Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 106: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 1
Dag 107: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 2
Ik ga verder met de serie 'Op Zoek Naar Ware Liefde' waarin ik verderga met het onderzoeken van mijn verlangen naar ware liefde dat deel uitmaakt van mijn verlangen naar moederschap.
Nadat ik Liefde als Verbeelding en Liefde als Passie had uitgeprobeerd, heb ik bewust mijn aanpak veranderd. Mijn derde relatie startte ik zonder echt gevoelens te hebben voor de kerel. Het was meer een berekende beslissing. Ik had een reeks karakteristieken die ik wou zien in mijn partner en toen ik mijn derde partner voor het eerst ontmoette, was het alsof ik een 'checklist' in mijn hoofd had toen ik tijd met hem doorbracht. En terwijl we mekaar leerden kennen, ging ik dan telkens karakteristieken aanvinken op de lijst als ik dacht dat hij beantwoordde aan die karakteristieken.
Toen ik dacht dat hij aan voldoende karakteristieken als criteria beantwoordde, labelde ik hem als een potentiele partner. Toen hij interesse toonde, overwoog ik of ik het een kans wou geven en besliste om dat te doen. De relatie kwam vrij traag op gang, maar dat verwachtte ik aangezien ik geen sterke gevoelens had. Ik hoopte dat des te beter ik hem leerde kennen en des te meer tijd ik met hem spendeerde, des te meer mijn gevoelens voor hem zouden groeien. Ik plaatste gevoelens op een lagere tree van belangrijkheid. Na mijn ervaring met mij vorige partner was mijn focus meer op: of onze interesses dezelfde waren, of het realistisch zou zijn om samen een leven te leiden, of we een 'match' waren wat onze persoonlijkheden betreften, wat onze waarden en passies betreften, enz.
Alles leek goed te gaan en ik had plezier in het verkennen van het onbekende, maar na enkele maanden vertelde hij mij dat hij ermee wou ophouden. Toen ik vroeg waarom zei hij dat de vlam uit was. Op dat moment werd ik kwaad - lol. Ik had iets van 'wel natuurlijk is de vlam uit!! De eerste vlinders zijn gewoon verliefdheid - nadien is het een kwestie om echte liefde te ontwikkelen, dat komt toch niet vanzelf!' Dat toonde mij dat hij een andere soort Liefde aan het verkennen was - Liefde als Energie misschien.
Ik was toen nog niet betrokken met Desteni, maar had de gewoonte om de schrijven wanneer ik verward was en ik geen uitweg zag in het doolhof dat mijn gedachten creeerden. Wanneer ik zo zou schrijven zou het altijd aan iemand gericht zijn. Ik vond het gek om naar een 'dagboek' of naar mijzelf te schrijven - ik wou iets vertellen of iets kwijt - maar dacht dat het gek was om te schrijven zonder het aan een bepaalde persoon te richten. Dus, ik schreef in de vorm van een brief, en in dit geval, een brief naar de ex die het net had uitgemaakt. Ik zou later de brieven nooit opsturen of in de bus stoppen. Eenmaal ik het had uitgeschreven, was ik kalm en was alles waar ik net over geschreven had al in het verleden - en dan leek het plots zinloos dat iemand anders het zou lezen.
Dus, in de brief die ik toen schreef had ik het over hoe ik het niet meer wist, dat toen ik probeerde mijn gevoelens te volgen, de relatie op niets uitdraaide en dat toen ik rede probeerde te gebruiken er niet genoeg gevoelens waren om ons tezamen te houden. Ik was gefrustreerd omdat ik was beginnen inzien dat 'Liefde' niet zo'n simpel onderwerp is en niet gemakkelijk te vinden is en dat ik verschillende versies van Liefde wou kunnen uitproberen zonder op te geven voordat de relatie echt begonnen was.
Wordt Vervolgd.
Learn more »
In de vorige blogpost beschreef ik hoe ik in mijn eerste relatie de notie van Liefde als een 'Verbeelde Liefde' heb geleefd. Mijn tweede relatie was dan weer een andere soort Liefde, het was de tragische 'Onmogelijke Liefde', wat het ook een 'Passionele Liefde' maakte.
Mijn tweede relatie was met iemand die mijn absolute teg
enpool was. Hij representeerde alles waar ik een hekel aan had. Hij gedroeg zich altijd heel macho, heel oppervlakkig, wilde altijd in het midden van de aandacht staan, was heel doorzichtig in hoe hij zich verborg achter een masker van personages enzo. Hij was allesbehalve wat ik zocht in een partner. Maar om 1 of andere reden was hij aangetrokken tot mij, tot het punt waar hij durfde zich kwetsbaar te stellen tegenover me. En het was daarin dat ik afdwaalde van mijn principes en mijzelf ging verliezen in hoop en, eigenlijk, het idee van magie - magische momenten - die momenten die je nooit voor mogelijk had gedacht, en wanneer ze zich dan afspelen voelt het zo overweldigend dat je helemaal toegeeft en je het gewoon helemaal wil beleven. De ervaringen zijn zo intens dat je denkt dat dit wel voorbestemd moet zijn.
We waren officieel eigenlijk maar voor 2 maanden samen. Het duurde een eeuwigheid vooraleer ik eindelijk toezegde om met hem in een relatie te zijn, hoewel we al hadden ingezien en toegegeven dat we ondersteboven 'verliefd' waren. Ik wilde wel, maar dacht niet dat het zou lukken, want we waren beiden toch echt wel helemaal verschillend. Hij hield van alles waar ik een afschuw van had en het tegenovergestelde geldde ook. Zie - in de momenten dat we gewoon met z'n tweetjes waren, was het heerlijk en magisch en intens en alles leek op z'n juiste plaats, maar eenmaal ik mij probeerde in te beelden hoe het zou werken in de praktische realiteit, had ik iets van 'no way'.
Uiteindelijk had ik iets van 'ok, laat het ons gewoon proberen' - en dus waren we samen in de zomer. Hoe we het uitmaakten was interessant. We lagen in het park op het gras en hij vertelde mij zijn 'visie' van de toekomst - hij was gewoon luidop aan het dromen en zei dat hij het heerlijk zou vinden als hij met zijn vader een cafe zou openhouden en dat ik bij zijn zeide was. Natuurlijk, dat was allesbehalve wat ik zag in mijn toekomst. Ik wou niet de vrouw van een cafe-uitbater zijn. Ik wou iets artistiek of opwindend doen met mijn leven. Ik werd dus stil en zei niets terug op wat hij net had verteld. En hij vroeg me wat ik aan het denken was. Nu - we hadden een regel dat - als we elkaar vragen op eendert welk moment 'wat ben je aan het denken' - dat we eerlijk moesten antwoorden. En natuurlijk, op dat moment wilde ik niet antwoorden en - natuurlijk - ging hij daardoor nog feller aandringen dat ik zou antwoorden. Ik zei 'als ik dit zeg, dan is het het begin van het einde'. En hij zei - je moet het zeggen. Ik ben altijd een 'sucker' geweest om bij de regels te spelen - en dus, in dat moment ook - gaf ik uiteindelijk toe en zei ik: "Ik was aan het denken dat als ik ooit met iemand trouw, zal het niet met jou zijn." Dus ja - dat was een deal-breaker - lol.
Maar nadat we het hadden uitgemaakt, bleven we enorm aangetrokken tot mekaar en er was een ongesproken 'we horen bij elkaar'. En we bleven maar samenkomen en terug uit mekaar gaan. De hele relatie was een emotionele roller-coaster en we werden beiden erg afhankelijk van mekaar. We hadden het probleem van 'we kunnen niet bij elkaar zijn, maar we kunnen ook niet van mekaar wegblijven'. Uiteindelijk wordt dit erg vermoeiend en besloten we om ermee op te houden, dat we elk onze eigen weg zouden opgaan en dat we misschien later, op een ander moment in ons leven, mekaar terug zouden opzoeken.
Dus in deze relatie heb ik geprobeerd om Liefde te vinden door mijn verlangens, mijn passies, mijn gevoelens, mijn impulsen te volgen. Het was een zeer intense ervaring, maar ik vond niet dat het uitdraaide op het soort Liefde dat alles kan overbruggen. Dat is het idee dat ik had - ik wist dat we wel heel verschillend waren, maar, zoals in films en Disney-cartoons wordt aangeleerd, had ik het idee dat onze Liefde alles kon doorstaan. Ja, niet dus. Lol.
Wordt Vervolgd.
Learn more »
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het gevoel van verliefd zijn te beoordelen als het beste gevoel in de wereld.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf verliefd te willen voelen gewoon omdat het goed voelde, zonder er veel om te geven op wie ik verliefd was.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat het leven beter is wanneer ik verliefd ben, gewoon omdat ik mij anders voelde.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat de wereld en het leven zelf helemaal niet veranderd wanneer ik verliefd ben, maar dat ik mij gewoon anders voel en dat door deze verandering in mijn ervaring – ik de wereld en het leven op een andere manier waarnam, alsof ik door een roze bril keek.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf verliefd te maken gewoon omdat ik mij verveelde aangezien elke dag telkens weer hetzelfde was en om opwinding in mijn leven te brengen, creëerde ik het gevoel van verliefd te zijn, waar ik ‘s ochtends wakker werd en mijn verliefd voelde zonder te weten op wie ik nu verliefd was.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat deze ervaringen aantonen dat verliefd zijn niets te maken heeft met een bepaalde persoon of met het idee van ‘ware liefde’ en ‘de ware’ aangezien het gewoon een gevoel is dat binnenin mijzelf bestaat en dat ik zelfs kan creëren in mijzelf zonder dat er een bepaalde persoon in betrokken is waar ik die zogenaamde liefde voor voel.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om waarde te hechten aan het gevoel van verliefdheid en te geloven dat verliefd zijn een bepaalde mening heeft, dat het een teken is van Cupido dat aangeeft bij wie ik hoor of met wie ik mijn leven moet lijden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik zelf het gevoel van verliefd zijn creëer in mijzelf door middel van participatie in gedachten over het willen hebben van een vriendje en hoe meer ik participeer in gedachten over een bepaalde jongen, hoe meer ik mij tot die jongen zal aangetrokken voelen en hoe meer ik er verliefd op word.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik zelf het gevoel van verliefdheid creëer, hoe kan ik het gevoel dan vertrouwen om mij de weg te wijzen in het leven?
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als ik hectische gevoelens heb voor iemand en die persoon dezelfde gevoelens heeft voor mij dat dit betekent dat we bestemd zijn voor elkaar, in plaats van in te zien dat we elk die gevoelens in onze mind gecreëerd hebben door participatie in gedachten en dat die gevoelens dus eigenlijk niets te maken hebben met de andere persoon aangezien ik die gevoelens kan creëren voor eendert wie.
Ik zet mij in om aan te tonen dat liefde geen speciale betekenis heeft.
Ik zet mij in om aan te tonen dat ge voel van verliefd zijn niets te maken heeft met een bepaalde persoon waar we nu blijkbaar gevoelens voor hebben, maar een creatie is van onze eigen mind, waar die gevoelens bestaan in en als onszelf en we kiezen welke persoon we die gevoelens aan toeschrijven – zelfs als we denken dat ‘we niet kiezen voor wie we vallen’ – dit gebeurt enkel wanneer we het geloof al aanvaard hebben dat verliefdheid een speciale betekenis heeft en dat we het gevoel moeten vertrouwen.
Ik zet mij in om aan te tonen dat geen enkele ervaring in en van de mind te vertrouwen is.
Ik zet mij in om mijn leven zelf in handen te nemen zonder te vertrouwen op gevoelens en emoties om mij te zeggen wat te doen, welke richting in te nemen en met wie ik mijn tijd moet doorbrengen.
Ik zet mij in om aan te tonen dat elk gevoel en elke emotie een indicatie is van iets dat ik moet richting geven in mijzelf en waar niets of niemand buiten mijzelf een antwoord op is.
Learn more »
