Deze blog-post is een vervolg op
Dag 99: Wachten op een Teken om Moeder te Worden en
Dag 100: Dwing me AUB Niet om een Beslissing te Maken! Laat me hier maar ronddrijven!
Dag 101: Wie is de sterkste: Jij of Je Gedachten? - dus lees de vorige blog-posts voor context.
Ik zei in mijn vorige blog dat ik een nieuw punt zag met betrekking tot het verlangen om kinderen te krijgen/moeder
te worden. Over dit punt zal ik later schrijven, eerst wil ik doorheen
de punten werken met Zelf-Vergeving en Zelf-Corrigerende Uitspraken die
ik heb neergeschreven in 'Dag 99' en 'Dag 100'.
Tekens en Interpretatie
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de neiging te hebben om te zoeken naar 'tekens van het universum' die me 'de weg kunnen wijzen' ik wat ik zou moeten doen of hoe ik mijn leven moet leiden of welke richting ik uit moet.
Ik
vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om
mijzelf te realiseren dat als ik iets zie als een teken, is het niet zo
dat wat ik zie of hoor een teken is, maar dat ik iets of iemand uit mijn
omgeving een be-teken-is heb gegeven - en nu is het plots een 'teken' -
waarbij wat ik zag of hoorde geen inherente boodschap met zich
meedroeg, maar het enkel zo geinterpreteerd heb in mijn geest.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien
dat elke keer ik dacht dat ik een teken kreeg van het universum, dat ik
eigenlijk zelf een boodschap aan het verzinnen was door dingen in mijn
omgeving die ik hoorde of zag te interpreteren door mijn geest op een
manier dat ik confirmatie zou krijgen voor wat ik eigenlijk zou willen
doen - en dus, enkel horen of zien wat ik wilde horen en zien.
Ik
vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te
zien dat het interpreteren van mijn omgeving hetzelfde is als denken.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien hoe mijn gedachten
als interpretaties van mijn wereld/omgeving een obstakel zijn, iets dat
in mijn weg staat en dat het onmogelijk maakt om op een rechstreekse
manier met en in mijn wereld en omgeving te participeren - en dus, ik
vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om
rechtstreeks in en met mijn wereld te participeren, maar altijd enkel te
participeren in, via en met mijn eigen gedachten en interpretaties van
mijn omgeving en mijn wereld - waarbij ik dus nooit echt geleefd heb
buiten mijn eigen hersenspinsels.
Ik vergeef mijzelf
dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik mijzelf
en mijn leven geen richting kan geven en dat ik zelf geen beslissingen
kan maken.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb
toegestaan en aanvaard om het idee dat ik mijzelf en mijn leven geen
richting KAN geven en dat ik zelf geen beslissingen KAN maken - als een
excuus en verantwoording waarachter ik de werkelijke reden schuil en dat
is dat ik mijzelf en mijn leven geen richting WIL geven en dat ik mijn
eigen beslissingen niet WIL maken.
Ik vergeef mijzelf
dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om iets
fout te doen in het dirigeren van mijzelf en mijn leven in het maken van
mijn eigen beslissingen en te geloven dat die angst meer is dan
mijzelf, waarbij ik 'luister' naar de angst en 'gehoorzaam' ben aan de
angst.
Het woord 'gehoorzaam' is interessant - zal ik later ook blogs over schrijven.
Ik
vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn
zelf-verantwoordelijkheid af te geven aan een 'onzichtbare gids' die
mijn beslissingen voor mij moest maken omdat ik niet verantwoordelijk
wou zijn voor mijn eigen acties.
Ik vergeef mijzelf dat
ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in
het dirigeren van mijzelf en mijn leven door het maken van mijn eigen
belissingen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb
toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in het maken van
beslissingen omdat ik het geloof had dat ik hiervoor een bepaalde
kwaliteit 'miste'.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf
heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat bepaalde mensen nu eenmaal
beslissingen kunnen maken en anderen niet.
Ik vergeef
mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard heb om in te zien
dat het enige dat ik miste, moed was - en dat die moed er wel was, maar
dat ik die niet zag omdat de angst zo overweldigend was en ik doorheen
de angst mijzelf niet kon zien.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden en omarmen als 'moed'.
Ik
vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om van het
universum een 'ingebeelde vriend' te maken - waarbij ik mijzelf heb
wijsgemaakt dat het universum al weet wat ik zou moeten doen met mijn
leven en dat het universum mij tekens zal geven van wat ik moet doen.
Wordt Vervolgd.
Learn more »
Deze Blog-post is een vervolg op:
Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?
Day 89: Iemand Verliezen aan Kanker
Dag 90: Relaties en Afhankelijkheid
Dag 91: Mijzelf de Schuld Geven
Als en wanneer ik zie dat ik in mijn mind meteen de 'worst-case-scenario' verwacht wanneer ik hoor dat iemand ziek is - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat deze verwachting tweevoudig is waarbij ik ten eerste mijzelf probeer voor te bereiden op mijn ergste angst en dat die angst werd geactiveerd, aangezien het nu meer waarschijnlijk is dat die angst realiteit is/wordt - en ten tweede, omdat er een perverse hoop bestaat dat de worst-case-scenario zal manifesteren/waar is, door het geloof dat het hebben van drama in mijn leven, mijn leven meer realistisch, meer interessant, meerwaardig maakt - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om de verwachting en de reacties te stoppen omdat ik al de informatie nog niet heb - en dus, in plaats van mijzelf te proberen voor te bereiden op iets wat misschien niet zal gebeuren, vraag ik naar verdere informatie - of ik laat de informatie los totdat ik meer weet en het zinvol is om de informatie te overwegen.
Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf in de toekomst projecteer om mijzelf te proberen voor te bereiden op het verlies van iemand, zoals mijn moeder of mijn paard - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat dit een manier is om te proberen door de emoties heen te werken voordat het gebeuren zich voordoet, zodat de pijn later minder zal zijn - en ik realiseer mij dat nu wenen geen verschil zal uitmaken, ik kan de punten identificeren waar ik nu nog iets aan kan doen of waarin ik mijzelf zou moeten corrigeren - maar om emoties te voelen gewoon met het doel van emotioneel te zijn gaat geen verschil uitmaken en ik zal wanneer ik de persoon/het dier werkelijk verlies, nog steeds worstelen en door mijn emoties heen moeten werken.
Als en wanneer ik zie dat ik een gedachtepatroon binnenstap in de lijnen van 'mijn leven is te saai, ik heb meer actie en drama nodig' - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat zo'n gedachtepatroon het gevolg is van het kijken naar films en TV-series, waarbij ik 'leven' heb gelijkgesteld aan voortdurende drama en 'ups en downs' - en ik realiseer mij dat in plaats van te kijken naar waar in mijn leven ik niet ten volle leef, wat mij het gevoel van 'verveling' geeft - ik mijzelf een 'quickfix' probeer te geven via drama. En dus, ik verbind mijzelf ertoe om mijn percepties van het leven in relatie tot drama, TV-series en films los te laten, want zij zijn enkel gebaseerd op fictie en het genereren van conflict en energie om mensen te entertainen en, eigenlijk, verslaafd te maken aan de energie die ze genereren wanneer ze naar de TV-serie of film kijken - en ik verbind mijzelf ertoe om de oorzaak van het gevoel van verveling te onderzoeken in het identificeren waar in mijn leven ik niet ten volle leef, maar mijzelf terughoudt, wat mij het gevoel van niet vervuld te zijn geeft - omdat ik mijzelf niet vervul.
Als en wanneer ik zie dat ik denk in de vorm van 'als dit gebeurt is mijn leven over' - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat zo'n statements een uitdrukking zijn van absolute zelf-limitatie waarin ik mijn bestaan en mijzelf in mijn geheel afhankelijk maak van iets of iemand anders - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om te alle zelf-definities, geloofsovertuigingen, percepties en angsten te identificeren en los te laten zodat ik mij kan realiseren dat ik alleen kan staan en dat niets of niemand anders bepaalt wie ik ben.
Als en wanneer ik zie dat ik mijn toekomst probeer te plannen wanneer ik in een emotionele staat ben - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat de plannen die ik maak wanneer ik in een emotionele staat zijn niet zelf-eerlijk zijn aangezien ik vanuit een startpunt van eigenbelang een oplossing probeer te zoeken, in plaats van naar de zaken te kijken in common sense - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om eerst al mijn reacties te onderzoeken en aan te pakken, zodat ik mijzelf stabiliseer en vanuit die zelf-stabiliteit en klaarte kijk ik met nieuwe ogen naar de situatie en neem alle punten in overweging in het nemen van een besluit met gezond verstand.
Als en wanneer ik zie dat ik probeer weg te lopen van mijn problemen - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik niet werkelijk probeer weg te lopen van een bepaald punt in mijn omgeving, maar dat ik probeer weg te lopen van mijzelf, want het punt in mijn omgeving is niet het probleem, maar mijn relatie ten opzichte van dat punt en de reacties die ik heb jegens dit punt - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om mijzelf te herinneren van het feit dat ik niet van mijzelf kan weglopen en dat waar ik ook ga, ik met mijzelf opgezadeld ben - lol - en dus, ik beweeg mijzelf ertoe om mijzelf onder ogen te komen en mijn relatie ten opzichte van het bepaalde punt waar ik op reageer herdefinieer tot een relatie van eenheid en gelijkheid.
Als en wanneer ik zie dat ik alle moed en hoop verlies wanneer ik een ander pijn zie lijden of een ander zie worstelen met een punt of een ander zie huilen - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik mijn moed, mijn stabiliteit en mijn kracht heb gedefinieerd in die persoon, in afscheiding van mijzelf en dus, wanneer ik die kwaliteiten in de ander niet zie, geloof ik dat ik ze zelf ook verlies - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om moet, kracht en stabiliteit te aanvaarden en omarmen in en als mijzelf en mijzelf gelijk te stellen aan die andere persoon in relatie tot deze punten, zodat mijn kracht, stabiliteit en moed niet afhankelijk zijn van iemand anders.
Learn more »
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf van anderen afhankelijk te maken.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de gemakkelijke weg te willen nemen, waarbij iemand anders de baan voor mij ruimt en ik op een voorgewandeld pad kan lopen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat er geen verschil is in een voorgeprogrammeerd leven leiden en een leven leiden waarbij ik mijzelf niet leid, maar er altijd op reken dat iemand anders de leiding zal nemen, dat iemand anders op ideeën zal komen, dat iemand anders oplossingen zal vinden, dat iemand anders wel initiatief neemt - want ik creëeer mijn eigen pad nog steeds niet - ik wandel gewoon in de toekomst die een ander voor mij al heeft voorbereid.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij af te vragen hoe de wereld zo corrupt en afschuwelijk kan zijn, wanneer ik in en als mijzelf de keuze heb gemaakt om anderen te vertrouwen in het bepalen van mijn levenspad - en dus, ik hen toestemming geef voor al wat ze maar kunnen bedenken te doen ten opzichte van mij - want in de keuze om zelf niet de leiding te nemen zeg ik eigenlijk dat het mij niet genoeg kan schelen, dat het niet belangrijk genoeg is voor mij om moeite te doen om de moed en de vaardigheden te ontwikkelen om zelfstandig te zijn in elke zin van het woord.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om steeds op iemand anders te wachten om mij de richting te wijzen met het excuses dat ik niet klaar ben om de verscheidene opties te zien en af te wegen en zelf een richting te kiezen, dat ik de vaardigheden niet heb om dit te doen, dat ik op niets kan komen/dat er bij niets te binnen springt, dat het mijn rol blijkbaar niet is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een ander de verantwoordelijkheid te geven om mijn leven te leiden - waarbij ik niet de leider ben, maar gewoon de volger - en dus, als ik mijn eigen leven niet leidt, kan ik ook niet zeggen dat ik levend ben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik niet klaar ben om mijn leven te leiden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik de vaardigheden niet heb om mijn leven te leiden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat ik op niets kan komen/dat er mij niets te binnen schiet - wanneer dit eigenlijk de mate aantoont tot de welke ik mijzelf heb gelimiteerd en begrensd, waarbij, als ik mijn zelf-bepaalde grens nader - ik bang wordt en liever in die angst blijf zitten, want de angst is tenminste vertrouwd - ik ken angst - terwijl ik het onbekende van wat voorbij mijn grenzen ligt, als wat ik nog niet verkend heb in/van mijzelf nog niet ken, en dus veronderstel ik meteen dat wat ik niet ken mogelijk schadend is voor mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het absurd is om angst te verkiezen omdat ik bang ben voor het obekende - angst kiezen om angst te vermijden - lol.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn zelf-aandrijvingskracht uit te zetten - waarbij ik mij bewust ben dat dit potentieel bestaat in mij, maar waarbij ik gekozen heb om het niet te gebruiken, wat als ik mijzelf aandrijf, weet ik dat ik buiten mijn comfortzone moet stappen - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te willen vasthouden aan mijn comfortzone, als een gevangene dat haar cel niet wil verlaten.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aavaard om mijzelf geen leiding te geven en mijn eigen horizons niet te verkennen, uit angst om verantwoordelijkheid te nemen, uit angst om vergissingen te maken en uit angst om kwetsbaar te zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om verantwoordelijkheid, vergissingen en kwetsbaarheid te verbinden met een vorm van pijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te omarmen in en als verantwoordelijkheid, vergissingen en kwetsbaarheid - in de zekerheid dat ik er altijd zal zijn voor mijzelf - en als het even moeilijk is, dan vind ik een manier om mijzelf erdoorheen te werken en een oplossing te vinden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf afhankelijk te maken aan eerder vergaarde kennis en eerdere ervaringen, waarbij - als ik plots helemaal alleen zou zijn, ik mijn zelf-toepassing zou limiteren tot wat ik 'ken', tot wat ik 'weet', tot datgene waar ik ervaring in heb, omdat ik dit als 'veilig' heb gelabeled, en alles wat onbekend is als 'gevaarlijk' heb gelabelled.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien en mij te realiseren dat ik dit proces alleen moet kunnen lopen: zonder iemand om mij te duwen, zonder iemand om mij te ondersteunen, zonder iemand om mee te overleggen - enkel mijzelf met gezond verstand en zelf-eerlijkheid als mijn leidende principes - en ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik dit proces niet alleen kan lopen - zonder motivatie van buitenaf, zonder ondersteuning van een ander, zonder iemand om mee te overleggen - want als een ander het kan, kan ik het ook - en als een ander het kan, heb ik geen excuses om te beweren dat het onmogelijk is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om altijd alles veilig te willen spelen, en dus, enkel begin aan datgene waarin ik ervaring heb, datgene waarvan ik weet dat ik het kan, datgene waarvan ik weet dat het goed zal eindigen - in plaats van in te zien dat als iedereen op die manier redeneert, dat de wereld NOOIT zal veranderen, want iedereen blijft dan gewoon ter plekke ronddabberen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om een en gelijk te staan met zij die absolute zelf-verantwoordelijkheid nemen in zelf-standigheid - in het erkennen, aanvaarden en omarmen van mijn eigen potentieel en dit zelf te ontwikkelen en te leven als mijzelf.
Learn more »
