Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 106: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 1
Dag 107: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 2
Dag 108: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 3
Dag 109: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 4
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om naar liefde te zoeken in moederschap.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om naar liefde te zoeken in de relatie en band tussen moeder en kind.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat liefde voor een kind puur is omdat je niet kiest of je van je kind houdt – je houdt van het kind omdat het jouw vlees en bloed is, omdat het jouw bloed is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het idee dat als iemand je kind is en jouw vlees en bloed is – je automatisch van het kind houdt en dat dit soort liefde de enige pure, ware liefde is die bestaat.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat het normaal is dat familie-leden mekaar meer liefhebben dan niet-familie-leden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om liefde afhankelijk te maken van bloed-band en familie-verwantschap.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat de enige liefde die echt, waar, en puur is – de liefde is waar je niet voor kiest maar waar je in geboren wordt of waar je geboorte aan geeft.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik de geboorte van een kind nooit zag of beschouwde als wat het was met betrekking tot wat er zich op fysiek vlak in een vrouw haar lichaam afspeelt en wat er zich op fysiek vlak in het kind zijn/haar lichaam afspeelt – maar om geboorte geven te beschouwen als het moment waarop je geboorte geeft aan pure liefde.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verwachten dat mijn kind mij onvoorwaardelijk liefheeft.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het idee dat een kind zijn/haar moeder liefheeft enkel en alleen omdat het zijn/haar moeder is te aanvaarden als ‘normaal’ en ‘hoe dingen nu eenmaal zijn’.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat de relatie tussen kind en moeder gegarandeerd een innige, intieme en liefdevolle relatie is en dat daar niets tussen kan komen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aavaard om in te zien dat mijn verlangen om een kind te hebben afstemt van mijn verlangen om ware/pure/onvoorwaardelijke liefde te ervaren en te ‘hebben’.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verlangen om een kind te hebben zodat ik ware/pure/onvoorwaardelijke liefde kan ervaren, ‘hebben’ en ontvangen van mijn kind.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn kind voor dat het zelfs nog maar geboren of verwekt is – tot de slaaf van mijn wil te maken – waarbij de enige reden voor zijn/haar bestaan is om mij gelukkig te maken en mij een gevoel/ervaring van vervulling te geven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verlangen naar gelukkigheid en vervulling en gelukkigheid en vervulling te definieren in het ontvangen van pure/ware/onvoorwaardelijke liefde van een kind.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een kind te willen hebben uit zelf-belang.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aavaard om in te zien dat kinderen groot worden en dat de pure/ware/onvoorwaardelijke liefde van een kind wegwatert naargelang het kind ouder wordt – waarbij het kind meer en meer gaat opstaan tegenover zijn/haar ouders, omdat hij/zij gaat inzien dat ouders niet altijd weten wat het beste is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van geluk door het te zoeken en definieren in en als een kind/een relatie met een kind, buiten mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf aft e scheiden van liefde door het te zoeken en definieren en en al seen kind/een relatie met een kind, buiten mijzelf
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik mijzelf niet vervuld voel omdat ik mijzelf in kleine delen heb opgesplitst en al die delen heb weggestopt in verscheidene ideeen, concepten, ideeen en relaties.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik de enige ben die mijzelf kan vervullen door al de delen van mijzelf weer in mijzelf te halen en te aanvaarden, uit te drukken en leven als mijzelf.
Wordt Vervolgd.
Learn more »
Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 106: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 1
Dag 107: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 2
Dag 108: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 3
In de laatste relatie had ik mijn verwachtingen op een laag pitje gezet. Ik wou me niet verliezen in verliefdheid om dan teleurgesteld te zijn, maar aan de andere kant wou ik ook echt wel genieten van het hele gebeuren. Dus hier was de liefdes-ervaring dan weer anders - het was een Liefde als Onverschilligheid - lol. Ik ervaarde het als 'als het iets wordt, mooi - als het niets wordt, dan maakt het mij ook niet uit.' En weerom, na een vrij korte periode maakte hij het uit. Ik ging weer door een teleurstelling, maar kon het vrij snel loslaten, want ik had mezelf niet sterk geinvesteerd in de relatie - dus ik voelde niet dat ik veel verloor.
Tegen dan was ik al redelijk gedesillusioneerd met betrekking tot het kunnen vinden van 'de ware' of 'ware liefde' - of, ik gaf het idee op dat ik het zou kunnen vinden met een man, want een voorwaarde voor de 'perfecte match', in mijn ogen, was dat de partner een perfecte persoon was - iemand waar ik geen fout in kan vinden. En ik besefte dat ik dat niet zou vinden. Elke persoon - hoe perfect hij in de eerste indruk lijkt, gaat na een tijdje karakteristieken vertonen die ik niet wou aanvaarden in een partner. En ik veronderstelde dat het omgekeerde ook geldde, dat een ander altijd een indruk van mij zal hebben in het begin dat veel wenselijker is dan wie ik werkelijk ben - en dat, wanneer ze me na een tijdje leren kennen, ze hetzelfde meemaken, waarbij teleurstelling zich de kop gaat opspelen, want ik was niet de perfecte vrouw die ze dachten dat ik zou kunnen zijn.
Dus - liefde zoals het werd afgebeeld in films en TV-series was voor mij 'debunked' - iets dat enkel in films en series en sprookjes bestaat. Toch was er nog steeds een hunker naar liefde - en waar ik die liefde nog steeds dacht te kunnen vinden - was in moederliefde - liefde voor een kind.
Ik redeneerde dat liefde voor een kind puur is - want je kiest niet of je je kind liefhebt - je houdt van je kind, want het is jouw vlees en bloed - het is jouw kind. Maar wat meer is - ik wilde de onvoorwaardelijke liefde van een kind voor zijn of haar moeder ervaren. Iemand die je liefheeft ongeacht wie je bent - want je bent zijn/haar moeder - het kind houdt van je. Die innige en intieme relatie tussen moeder en kind - daar, dacht ik, kon niets tussenkomen.
Lol - ik had zelfs het idee of plan ontwikkeld dat ik een man zou zoeken - geen perfecte man - gewoon iemand waar ik gevoelens voor had en die ik kan uitstaan, om dan een gezin te kunnen starten met kinderen. En dan, wanneer ik 40 was, ofzo, te scheiden en misschien een vrouwelijke partner te zoeken - lol. Ik had nooit gevoelens voor vrouwen, maar ik kon altijd beter met vrouwen overweg. Dus, ik dacht dat het aangenamer zou zijn om de rest van mijn leven met een vrouw door te brengen - lol.
Wordt Vervolgd.
Learn more »
Als en wanneer ik zie dat ik me overweldigd voel door het aantal gedachten dat opkomen in mijn geest - oftewel een boel van verschillende gedachten over verschillende onderwerpen allemaal tegelijkertijd, oftewel een reeks gedachten over hetzelfde onderwerp doorheen de dag - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat het niet uitmaakt hoeveel gedachten opkomen en dat, als er een boel verschillende gedachten over verschillende onderwerpen allemaal tegelijkertijd opkomen, dan is dit de aard van de 'bewuste geest' als een tactiek om mij bezig te houden in mijn geest, in plaats van hier te zijn, in en als mijn lichaam en te interageren met de werkelijkheid - en ik realiseer mij dat als dezelfde/hetzelfde type gedachten nu eenmaal of verscheidene keren opkomt, het maakt niet uit: het gaat erom de oorsprong van die gedachte te onderzoeken en te ontaarden, en dus een zelf-directieve positie in te nemen in mijzelf, in plaats van toe te geven aan een gevoel van 'het is me teveel', 'ik kan het niet aan' - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om niet toe te geven aan het idee dat de hoeveelheid van gedachten dat opkomt in mijn geest bepaalt hoe sterk of hoe zwak ik ben en wat ik wel of niet kan doen - en ik verbind mijzelf ertoe te staan en mijn aandacht op het fysieke te richten en de oorsprong van gedachten die terugkeren te onderzoeken en corrigeren.
Als en wanneer gedachten opkomen in de aard van 'het is nu ongeveer tijd dat ik kinderen krijg' of 'misschien zou ik nu aan kinderen moeten beginnen' of 'ik ben bijna 25, ik kan niet te lang wachten om kinderen te krijgen' - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik aan het participeren ben in ideen en geloofsovertuigingen in verband met vrouwen en de leeftijd op dewelke ze kinderen zouden moeten krijgen, ideeen en geloofsovertuigingen die gegrond zijn in cultuur, in internalisatie van mijn omgeving, in gewoontes - en die niets te maken hebben met prakticaliteit of de realiteit van wat het betekent om een kind op te voeden en de ondersteuning en omgeving die daarvoor vereist is - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om de vragen die opkomen in mijn geest niet te beantwoorden met ideen en geloofsovertuigingen die mij in een postie van zelf-compromittatie en zelf-sabotage zouden plaatsen, maar ik beantwoord ze met gezond verstand en praktische overwegingen.
Als en wanneer ik zie dat ik in projecties ga en mij inbeeld hoe het zou zijn om kinderen te hebben/moeder te zijn, dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik mijzelf probeer te manipuleren en overtuigen dat wat ik zou moeten doen is mijn verlangens en gevoelens volgen - en dus, ik verbind mijzelf er toe om het zelf-bedrog niet te volgen en mijn voeten weer op aarde te brengen, want het is absurd om te denken dat iets goeds voor me kan volgen uit zelf-bedrog.
Als en wanneer ik zie dat ik denk 'misschien is het een teken'/'misschien is het een signaal' - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat er niets of niemand buiten mijzelf is dat mij 'tekens' of 'signalen' toestuurt in hoe ik mijn leven moet leiden of welke beslissingen ik moet nemen en dat ik degene ben die mijn omgeving, mijn geest, wat ik hoor/zie interpreteer in een manier waarop ik het wil interpreteren - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om, in plaats van te wachten op iets of iemand dat mij richting kan geven, om mijzelf richting te geven en verantwoordelijkheid te nemen in het maken van mijn eigen beslissingen.
Learn more »
Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?
Dag 89: Iemand Verliezen aan Kanker
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om meteen het ergste te verwachten wanneer ik hoorde/zag/opmerkte dat mijn moeder ziek was - door meteen te veronderstellen dat ze kanker had.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om - in de overtuiging dat mijn moeder kanker heeft - de reageren in angst om haar te verliezen aan kanker.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf, in die angst-reactie, in de toekomst te projecteren en mij te proberen inbeelden hoe mijn leven er zou uitzien als mijn moeder zou sterven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om projecties in de toekomst/verbeelding te gebruiken om mijzelf in een emotionele staat te brengen - niet om mijzelf op een praktische manier te kunnen voorbereiden, maar om medelijden te hebben met mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het op een perverse manier 'leuk' te vinden dat er iets ergs als mijn moeder die kanker heeft te hebben gebeuren in mijn leven - alsof drama mijn leven meer realistisch/meer interessant/meerwaardig maakt.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat ik niet geleefd heb als ik geen drama en miserie heb ervaren tijdens mijn leven - en dus, te geloven dat elke keer iets vreselijks gebeurt, het mijn leven 'rijker' en meer geldig maakt.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om 'leven' te definiëren in en als wat ik zie in films en in TV-series, waarbij het constante drama is en mijn leven te vergelijken met de levens die ik zie/zag op TV en dan te denken/geloven dat mijn leven niet boeiend/niet echt/niet geldig is in vergelijking.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik drama nodig heb in mijn leven om een vervuld leven te lijden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te bezeten worden door angst in de gedachte om alleen achter te blijven met mijn vader in geval dat mijn moeder zou sterven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om die angst-ervaring te verbinden met het woord 'kanker' - en dus, elke keer ik in contact kom met het woord 'kanker', te reageren in een paralyserende angst.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat als mijn moeder zou sterven, mijn leven over zou zijn in dat ik alle hoop zou verliezen dat ik iets goeds van mijn leven zou kunnen maken/dat er een licht was aan het eind van de tunnel.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik mijn moeder nodig had als een buffer en een tussenpersoon tussen mijzelf en mijn vader - en dat, als zij er niet zou zijn, ik met mijn vader niet zou kunnen samenleven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij in het moment dat ik probeerde mijn toekomst in te beelden zonder mijn moeder - al begon plannen te maken om zo snel mogelijk uit het huis te verhuizen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen dat ik een slechte relatie had met mijn vader en dat ik hem alleen zou achterlaten als ik kon - in plaats van in te zien dat als mijn moeder er niet meer zou zijn, ik mijzelf zou moeten duwen om een echte en degelijke relatie met mijn vader te ontwikkelen en manieren te vinden om op een duidelijke en rechtstreekse manier met mijn vader te communiceren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om, in plaats van in te zien dat het nodig is dat ik een goede relatie en communicatie ontwikkel met mijn vader en daarvan werk te maken - liever gewoon wegloop van mijn problemen en toe te geven aan de gedachte/idee/het geloof dat mijn relatie en communicatie met mijn vader nooit kunnen veranderen, zonder echt te proberen en het verleden los te laten met vergeving.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te panikeren wanneer ik zag dat mijn moeder in tranen uitbarstte in het ziekenhuis toen ze dacht dat ik, mijn zus en broer haar niet meer konden zien en hoe mijn vader zich ook niet sterk kon houden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij zelf helemaal zwak te voelen en te geloven dat er geen hoop was, omdat ik zag dat mijn moeder en vader schrik hadden dat het slecht zou aflopen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijn kracht en mijn stand heb gedefinieerd in en als de kracht en stand die ik zag in mijn vader en mijn moeder - en dat, eenmaal ik die kracht en stand niet zag in mijn vader en moeder - te geloven dat ik geen kracht meer had en dat ik niet meer kon staan.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik op iemand anders moet kunnen leunen voor moed, kracht en om te kunnen staan in stabiliteit.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn moed te definiëren in en als mijn moeder en vader.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om mijn moed, kracht en zelfstandigheid te definiëren in en als mijn vader en moeder, in afscheiding van mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb aanvaard en gerealiseerd als moed, kracht en zelfstandigheid, maar mijzelf heb afgescheiden van mijzelf in het definiëren van mijn moed, kracht en zelfstandigheid in mijn moeder en vader als wezens buiten mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om als kind, mijzelf en wie ik ben te definiëren in relatie tot mijn ouders, omdat ik als kind afhankelijk was van mijn ouders - en dan te geloven dat die afhankelijkheid deel maakt van wie ik ben en altijd deel zal maken van wie ik ben - in plaats van in te zien en mij te realiseren dat elk kind afhankelijk is van zijn ouders voor een bepaalde tijdslengte, totdat het kind voldoende ontwikkeld is om voor zichzelf te zorgen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om die relatie van afhankelijkheid die ik had ontwikkeld met mijn ouders, waarbij ik geloofde dat 'wie ik ben' afhankelijk is en altijd zal zijn van mijn ouders - te reproduceren met elk ander wezen dat ik leerde kennen in mijn wereld - en zo, keer op keer relaties van afhankelijkheid te creëren, waarbij ik mijzelf maar bleef opsplitsen en afsplitsen door delen en aspecten van mijzelf in anderen te definiëren
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf hierdoor niet heb toegestaan en aanvaard om relaties van eenheid en gelijkheid te ontwikkelen met de wezens in mijn omgeving en wereld, maar in plaats daarvan te geloven dat relaties hebben net betekent dat je afhankelijk bent van anderen en dat je niet zonder hen kan, of dat je zonder hen niet langer compleet/heel bent.
Wordt Vervolgd.
Learn more »
Deze blog-post is een vervolg op 'Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?'
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te reageren met angst wanneer de dierenarts zei dat de beste optie was om Titan te laten inslapen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om iemand te verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen dat 1 van onze paarden niet langer kon leven, dat we het niet hadden voorkomen - zelfs als er geen manier was waarop we het praktisch, in de context van hoe de wereld er nu uitziet en hoe de wereld nu werkt en de gevolgen waar we momenteel doorheen moeten lopen - niet hadden kunnen voorkomen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dit nieuws dat 1 van onze paarden moest sterven, meteen persoonlijk te nemen in te denken dat ik meer had moeten doen en dat ik dit had moeten helpen voorkomen op 1 of andere manier.
Ik wou even dit punt in relatie tot Titan doorlopen - maar toen ik de eerste zelf-vergeving zin schreef in deze blog, kwam er een herinnering op.
Enkele jaren terug werd mijn moeder ziek. Ze begon meer en meer afspraken te maken met specialisten. Ik herinner mij de juiste details niet, maar het kwam erop neer dat mijn ouders ons (mij, mijn zus en broer) hadden verteld dat ze ziek was, maar ze zeiden niet wat het was. Om 1 of andere reden was ik er meteen van overtuigd dat het kanker was. Ik ging dan naar mijn kamer en ging in een staat van angst - want wat als mijn moeder zou sterven? Ik weet dat het meteen een vergezochte situatie is - al wat ik wist is dat mijn moeder ziek was en hier begon ik al te denken dat ze zou kunnen sterven. Maar mijn moeder verloor haar moeder (mijn grootmoeder) toen ze 18 was, dus ik wist dat zo'n dingen kunnen gebeuren en niet perse vergezocht zijn.
Toen ik mij mijn leven probeerde in te beelden zonder mijn moeder - hoe het zou verdergaan zonder haar - begon ik te huilen en te huilen - ik was bezeten met angst. Op dat moment hadden mijn vader en ik geen goede relatie. Er was amper sprake van communicatie tussen ons. Dus de gedachte om alleen achter te blijven zonder mijn moeder was mijn grootste nachtmerrie.
Dit was de eerste keer dat ik werkelijk aandacht besteed had in het beseffen dat iets als kanker mijn leven om zeep zou kunnen helpen en iemand belangrijk van mij zou kunnen wegnemen. En ik zie nu, dat ik in dat moment een grote angst heb gecreëerd in mijzelf om ooit iemand te verliezen aan kanker.
Toen mijn ouders uiteindelijk vertelden wat er mis was, was het inderdaad kanker. Ze liet haar baarmoeder weghalen. 1 van de keren dat we haar gingen bezoeken in het ziekenhuis voor de operatie en we de kamer uitliepen na het bezoek, zag ik dat ze nog afscheid was aan het nemen van mijn vader en ze in tranen uitbarstte. Toen ik, mijn broer en zus in de kamer waren, hield ze zich sterk, maar eenmaal we uit het zicht waren, stortte ze in elkaar en mijn vader ook. Ik zag hoe bang ze allebei waren en mijn hart zonk in mijn schoenen. Ik dacht dat ik haar zou verliezen - dat alles wat ik mij had ingebeeld, zou uitkomen. Ik probeerde er niet aan te denken. Tot dan toe, wanneer ik aan de toekomst dacht, had ik altijd iets positiefs voor ogen. Maar op dat moment wou ik aan de toekomst niet denken - want als het zo was dat mijn moeder stierf - zo dacht ik, zou mijn toekomst niets positiefs meer te bieden hebben en was mijn leven over.
Wordt vervolgd.
Learn more »
De ganzen op de boerderij hebben kleintjes gehad. Een van de gansjes was zwak en toen we haar vonden was ze eigenlijk op het randje van de dood. Ze lag naast haar moeder in plaats van onder haar, want de moeder wou er niet voor zorgen - een zwak gansje zou de rest van de groep in gevaar kunnen brengen. Het kleintje had zelfs een wonde boven haar linkeroog waar een van de ganzen haar had gepekt.
Toen we haar vonden hebben we het gansje in huis genomen (ik zeg 'haar', maar we kunnen momenteel niet zeggen of het een jongen of een meisje is). Het nam haar slechts enkele dagen om op krachten te komen, om te kunnen stappen, eten en drinken op haar eentje.
Het gansje heeft ons - LJ, Gian, Leila en ik, alsook de honden in ons huis - aanvaard als haar 'ouders'. Zij volgt iedereen achterna en het maakt haar niet uit of ze nu een gans, een hond of een mens aan't nalopen is. Wanneer we niet bij haar kunnen zijn, stoppen we haar onder in een dekentje in een kooi in de kamer, maar daar wiegelt ze zich soms van onder. En wanneer ze dan niemand kan zien, begint ze de roepen/huilen totdat iemand haar tegemoet komt en optilt. Wanneer ze alleen is voelt ze zich kwetsbaar, wanneer ze bij iemand is, voelt ze zich veilig.
Het is echt fascinerend om te zien hoe zij ons zo onvoorwaardelijk vertrouwt. Ze vertrouwt erop dat we voor haar zorgen en dat we het beste met haar voorhebben. Zelfs met de honden - een van de eerste dagen dat we haar in huis hadden gehaald waggelde ze naar Boeboe - een klein hondje - en stopte ze zichzelf onder zijn dij. Een hond zijnde, als Boeboe dit gezien had als een 'invasie' van 'zijn ruimte', had hij haar kunnen aanvallen/bijten - maar zij zag geen gevaar, zij vertrouwde hem gewoon. En gelukkig heeft Boeboe een heel moederlijke zijde wanneer het op kuikentjes, eendjes en gansjes aankomt - en hij welkomde het kleintje gewoon en liet haar zichzelf instoppen onder zijn poot en tussen zijn krullen.
Voor mij is het indrukwekkend om te zien hoe iemand mij zo ten volle kan vertrouwen, tot op het punt waar ze letterlijk haar leven in mijn handen legt. Zij gaat ervan uit dat ik het beste met haar voor heb - en als je dat soort vertrouwen van iemand ziet, wordt het een verantwoordelijkheid om dat vertrouwen niet te schenden.
Ik kan mij dat soort vertrouwen momenteel niet voorstellen in mijzelf - ik vertrouw niemand op de manier waarop zij mij vertrouwt. En toch, ooit, als kind moet ik dat soort vertrouwen gehad hebben in mijn ouders.
Kinderen komen op de wereld in een kwetsbare staat en vertrouwen hun ouders onvoorwaardelijk om voor hen te zorgen, om hen te beschermen van gevaar, om hen te leiden, om hen te tonen wat ze moeten weten om op hun eigen benen te kunnen staan. Mensen schenden dit vertrouwen in hun kinderen. Vroeger of later gaat het kind inzien dat de ouder niet altijd het beste met hen voorheeft.
Elk kind geeft ons het grootste geschenk: ze tonen ons dat het mogelijk is om onvoorwaardelijk te vertrouwen. Dat is het grootste geschenk in een wereld van wantrouwen, leugens en teleurstelling. Maar, in plaats van dit vertrouwen ten harte te nemen en dit te beantwoorden met de zorg, de dedicatie, de steun en de leiding dat een kind verwacht om dit vertrouwen te eren - zorgen we ervoor dat het kind teleurgesteld wordt - zodat het kind ons kan aansluiten in onze voortdurende staat van wantrouwen en het schermen van onszelf ten opzichte van de buitenwereld.
Een kind legt zijn leven in de handen van zijn ouders. Beeld je even een wereld in waarin iedereen mekaar op diezelfde manier vertrouwt. Zo'n wereld is mogelijk - en toch verkiezen we een wereld van paranoia, waar iedereen opgesloten zit in zijn eigen geest en vasthoudt aan al de geheimen waar van we denken dat als anderen hier achter komen, dat ze het tegen ons zouden gebruiken. Zou stress bestaan in een wereld waar iedereen mekaar op die manier vertrouwt? Zou depressie bestaan? Zou angst bestaan? Zou teleurstelling bestaan? Zouden schuldgevoelens bestaan?
Zo'n wereld is mogelijk als we 1 ding doen: verantwoordelijkheid nemen voor onszelf - waarbij we alle vormen van misbruik in ons gedrag, onze woorden, onze gedachten stoppen. De eerste stap is zelf-vertrouwen - slechts wanneer we aan onszelf kunnen bewijzen dat we ons eigen leven in onze eigen handen kunnen leggen en onszelf vertrouwen om dit leven te eren - kunnen we beginnen overwegen om anderen op dezelfde manier te vertrouwen.
Bij Desteni is dit precies wat wordt voorgesteld. Ja, het zal lang duren, heel lang - en ja, misschien zal zo'n wereld nooit werkelijkheid worden - maar het streven naar zo'n wereld en doen wat ik kan op dit moment om te helpen in het creeren van zo'n wereld is een betere manier om mijn tijd te besteden dan de miserie, het misbruik, de teleurstelling, de angst, de verwarring, de misleiding waar we nu in leven verder te cultiveren!
Learn more »
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de mind te zien als een veilige plek.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik alleen ben wanneer ik alleen ben met mijn gedachten, gevoelens en emoties.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat mijn mind mij beschermd en het beste met mij voor heeft.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij altijd in te houden, altijd een deel van mijzelf geborgen en verborgen te houden in het idee dat ik op die manier een deel van mijzelf altijd kan behouden en nooit kan verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om mijzelf te verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik mijzelf kan verliezen, in plaats van in te zien dat dat zou moeten betekenen dat ik afgescheiden ben in mijzelf waarnij ik beide onderwerp en lijdend voorwerp ben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om alles van mijzelf in te zetten wanneer ik iets doe of onderneem, alsof ik met geld aan het kansspelen ben en schrik heb om al mijn geld te verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan om in te zien dat als ik mijzelf niet ten volle geef, ik ook niet ten volle kan groeien.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst mij te laten tegenhouden, waarbij ik mij dan verschuil uit angst om gekwetst te worden door iets of iemand in mijn omgeving.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat niets of niemand mij kan kwetsen tenzij ik het toesta.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzlef niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat de ervaring van gekwetst te zijn door iets of iemand altijd maar een ervaring in en als mijn mind is dat ik uiteindelijk altijd zelf verantwoordelijk voor ben – dus mijzelf verschuilen in mijzelf/mijn mind is geen oplossing aangezien ik degene ben die mijzelf kwetst en niets of niemand anders.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik iets doe uit angst voor verlies, ik altijd eindig met iets te verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik mij verschuil in mijzelf en altijd een deel van mijzelf verborgen houdt en ‘bewaar’ – dat ik dan uiteindelijk verlies, want ik leef niet ten volle.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de angst voor verlies door te geven aan mijn kinderen wanneer ik ze probeer veilig en verborgen te houden en hen bepaalde ervaringen ontzeg uit angst ze zullen gekwetst worden en ik ze zal verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om altijd te proberen controleren wat en waar mijn kinderen aan blootgesteld worden uit angst dat ze zullen gekwetst worden en ik ze zal verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat wanneer ik mijn kinderen bepaalde ervaringen ontzeg in een poging om hen te beschermen, dat ik ze eigenlijk de kans ontzeg om te groeien en om te leren van hun fouten en vergissingen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de zonden van de vaders door te geven aan mijn kinderen, waarin ik mijn gewoontes en patronen doorgeef aan mijn kinderen en hierin de cyclus van angst en zelf-ontzegging zich blijft herhalen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik mijzelf of anderen de kans niet geef om fouten te maken, dan geef ik mijzelf en anderen ook de kans niet om te leren van fouten.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te limiteren in mijn expressie en participatie in de wereld omdat ik een idee van wat mogelijks zou kunnen gebeuren projecteer in de toekomst en als ik een scenario zie waar ik mogelijks slecht uitkom, dan probeer ik het liever niet, maar geef meteen op, zonder mijzelf de kans te geven om gewoon te proberen en als dingen foutlopen, te leren van mijn vergissingen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om altijd het ergste te verwachten en mijn mind te geloven wanneer het een projectie creëert van de toekomst.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om al mijn keuzes en beslissingen te baseren op projecties van hoe ik denk en geloof dat bepaalde zaken zullen uitlopen en dan een keuze te maken op basis van welk scenario mij het meeste geluk zal brengen, wat dat dan ook mag betekenen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een idee te vormen doorheen de jaren van hoe ik wil dat mijn leven eruitziet, een plan, een beeld – en dit plan en dit toekomstbeeld aanpas van tijd tot tijd wanneer ik nieuwe mensen ontmoet waarvan ik denk dat zij een interessant leven lijden en die ideeën dan integreer in mijn toekomstplan en toekomstbeeld.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dit imaginaire toekomstplan en toekomstbeeld als mijn persoonlijke droom te gebruiken als een gids wanneer ik beslissingen neem, waarbij ik bij elke keuze mogelijke toekomst-scenarios projecteer en de optie waarbij de toekomstscenario’s het dichtst bij mijn toekomstbeeld en toekomstplan liggen, wordt mijn keuze.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard te zien dat schijn bedriegt en dat het idee dat een bepaald soort leven het leven is dat ik wil lijden, slechts dat is: een idee – en dat mijn idee nooit hetzelfde zal zijn als de werkelijkheid en de werkelijke ervaring altijd een teleurstelling is in vergelijking met het idee dat ik ervan had.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te kijken door de ogen van mijn in plaats van mijn fysieke ogen, de ogen die de kleuren niet doen kleurrijker lijken dan ze werkelijk zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard dat dingen niet automatisch beter zullen worden in de toekomst, maar dat als ik niet tevreden ben met mijn leven op dit moment, dat er zaken zijn die ik moet doen en richting geven in mijzelf en mijn wereld – in plaats van gewoon te zitten wachten voor ‘betere tijden’.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te wachten totdat mijn omgeving en de mensen in mijn omgeving mij vervullen, in plaats van in te zien dat ik niet vervuld, niet volledig kan zijn, tenzij ik alle delen van mijzelf terug bij mekaar breng, door alle afscheiding te stoppen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb afgescheiden van mijzelf, waarbij ik bepaalde delen van mijzelf ben gaan definiëren buiten mijzelf – schoonheid in een prent, kracht in een man, aanvaarding in een huisdier, enzovoort – in plaats van de schoonheid, kracht en aanvaarding te zien en omarmen in en als mijzelf en dit te doen met alle delen die ik heb afgescheiden van mijzelf totdat ik weer volledig ben.
Als en wanneer ik zie dat ik een deel van mijzelf ‘bewaar’ en terughoud in mijzelf uit angst om mijzelf helemaal te verliezen, dan stop ik, dan adem ik – ik realiseer mij dat ik mijzelf nooit kan verliezen en dat ik slechts ten volle kan groeien als ik mij ten volle inzet.
Als en wanneer ik zie dat ik een projectie maak over wat de toekomst zou kunnen bieden, dan stop ik, dan adem ik – ik realiseer mij dat een toekomstbeeld en een idee van wat iets zal zijn nooit hetzelfde is en altijd ‘meer’ is dan de werkelijke ervaring ervan.
Als en wanneer ik zie dat ik mijn kinderen bepaalde ervaringen probeer te ontzeggen uit angst dat ze zullen gekwetst worden en dat ik ze kan verliezen – dan stop ik, dan adem ik – ik realiseer mij dat ik mijn kinderen de kans ontzeg om te leren van hun fouten, daarom laat ik ze toe om vergissingen te maken en ondersteun ik hen om zich te corrigeren als dit nodig is.
Ik zet mij in om aan te tonen dat angst voor verlies juist zal lijden tot verlies.
Ik zet mij in om alle angst te stoppen en een wereld te creëren waarin kinderen veilig zijn omzichzelf en de wereld te ontdekken.
Learn more »
