepting judgment as truth, as valuable, as relevant, as personal. So - when judgment presents itself - don't bite - don't participate - unconditionally forgive and let go. And when you forgive - you forgive not only yourself - but you stand as your entire family tree and release the judgment for everyone that has gone before you, unconditionally. And so, slowly but surely - you uproot the Tree of Judgment and allow the Tree of Life to flourish instead - ending the cycle of the sins of the fathers, discontinuing the line. Someone at some point along the line has to take responsibility for self and all that have gone before self to stop the perpetuation of limitations - and to find out: what is freedom really? Isn't this where parenting starts?
Learn more »
