Deze Blog-post is een vervolg op:

Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?
Day 89: Iemand Verliezen aan Kanker
Dag 90: Relaties en Afhankelijkheid 
Dag 91: Mijzelf de Schuld Geven


Als en wanneer ik zie dat ik in mijn mind meteen de 'worst-case-scenario' verwacht wanneer ik hoor dat iemand ziek is - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat deze verwachting tweevoudig is waarbij ik ten eerste mijzelf probeer voor te bereiden op mijn ergste angst en dat die angst werd geactiveerd, aangezien het nu meer waarschijnlijk is dat die angst realiteit is/wordt - en ten tweede, omdat er een perverse hoop bestaat dat de worst-case-scenario zal manifesteren/waar is, door het geloof dat het hebben van drama in mijn leven, mijn leven meer realistisch, meer interessant, meerwaardig maakt - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om de verwachting en de reacties te stoppen omdat ik al de informatie nog niet heb - en dus, in plaats van mijzelf te proberen voor te bereiden op iets wat misschien niet zal gebeuren, vraag ik naar verdere informatie - of ik laat de informatie los totdat ik meer weet en het zinvol is om de informatie te overwegen.

Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf in de toekomst projecteer om mijzelf te proberen voor te bereiden op het verlies van iemand, zoals mijn moeder of mijn paard - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat dit een manier is om te proberen door de emoties heen te werken voordat het gebeuren zich voordoet, zodat de pijn later minder zal zijn - en ik realiseer mij dat nu wenen geen verschil zal uitmaken, ik kan de punten identificeren waar ik nu nog iets aan kan doen of waarin ik mijzelf zou moeten corrigeren - maar om emoties te voelen gewoon met het doel van emotioneel te zijn gaat geen verschil uitmaken en ik zal wanneer ik de persoon/het dier werkelijk verlies, nog steeds worstelen en door mijn emoties heen moeten werken.

Als en wanneer ik zie dat ik een gedachtepatroon binnenstap in de lijnen van 'mijn leven is te saai, ik heb meer actie en drama nodig' - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat zo'n gedachtepatroon het gevolg is van het kijken naar films en TV-series, waarbij ik 'leven' heb gelijkgesteld aan voortdurende drama en 'ups en downs' - en ik realiseer mij dat in plaats van te kijken naar waar in mijn leven ik niet ten volle leef, wat mij het gevoel van 'verveling' geeft - ik mijzelf een 'quickfix' probeer te geven via drama. En dus, ik verbind mijzelf ertoe om mijn percepties van het leven in relatie tot drama, TV-series en films los te laten, want zij zijn enkel gebaseerd op fictie en het genereren van conflict en energie om mensen te entertainen en, eigenlijk, verslaafd te maken aan de energie die ze genereren wanneer ze naar de TV-serie of film kijken - en ik verbind mijzelf ertoe om de oorzaak van het gevoel van verveling te onderzoeken in het identificeren waar in mijn leven ik niet ten volle leef, maar mijzelf terughoudt, wat mij het gevoel van niet vervuld te zijn geeft - omdat ik mijzelf niet vervul.

Als en wanneer ik zie dat ik denk in de vorm van 'als dit gebeurt is mijn leven over' - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat zo'n statements een uitdrukking zijn van absolute zelf-limitatie waarin ik mijn bestaan en mijzelf in mijn geheel afhankelijk maak van iets of iemand anders - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om te alle zelf-definities, geloofsovertuigingen, percepties en angsten te identificeren en los te laten zodat ik mij kan realiseren dat ik alleen kan staan en dat niets of niemand anders bepaalt wie ik ben.

Als en wanneer ik zie dat ik mijn toekomst probeer te plannen wanneer ik in een emotionele staat ben - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat de plannen die ik maak wanneer ik in een emotionele staat zijn niet zelf-eerlijk zijn aangezien ik vanuit een startpunt van eigenbelang een oplossing probeer te zoeken, in plaats van naar de zaken te kijken in common sense - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om eerst al mijn reacties te onderzoeken en aan te pakken, zodat ik mijzelf stabiliseer en vanuit die zelf-stabiliteit en klaarte kijk ik met nieuwe ogen naar de situatie en neem alle punten in overweging in het nemen van een besluit met gezond verstand.

Als en wanneer ik zie dat ik probeer weg te lopen van mijn problemen - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik niet werkelijk probeer weg te lopen van een bepaald punt in mijn omgeving, maar dat ik probeer weg te lopen van mijzelf, want het punt in mijn omgeving is niet het probleem, maar mijn relatie ten opzichte van dat punt en de reacties die ik heb jegens dit punt - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om mijzelf te herinneren van het feit dat ik niet van mijzelf kan weglopen en dat waar ik ook ga, ik met mijzelf opgezadeld ben - lol - en dus, ik beweeg mijzelf ertoe om mijzelf onder ogen te komen en mijn relatie ten opzichte van het bepaalde punt waar ik op reageer herdefinieer tot een relatie van eenheid en gelijkheid.

Als en wanneer ik zie dat ik alle moed en hoop verlies wanneer ik een ander pijn zie lijden of een ander zie worstelen met een punt of een ander zie huilen - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik mijn moed, mijn stabiliteit en mijn kracht heb gedefinieerd in die persoon, in afscheiding van mijzelf en dus, wanneer ik die kwaliteiten in de ander niet zie, geloof ik dat ik ze zelf ook verlies - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om moet, kracht en stabiliteit te aanvaarden en omarmen in en als mijzelf en mijzelf gelijk te stellen aan die andere persoon in relatie tot deze punten, zodat mijn kracht, stabiliteit en moed niet afhankelijk zijn van iemand anders.

Related articles

• Dag 73: Afraid of Petrification
• Day 63: Trading Reality for a Dream
• Day 65: Me So Sleepy, No Can Do
• Day 69: Preparing for Armageddon
• Day 203: After Death Communication - Part 51
• Day 71: When Panic Strikes
• Day 210: Demons - ADC - Part 58
• Day 136: We're Free, but We're Wussies in the Face of Authority
• Day 207: Pain and Pre-Programmed Design - ADC - Part 55
• Day 105: Identity Crisis: What's the Use?

Learn more »

Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?
Dag 89: Iemand Verliezen aan Kanker

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om meteen het ergste te verwachten wanneer ik hoorde/zag/opmerkte dat mijn moeder ziek was - door meteen te veronderstellen dat ze kanker had.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om - in de overtuiging dat mijn moeder kanker heeft - de reageren in angst om haar te verliezen aan kanker.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf, in die angst-reactie, in de toekomst te projecteren en mij te proberen inbeelden hoe mijn leven er zou uitzien als mijn moeder zou sterven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om projecties in de toekomst/verbeelding te gebruiken om mijzelf in een emotionele staat te brengen - niet om mijzelf op een praktische manier te kunnen voorbereiden, maar om medelijden te hebben met mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het op een perverse manier 'leuk' te vinden dat er iets ergs als mijn moeder die kanker heeft te hebben gebeuren in mijn leven - alsof drama mijn leven meer realistisch/meer interessant/meerwaardig maakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat ik niet geleefd heb als ik geen drama en miserie heb ervaren tijdens mijn leven - en dus, te geloven dat elke keer iets vreselijks gebeurt, het mijn leven 'rijker' en meer geldig maakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om 'leven' te definiëren in en als wat ik zie in films en in TV-series, waarbij het constante drama is en mijn leven te vergelijken met de levens die ik zie/zag op TV en dan te denken/geloven dat mijn leven niet boeiend/niet echt/niet geldig is in vergelijking.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik drama nodig heb in mijn leven om een vervuld leven te lijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te bezeten worden door angst in de gedachte om alleen achter te blijven met mijn vader in geval dat mijn moeder zou sterven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om die angst-ervaring te verbinden met het woord 'kanker' - en dus, elke keer ik in contact kom met het woord 'kanker', te reageren in een paralyserende angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat als mijn moeder zou sterven, mijn leven over zou zijn in dat ik alle hoop zou verliezen dat ik iets goeds van mijn leven zou kunnen maken/dat er een licht was aan het eind van de tunnel.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik mijn moeder nodig had als een buffer en een tussenpersoon tussen mijzelf en mijn vader - en dat, als zij er niet zou zijn, ik met mijn vader niet zou kunnen samenleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij in het moment dat ik probeerde mijn toekomst in te beelden zonder mijn moeder - al begon plannen te maken om zo snel mogelijk uit het huis te verhuizen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen dat ik een slechte relatie had met mijn vader en dat ik hem alleen zou achterlaten als ik kon - in plaats van in te zien dat als mijn moeder er niet meer zou zijn, ik mijzelf zou moeten duwen om een echte en degelijke relatie met mijn vader te ontwikkelen en manieren te vinden om op een duidelijke en rechtstreekse manier met mijn vader te communiceren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om, in plaats van in te zien dat het nodig is dat ik een goede relatie en communicatie ontwikkel met mijn vader en daarvan werk te maken - liever gewoon wegloop van mijn problemen en toe te geven aan de gedachte/idee/het geloof dat mijn relatie en communicatie met mijn vader nooit kunnen veranderen, zonder echt te proberen en het verleden los te laten met vergeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te panikeren wanneer ik zag dat mijn moeder in tranen uitbarstte in het ziekenhuis toen ze dacht dat ik, mijn zus en broer haar niet meer konden zien en hoe mijn vader zich ook niet sterk kon houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij zelf helemaal zwak te voelen en te geloven dat er geen hoop was, omdat ik zag dat mijn moeder en vader schrik hadden dat het slecht zou aflopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijn kracht en mijn stand heb gedefinieerd in en als de kracht en stand die ik zag in mijn vader en mijn moeder - en dat, eenmaal ik die kracht en stand niet zag in mijn vader en moeder - te geloven dat ik geen kracht meer had en dat ik niet meer kon staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik op iemand anders moet kunnen leunen voor moed, kracht en om te kunnen staan in stabiliteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn moed te definiëren in en als mijn moeder en vader.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om mijn moed, kracht en zelfstandigheid te definiëren in en als mijn vader en moeder, in afscheiding van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb aanvaard en gerealiseerd als moed, kracht en zelfstandigheid, maar mijzelf heb afgescheiden van mijzelf in het definiëren van mijn moed, kracht en zelfstandigheid in mijn moeder en vader als wezens buiten mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om als kind, mijzelf en wie ik ben te definiëren in relatie tot mijn ouders, omdat ik als kind afhankelijk was van mijn ouders - en dan te geloven dat die afhankelijkheid deel maakt van wie ik ben en altijd deel zal maken van wie ik ben - in plaats van in te zien en mij te realiseren dat elk kind afhankelijk is van zijn ouders voor een bepaalde tijdslengte, totdat het kind voldoende ontwikkeld is om voor zichzelf te zorgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om die relatie van afhankelijkheid die ik had ontwikkeld met mijn ouders, waarbij ik geloofde dat 'wie ik ben' afhankelijk is en altijd zal zijn van mijn ouders - te reproduceren met elk ander wezen dat ik leerde kennen in mijn wereld - en zo, keer op keer relaties van afhankelijkheid te creëren, waarbij ik mijzelf maar bleef opsplitsen en afsplitsen door delen en aspecten van mijzelf in anderen te definiëren

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf hierdoor niet heb toegestaan en aanvaard om relaties van eenheid en gelijkheid te ontwikkelen met de wezens in mijn omgeving en wereld, maar in plaats daarvan te geloven dat relaties hebben net betekent dat je afhankelijk bent van anderen en dat je niet zonder hen kan, of dat je zonder hen niet langer compleet/heel bent.

Wordt Vervolgd.

Related articles

• Dag 73: Afraid of Petrification
• Day 158: Birthing ourselves as life, as a partnership Part 16 - Our only free choice we have is to do what is best for all or not.
• Day 63: Trading Reality for a Dream
• Day 65: Me So Sleepy, No Can Do
• Day 204: After Death Communication - Part 52

Learn more »

Deze blog-post is een vervolg op 'Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?'

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te reageren met angst wanneer de dierenarts zei dat de beste optie was om Titan te laten inslapen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om iemand te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen dat 1 van onze paarden niet langer kon leven, dat we het niet hadden voorkomen - zelfs als er geen manier was waarop we het praktisch, in de context van hoe de wereld er nu uitziet en hoe de wereld nu werkt en de gevolgen waar we momenteel doorheen moeten lopen - niet hadden kunnen voorkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dit nieuws dat 1 van onze paarden moest sterven, meteen persoonlijk te nemen in te denken dat ik meer had moeten doen en dat ik dit had moeten helpen voorkomen op 1 of andere manier.

Ik wou even dit punt in relatie tot Titan doorlopen - maar toen ik de eerste zelf-vergeving zin schreef in deze blog, kwam er een herinnering op.

Enkele jaren terug werd mijn moeder ziek. Ze begon meer en meer afspraken te maken met specialisten. Ik herinner mij de juiste details niet, maar het kwam erop neer dat mijn ouders ons (mij, mijn zus en broer) hadden verteld dat ze ziek was, maar ze zeiden niet wat het was. Om 1 of andere reden was ik er meteen van overtuigd dat het kanker was. Ik ging dan naar mijn kamer en ging in een staat van angst - want wat als mijn moeder zou sterven? Ik weet dat het meteen een vergezochte situatie is - al wat ik wist is dat mijn moeder ziek was en hier begon ik al te denken dat ze zou kunnen sterven. Maar mijn moeder verloor haar moeder (mijn grootmoeder) toen ze 18 was, dus ik wist dat zo'n dingen kunnen gebeuren en niet perse vergezocht zijn.

Toen ik mij mijn leven probeerde in te beelden zonder mijn moeder - hoe het zou verdergaan zonder haar - begon ik te huilen en te huilen - ik was bezeten met angst. Op dat moment hadden mijn vader en ik geen goede relatie. Er was amper sprake van communicatie tussen ons. Dus de gedachte om alleen achter te blijven zonder mijn moeder was mijn grootste nachtmerrie.

Dit was de eerste keer dat ik werkelijk aandacht besteed had in het beseffen dat iets als kanker mijn leven om zeep zou kunnen helpen en iemand belangrijk van mij zou kunnen wegnemen. En ik zie nu, dat ik in dat moment een grote angst heb gecreëerd in mijzelf om ooit iemand te verliezen aan kanker.

Toen mijn ouders uiteindelijk vertelden wat er mis was, was het inderdaad kanker. Ze liet haar baarmoeder weghalen. 1 van de keren dat we haar gingen bezoeken in het ziekenhuis voor de operatie en we de kamer uitliepen na het bezoek, zag ik dat ze nog afscheid was aan het nemen van mijn vader en ze in tranen uitbarstte. Toen ik, mijn broer en zus in de kamer waren, hield ze zich sterk, maar eenmaal we uit het zicht waren, stortte ze in elkaar en mijn vader ook. Ik zag hoe bang ze allebei waren en mijn hart zonk in mijn schoenen. Ik dacht dat ik haar zou verliezen - dat alles wat ik mij had ingebeeld, zou uitkomen. Ik probeerde er niet aan te denken. Tot dan toe, wanneer ik aan de toekomst dacht, had ik altijd iets positiefs voor ogen. Maar  op dat moment wou ik aan de toekomst niet denken - want als het zo was dat mijn moeder stierf - zo dacht ik, zou mijn toekomst niets positiefs meer te bieden hebben en was mijn leven over.

Wordt vervolgd.

Related articles

• Day 147 & 148: Aftermath - Death of a Horse
• Day 146: Death of a Horse
• Day 87: Grounding Myself with Common Sense
• Day 150: How Dare you make me Feel Bad?
• Day 254: Secret Geometry of Consciousness and God - Part 2 - ADC - Part 101

Learn more »