My name is Maite Zamora Moreno. I was born in Mechelen, Belgium on the 6th of March 1988.
I started researching Desteni in the week of October, 13th 2007 and joined the Forum on October 29th 2007. I did not immediately start applying the suggested Desteni tools as I experienced some fear about the 'good intentions' of Desteni. My brother suggested to just try it and I considered that: what could possibly go wrong or be harmful about forgiving myself? So - I pushed through the initial resistance and started applying the tools of writing, self-forgiveness and self-corrective application - which I haven't stopped using to this day.
Herein - I can attest to the fact that
- The tools of Writing, Self-Forgiveness and Self-Corrective application, when consistently applied in Self-Honesty, are tools of self-support that enable a person to break through, stop, resolve and correct self-imposed limitations, habitual patterns, reactive behavior, internal conflict, learning disabilities, brainwashing, abusive thoughts, emotions, feelings and actions.
- The tools of Writing, Self-Forgiveness and Self-Corrective application do not create harmful consequences.
- It was my personal decision to start this process in utilizing the Desteni tools, publish my writings and videos on blogs/vlogs and on forums - and that I was in no way coerced, manipulated or forced to do so.
- I was not asked for any donations or payments, nor did I make any, while having complete access to all articles and videos published at that time as well as receiving personal support on the forum.
In August 2008 I visited the Desteni Farm together with my sister for a period of 2 months. Here I was welcomed in their home and able to see how the Desteni Farm residents practically live together and walk their process. For the first week of my visit I did not speak with Sunette Spies as she had not been in her body during that time and had not been in her body for two weeks before. During this this week, I had many conversations with interdimensional beings and witnessed that there was no energy fluctuation whatsoever, where Sunette Spies did not require to enter back into her body after a specified period of time to stabilize it. Portalling was consistent and could be done at any time through one simple breath, without any rituals or preparations. I was present during portal-interviews and witnessed Sunette Spies leaving her body while another being would enter and speak in the moment.
Herein, I can attest to the fact that:
- Portal interviews were done in the moment without memorizing or preparing what would be spoken and that there were no cue-cards in the room off which the beings would read.
- Portalling is consistent and can be done for any duration of time, at any time.
- Desteni farm residents do not follow or participate in any rituals.
- Desteni farm residents do not lead excessive or inappropriate lifestyles.
- Bernard Poolman does not coerce, manipulate or force other residents, permanent or temporary, to do his bidding.
- There is no drug abuse or alcohol consumption on the Desteni farm.
- I was not asked to do anything against my will or consent.
- Visitors are not forced to stay and can leave when it suits them, where I witnessed several visitors change their departure date.
- I was not asked to believe anything I was told, but to test all the information for myself.
- I was never scolded, harmed or punished for any action, but instead always supported to find practical solutions.
Learn more »
I have been observing an interesting point that was briefly mentioned in one of the EQAFE interviews of the "Parenting - Perfecting the Human Race" series in myself: that I have the tendency to first want to 'know' how to do something or get an explanation of how something is done, before I am willing to develop the point for myself. I have very much ingrained this pattern from my schooling years where this approach is how things are 'taught' in school - where you are first told and explained the 'rules' you have to follow and only once you have memorized the guidelines and the 'knowledge' part - do you have you put it into practice. This approach of 'teaching' also limits how things are done, because everyone follows the same format, you are already constrained in your expression through the instructions you are taught to follow. An interesting approach would be, for instance, to give children a task to do and to have each one have their own approach, their own perspective, their own style - and from there suggestions can be given in how things can be done more effectively for each individual student.
And so - for myself - every time I am faced with doing something new, I'll have this idea and perception that I can't do it, just because no-one has given me any instructions to follow. And within this, it is clear that I have very much defined self-trust in relation to knowledge - where 'I trust myself' means 'I am confident that I possess the knowledge in terms of how this is done and that I can effectively carry out the instructions contained within it' - lol - sounds quite robotic, right, lol. It's like I first need to be 'fed' a program or a script, so that I can just mindlessly follow the program or script in actual doing.
And, what I have found when I do push myself to just do it - just start somewhere, throw myself into the deep end - I can simply evaluate what I have done and from there, I can see for myself where I require to take a different approach, or where I can improve something and how to improve it in order to get a better result. And it is actually in those moments that self-trust comes in - because it is the seeing of what requires to change that is not based on knowledge or information that requires self-trust. Obviously, there is also always the point of being able to ask for assistance from someone who has already developed the particular skill or who has experience with the particular task to be able to specify one's own application - where, one can make one's own assessment and then ask another to share their perspective as well - and then the points can be merged and transformed into a plan for improvement.
And these attempts and try-outs don't have to be a dreadful thing - one determines this for oneself - when one can walk through the fear in breath and simply be here within and as the experiment, one can easily enjoy oneself - and even in making the assessment and making a plan for improvement. None of these points are inherently 'dreadful' or 'scary' or 'negative' - yet it's how we've often come to define them through our schooling experience - where it is strongly linked to 'not being good enough' or 'doing it wrong' or 'failing'.
So - here some perspective when one sees this pattern in oneself - to consider not placing trust in 'knowledge', but in and as ourselves - to simply walk here, in the moment from a starting-point of self-support. It's not about proving oneself to others and it's not about getting praise - it's about doing it for oneself and to discover who we are when we walk through our self-imposed limitations, fears and resistances!
To start this process, one can find support on http://lite.desteniiprocess.com, which is a free course where one is supported by a buddy - or one can go to http://forum.desteni.org where a group of people will welcome you and be ready to assist!
Learn more »
Write text here...
Learn more »
I noticed a point today that, when I am faced with a life-altering decision, I go into a complete point of resistance. Eventually, I move myself towards practically considering the facts involved - but initially, that first experience still comes up.
The resistance is not so much in relation to either one of the options - but in relation to having to make the decision itself. I keep going back to the thought 'I don't know what would be best!'
Considering my previous blog-series this is quite fascinating as my whole life I've been wanting to make my own decisions and having the space and money to make my own decisions - but now, when it comes to it, I just keep thinking that someone else should tell me what to do - and most prominently, I find myself wanting to get advise from my mother.
Throughout my life I was never really shown how to practically make a decision - when I asked for advise - people would present me with questions to answer, such as:
- What do you want?
- Will you regret doing option B if you go for option A?
- If you go for option A and it fails, do you have a back-up plan?
The advanced considerations always stood in the context of my fears and my desires - where I would then weigh my fears against my desires and then make a decision according to what I perceived would yield the highest positive result.
So - in realizing that desires and fears are no valid premise to base a decision upon, because positive and negative charges are volatile,where something that was first seen as positive turns into something negative or something expected to be negative, is actually experienced as positive - so my expectations of and experiences of negative and positive points would keep changing and altering during the decision-making and even after the decision-making, which would then confuse me and make me wonder whether I made the 'right choice'.
So - in realizing that my feelings and emotions are no trustworthy guide in life, I feel I am left with nothing - that is my first, initial, immediate experience: a big black hole of nothingness.
I've within my process developed a method of making practical decisions - but the fact that this resistance-experience still comes up, indicates that I still have a tendency of not trusting myself in the face of the unknown - where - when I see nothingness and have to actually direct, create and move myself into the future - I immediately go into a belief of limitation and am grabbing to something or someone else to get a foothold, to have a reference, to have confirmation, to have validation - instead of simply trusting myself here - standing equal and one as the nothingness, one can consider everything. If one doesn't stand equal and one as nothingness, it means one has already placed oneself into a particular mind-set, a particular opinion, a particular belief, a particular attitude - from where you already limit and compromise your ability to see what would actually be best.
Learn more »
Deze blogpost is een vervolg op:
Dag 115: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?!
Dag 116: Wat is Macht?
Dag 117: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?! - Zelf-Vergeving 1
Dag 118: Het is VAN MIJ!!!!!!!
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn macht te definiëren in hoeveel bezittingen ik heb.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het definiëren van macht in en als bezittingen een punt is dat cultureel is ingebed in onze psyche door hoe we zijn opgegroeid met een kapitalistisch waarde-systeem waarin zij die 'betergesteld' zijn ook meer invloed hebben in het vermogen om beslissingen door te duwen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om macht gelijk te stellen aan beslissingen maken en dat gelijk te stellen aan bezittingen hebben, waarbij ik mijzelf heb wijsgemaakt dat macht het vermogen is om beslissingen te maken over dingen RONDOM mij - in plaats van mij te realiseren en te aanvaarden dat werkelijke macht het vermogen is om mijzelf te bepalen, om te bepalen wie ik ben in elk moment.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn eigenwaarde te definiëren in het gevoel van macht hebben in de zin dat ik 'veel bezittingen heb' en in en door die bezittingen het vermogen heb om beslissingen te maken/door te duwen over dingen in mijn omgeving - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het ook maar logisch is dat ik mij verontwaardigd zal voelen elke keer ik het gevoel heb dat mijn 'macht' onder schijnbare bedreiging komt te staan - want als ik macht bepaal in en afhankelijk maak van bezittingen buiten mijzelf, dan moet ik ook aanvaarden dat ik mijn macht en dus mijn eigenwaarde sta te verliezen - en dat als ik mijn macht en eigenwaarde niet wil verliezen, dan gaat het erom mijn eigenwaarde en macht te aanvaarden als mijzelf - want ikzelf ben het enige dat ik nooit kan verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn mijzelf af te splitsen van eigenwaarde en macht door het te definiëren in bezittingen buiten mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om zo geobsedeerd te zijn met mijn valse ervaring van macht en eigenwaarde dat ik mijzelf niet de kans heb gegeven om ware macht en ware eigenwaarde te ontwikkelen door hier te zijn en mijzelf te gronden in en als mijn adem, waarbij ik in elk moment gewaar ben van wie ik ben en wat er zich in mij omspeelt als de reacties, gedachte, herinneringen, prenten die in mijn hoofd opkomen en hier meteen verantwoordelijkheid voor te nemen en mijzelf erin richting te geven - want het is enkel in en als mijn adem dat ik macht heb in het maken van de keuze om op te staan voor leven in plaats van bewustzijn - en dat ik eigenwaarde heb in het eren van mijzelf als een en gelijk als leven en niets te aanvaarden dat minder is dan wie ik ben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat elke dat waarin ik mijzelf niet uitspreek over de gevolgen en de waarden van ons kapitalistisch systeem, dat ik steeds meer kinderen toesta om op te groeien met hetzelfde averechtse waarde-systeem waarmee ikzelf ben opgegroeid, waarbij we continue zoeken en hunkeren naar een gevoel van zelf-bepaling en eigenwaarde buiten onszelf - waarbij we steeds meer en meer controlerend worden naar onze omgeving toe omdat we ons steeds meer en meer bedreigd voelen en steeds in angst leven om ons gevoel van macht en eigenwaarde te verliezen en ons, in plaats daarvan, machteloos, hulpeloos, minderwaardig en miezerig te voelen.
Learn more »
Deze blogpost is een vervolg op:
Dag 115: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?!
Dag 116: Wat is Macht?
Dag 117: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?! - Zelf-Vergeving 1
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te delen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik niet het recht heb om te beslissen om te delen wat mij gegeven was.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat wat ik krijg nog steeds toebehoort aan degene die het mij gegeven heeft en dus, dat ik een verplichting heb ten opzichte van wie mij het geschenk gaf om het voor mezelf te houden en dus, te geloven, dat ik geen zeggenschap heb over wat er verder gebeurt met het geschenk.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om een geschenk onvoorwaardelijk te aanvaarden, maar te geloven dat ik wanneer ik een geschenk krijg, ik eigenlijk nu een schuld heb ten opzichte van degene van wie ik het geschenk gekregen heb en dat ik in het gebruik van mijn geschenk degene die het mij gaf moet eren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om geschenken te verbinden met schuld, eer en verplichting.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om verantwoordelijkheid te nemen voor iets wat mij gegeven is, maar in het idee dat ik nu een schuld heb ten opzichte van de schenker, mij eigenlijk verberg van mijn eigen verantwoordelijkheid en het nemen van mijn eigen beslissingen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat geven een kwestie is van geven aan zij die het verdienen en dus angst te hebben om zelf te beslissen aan wie ik geef uit angst om te geven aan iemand die het niet verdient.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te geven/delen uit angst dat iemand misbruik maakt van mijn gulheid en hier van gaat profiteren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om misbruikt en geëxploiteerd te worden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te geven/delen uit angst om eigenwaarde te verliezen omdat ik mijn eigenwaarde definieer in mijn bezittingen en dus - dat als ik iets weggeef, ik een deel van mijn eigenwaarde zal verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij sterk te voelen wanneer ik bezittingen heb/meer bezittingen heb omdat ik nu een soort macht heb die ik kan uitoefenen op zij die minder hebben dan mij - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om te geven/delen uit angst dat ik me zwakker ga voelen ten opzichte van anderen, omdat ik dan mijn positie van gepercipieerde macht en privilege zal schaden of verliezen, waarbij ik geen voordeel meer heb ten opzichte van anderen en het meer waarschijnlijk wordt dat ik meer moeite zal hebben om bepaalde dingen te bereiken.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf ten volle te waarderen in mijzelf toe te laten mijzelf uit te drukken in het maken van mijn eigen beslissingen en het toestaan van mijzelf om te geven en delen met anderen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik mijzelf en mijn expressie heb gelimiteerd en ingeperkt door mijzelf niet te hebben toegestaan om te delen en geven, maar in plaats daarvan heb toegestaan en aanvaard angst te dicteren dat ik gierig en hebberig moet zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om belang te hechten aan het hebben van 'mijn eigen bezittingen' omdat ik dit nooit had tijdens mijn kindertijd en hierin het gevoel had dat ik niet 'volwaardig' of 'compleet' was.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om me in te laten met de angst van mijn ouders om te delen en verliezen, en daarom mijzelf nooit heb toegestaan en aanvaard mijn eigen beslissingen te maken, waarbij ik het geloof gecreëerd heb dat ik slechts volwaardig zou zijn wanneer ik mijn eigen beslissingen kan maken wanneer ik mijn eigen bezittingen heb.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf op te sluiten en te isoleren in muren van angst waarin ik geobsedeerd ben met het verdedigen van 'mijn beslissingen' uit angst dat ik het vermogen om mijn eigen beslissingen te maken en volwaardig te zijn, zou verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de slaaf te worden van mijn eigen bezittingen omdat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om relaties van afhankelijkheid aan te gaan met mijn bezittingen, waarbij ik ben gaan geloven dat ik 'eigen bezittingen' nodig heb om volledig, volwaardig en voldaan te kunnen zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om de relatie die ik ben aangegaan ten aanzien van 'mijn bezittingen' los te laten uit angst om mijzelf te verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om bezittingen en geschenken te aanzien als een maatstaf van mijn waardering en mijn waarde.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen ten aanzien van mijn ouders als ik geen belang zou hechten aan mijn bezittingen omdat ik altijd het gevoel had dat zij werkten om mij een leven van materieel welzijn te geven, en dus - dat als ik deze materiële bezittingen geen belangrijke waarde geef, dat ik dan ondankbaar ben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat het mijn schuld is dat mijn ouders ongelukkig waren in hoe ze moesten werken en dingen doen die ze niet graag deden, hun hele leven lang, zodat ze mij een leven van materieel welzijn zouden kunnen geven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik een slechte dochter zou zijn als ik de bezittingen die ik was gegeven door mijn ouders zou gaan weggeven en delen met anderen in het geloof dat ik dan ondankbaar en oneervol zou zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om gelabeld te worden en gezien te worden als een slechte en ondankbare dochter.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te reageren in schaamte, schuldgevoel en angst wanneer mijn vader zou zeggen dat ik ondankbaar was.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dankbaarheid samengaat met 'schuldig zijn ten opzichte van' degene waar ik dankbaar voor ben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dankbaarheid samengaat met 'minderwaardig zijn ten opzichte van' degene waar ik dankbaar voor ben.
Learn more »
Deze blogpost is een vervolg op:
Dag 115: Hoe Durf je Mij te Verontwaardigen?!
Dag 116: Wat is Macht?
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat verontwaardiging niets te maken heeft met eergevoel en meerderwaardigheid, maar eigenlijk z'n oorsprong vindt in een minderwaardigheidsgevoel, waarbij we ons, in reactie tot wat iemand zei of deed, voelen alsof we een deel van onze eigenwaarde verloren hebben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat verontwaardiging een ervaring is waarin we proberen onszelf te presenteren als meerwaardig en superieur ten opzichte van degene die we verdenken van het wegnemen of vernielen van onze eigenwaarde.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard heb om in te zien dat de ervaring van verontwaardiging niet een teken is dat we 'eervol' zijn en 'het bij het rechte eind hebben', maar dat we ons eigenlijk zwak en gekwetst voelen en dat dit dus een indicatie is dat we op 1 of andere manier onze eigenwaarde gedefinieerd hebben in iets of iemand buiten onszelf, waarbij - wanneer dit wordt weggenomen, we het gevoel hebben dat we geen eigenwaarde meer hebben, of minder eigenwaarde hebben en ons 'minderwaardig' voelen - en, omdat er een angst bestaan in en als mijzelf om zwak/minderwaardig/niet genoeg te zijn, onderdruk ik de hele ervaring door mijzelf in de tegenovergestelde polariteit te sturen, waarbij ik mij oppomp in mijzelf, mijn stem verhef, mijn kin optil en probeer om mijn waarde terug vast te staven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat zodra ik reageer met een ervaring van ongeloof en onrechtvaardigheid, ik de verontwaardigings-personage activeer - en dus, dat ik dan en daar al meteen moet stoppen in en als mijzelf door te ademen en mijzelf te vertragen in mijzelf, zodat ik kan zien: "Ok, wat is het dat ik denk te verliezen in dit moment?" - zodat ik het onvoorwaardelijk kan loslaten en mijzelf te omarmen als heel en compleet in en als mijn ademhaling - om dan verder te participeren en communiceren met de persoon/personen in mijn omgeving.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard mij verontwaardigd te voelen wanneer iemand zich uitspreekt of een beslissing probeert te maken over iets at ik acht als 'van mij' te zijn - zoals 'mijn omgeving', 'mijn verantwoordelijkheden', 'mijn taken', 'mijn ervaringen', 'mijn expertise', 'mijn reputatie', enzovoort.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard alleen te willen zijn als degene die beslissingen maakt in bepaalde domeinen in mijn leven - waarbij ik geen enkele input van iets of iemand anders tolereer op die gebieden en het aanvoel als een persoonlijke aanval als iemand zich hier wel over uitspreekt of mee probeert oplossingen te zoeken over iets wat ik acht als 'van mij' - omdat ik het interpreteer als 'jij kan het niet' of 'je doet het niet goed genoeg' of 'je bent te zwak'.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om wanneer ik verontwaardigd ben, de verontwaardiging te verantwoorden door een gevoel van rechtvaardigheid te proberen inroepen - waarbij ik mijzelf ervan probeer te overtuigen dat 'ik het verdiend heb' om mijzelf hier uit te spreken en het laatste woord te hebben, of wat dan ook - in plaats van te kijken naar wat de beste oplossing is voor iedereen - of die oplossing nu van mij komt of niet en of ik nu het laatste woord heb of niet maakt niet uit - want het gaat erom te doen wat het beste is voor iedereen en niet mijn eigen ego te eren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn eigenwaarde te definiëren in afscheiding van mijzelf in mijn 'bezit' en mijn 'eigendom' - waarbij ik het gevoel heb/wil hebben dat ik de koningin ben in mijn eigen domein - en dat ik enkel waarde heb wanneer dit het geval is en anders niet.
En dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn eigenwaarde te definiëren in en als wat ik heb, in plaats van mijzelf te aanvaarden als eigenwaarde in wie ik ben.
Wordt vervolgd.
Learn more »
