Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?
Day 89: Iemand Verliezen aan Kanker
Dag 90: Relaties en Afhankelijkheid
Als en wanneer ik zie dat ik reageer in angst wanneer ik hoor dat iemand zal sterven/moet sterven - dan stop ik dan adem ik - ik realiseer mij dat ik angst om te verliezen en angst voor de dood ervaar - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om mijzelf te stabiliseren en te ademen, de dood te omarmen en te kijken naar hoe zaken praktisch moeten worden georganiseerd.
Als en wanneer ik zie dat ik reageer in angst om iemand te verliezen - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik een deel/aspect van mijzelf in de andere persoon heb geprojecteerd en gedefinieerd - en dus, ik plaats mijzelf als een en gelijk met de persoon en realiseer dat alles wat ik denk van mij bestaat in de ander eigenlijk deel maakt van mijzelf en ik aanvaard het in en als mijzelf.
Als en wanneer ik zie dat ik mij schuldig voel omdat iets gebeurt op een manier dat ik niet had kunnen voorkomen - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat het schuldgevoel een vorm van zelf-medelijden is - een automatische manier om mijzelf slechter te voelen dan nodig en dus, ik verbind mijzelf ertoe om het schuldgevoel los te laten en door het hele gebeuren heel te lopen en op een praktische manier te kijken of er iets was dat ik anders had kunnen doen om van te kunnen leren zodat hetzelfde zich niet opnieuw voordoet in de toekomst.
Als en wanneer ik zie dat ik het persoonlijk neem wanneer er iets gebeurt met een ander - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat wat er ook gebeurt het nooit persoonlijk is en dat het mijn verantwoordelijkheid is om te identificeren wat mijn rol was in het manifesteren van het gebeuren en dit punt te corrigeren - maar dat het mij niet definieert - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om mijzelf niet te definiëren in relatie tot het gebeuren en op een praktische manier te kijken naar hoe ik geparticipeerd heb in het manifesteren van het gebeuren en dit te corrigeren in en als mijzelf.
Learn more »
Deze blog-post is een vervolg op 'Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?'
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te reageren met angst wanneer de dierenarts zei dat de beste optie was om Titan te laten inslapen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om iemand te verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen dat 1 van onze paarden niet langer kon leven, dat we het niet hadden voorkomen - zelfs als er geen manier was waarop we het praktisch, in de context van hoe de wereld er nu uitziet en hoe de wereld nu werkt en de gevolgen waar we momenteel doorheen moeten lopen - niet hadden kunnen voorkomen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dit nieuws dat 1 van onze paarden moest sterven, meteen persoonlijk te nemen in te denken dat ik meer had moeten doen en dat ik dit had moeten helpen voorkomen op 1 of andere manier.
Ik wou even dit punt in relatie tot Titan doorlopen - maar toen ik de eerste zelf-vergeving zin schreef in deze blog, kwam er een herinnering op.
Enkele jaren terug werd mijn moeder ziek. Ze begon meer en meer afspraken te maken met specialisten. Ik herinner mij de juiste details niet, maar het kwam erop neer dat mijn ouders ons (mij, mijn zus en broer) hadden verteld dat ze ziek was, maar ze zeiden niet wat het was. Om 1 of andere reden was ik er meteen van overtuigd dat het kanker was. Ik ging dan naar mijn kamer en ging in een staat van angst - want wat als mijn moeder zou sterven? Ik weet dat het meteen een vergezochte situatie is - al wat ik wist is dat mijn moeder ziek was en hier begon ik al te denken dat ze zou kunnen sterven. Maar mijn moeder verloor haar moeder (mijn grootmoeder) toen ze 18 was, dus ik wist dat zo'n dingen kunnen gebeuren en niet perse vergezocht zijn.
Toen ik mij mijn leven probeerde in te beelden zonder mijn moeder - hoe het zou verdergaan zonder haar - begon ik te huilen en te huilen - ik was bezeten met angst. Op dat moment hadden mijn vader en ik geen goede relatie. Er was amper sprake van communicatie tussen ons. Dus de gedachte om alleen achter te blijven zonder mijn moeder was mijn grootste nachtmerrie.
Dit was de eerste keer dat ik werkelijk aandacht besteed had in het beseffen dat iets als kanker mijn leven om zeep zou kunnen helpen en iemand belangrijk van mij zou kunnen wegnemen. En ik zie nu, dat ik in dat moment een grote angst heb gecreëerd in mijzelf om ooit iemand te verliezen aan kanker.
Toen mijn ouders uiteindelijk vertelden wat er mis was, was het inderdaad kanker. Ze liet haar baarmoeder weghalen. 1 van de keren dat we haar gingen bezoeken in het ziekenhuis voor de operatie en we de kamer uitliepen na het bezoek, zag ik dat ze nog afscheid was aan het nemen van mijn vader en ze in tranen uitbarstte. Toen ik, mijn broer en zus in de kamer waren, hield ze zich sterk, maar eenmaal we uit het zicht waren, stortte ze in elkaar en mijn vader ook. Ik zag hoe bang ze allebei waren en mijn hart zonk in mijn schoenen. Ik dacht dat ik haar zou verliezen - dat alles wat ik mij had ingebeeld, zou uitkomen. Ik probeerde er niet aan te denken. Tot dan toe, wanneer ik aan de toekomst dacht, had ik altijd iets positiefs voor ogen. Maar op dat moment wou ik aan de toekomst niet denken - want als het zo was dat mijn moeder stierf - zo dacht ik, zou mijn toekomst niets positiefs meer te bieden hebben en was mijn leven over.
Wordt vervolgd.
Learn more »
