Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 106: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 1
Dag 107: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 2
Dag 108: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 3
Dag 109: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 4
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om naar liefde te zoeken in moederschap.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om naar liefde te zoeken in de relatie en band tussen moeder en kind.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat liefde voor een kind puur is omdat je niet kiest of je van je kind houdt – je houdt van het kind omdat het jouw vlees en bloed is, omdat het jouw bloed is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het idee dat als iemand je kind is en jouw vlees en bloed is – je automatisch van het kind houdt en dat dit soort liefde de enige pure, ware liefde is die bestaat.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat het normaal is dat familie-leden mekaar meer liefhebben dan niet-familie-leden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om liefde afhankelijk te maken van bloed-band en familie-verwantschap.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat de enige liefde die echt, waar, en puur is – de liefde is waar je niet voor kiest maar waar je in geboren wordt of waar je geboorte aan geeft.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik de geboorte van een kind nooit zag of beschouwde als wat het was met betrekking tot wat er zich op fysiek vlak in een vrouw haar lichaam afspeelt en wat er zich op fysiek vlak in het kind zijn/haar lichaam afspeelt – maar om geboorte geven te beschouwen als het moment waarop je geboorte geeft aan pure liefde.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verwachten dat mijn kind mij onvoorwaardelijk liefheeft.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het idee dat een kind zijn/haar moeder liefheeft enkel en alleen omdat het zijn/haar moeder is te aanvaarden als ‘normaal’ en ‘hoe dingen nu eenmaal zijn’.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat de relatie tussen kind en moeder gegarandeerd een innige, intieme en liefdevolle relatie is en dat daar niets tussen kan komen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aavaard om in te zien dat mijn verlangen om een kind te hebben afstemt van mijn verlangen om ware/pure/onvoorwaardelijke liefde te ervaren en te ‘hebben’.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verlangen om een kind te hebben zodat ik ware/pure/onvoorwaardelijke liefde kan ervaren, ‘hebben’ en ontvangen van mijn kind.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn kind voor dat het zelfs nog maar geboren of verwekt is – tot de slaaf van mijn wil te maken – waarbij de enige reden voor zijn/haar bestaan is om mij gelukkig te maken en mij een gevoel/ervaring van vervulling te geven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verlangen naar gelukkigheid en vervulling en gelukkigheid en vervulling te definieren in het ontvangen van pure/ware/onvoorwaardelijke liefde van een kind.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een kind te willen hebben uit zelf-belang.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aavaard om in te zien dat kinderen groot worden en dat de pure/ware/onvoorwaardelijke liefde van een kind wegwatert naargelang het kind ouder wordt – waarbij het kind meer en meer gaat opstaan tegenover zijn/haar ouders, omdat hij/zij gaat inzien dat ouders niet altijd weten wat het beste is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van geluk door het te zoeken en definieren in en als een kind/een relatie met een kind, buiten mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf aft e scheiden van liefde door het te zoeken en definieren en en al seen kind/een relatie met een kind, buiten mijzelf
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik mijzelf niet vervuld voel omdat ik mijzelf in kleine delen heb opgesplitst en al die delen heb weggestopt in verscheidene ideeen, concepten, ideeen en relaties.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik de enige ben die mijzelf kan vervullen door al de delen van mijzelf weer in mijzelf te halen en te aanvaarden, uit te drukken en leven als mijzelf.
Wordt Vervolgd.
Learn more »
Als en wanneer ik zie dat ik me overweldigd voel door het aantal gedachten dat opkomen in mijn geest - oftewel een boel van verschillende gedachten over verschillende onderwerpen allemaal tegelijkertijd, oftewel een reeks gedachten over hetzelfde onderwerp doorheen de dag - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat het niet uitmaakt hoeveel gedachten opkomen en dat, als er een boel verschillende gedachten over verschillende onderwerpen allemaal tegelijkertijd opkomen, dan is dit de aard van de 'bewuste geest' als een tactiek om mij bezig te houden in mijn geest, in plaats van hier te zijn, in en als mijn lichaam en te interageren met de werkelijkheid - en ik realiseer mij dat als dezelfde/hetzelfde type gedachten nu eenmaal of verscheidene keren opkomt, het maakt niet uit: het gaat erom de oorsprong van die gedachte te onderzoeken en te ontaarden, en dus een zelf-directieve positie in te nemen in mijzelf, in plaats van toe te geven aan een gevoel van 'het is me teveel', 'ik kan het niet aan' - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om niet toe te geven aan het idee dat de hoeveelheid van gedachten dat opkomt in mijn geest bepaalt hoe sterk of hoe zwak ik ben en wat ik wel of niet kan doen - en ik verbind mijzelf ertoe te staan en mijn aandacht op het fysieke te richten en de oorsprong van gedachten die terugkeren te onderzoeken en corrigeren.
Als en wanneer gedachten opkomen in de aard van 'het is nu ongeveer tijd dat ik kinderen krijg' of 'misschien zou ik nu aan kinderen moeten beginnen' of 'ik ben bijna 25, ik kan niet te lang wachten om kinderen te krijgen' - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik aan het participeren ben in ideen en geloofsovertuigingen in verband met vrouwen en de leeftijd op dewelke ze kinderen zouden moeten krijgen, ideeen en geloofsovertuigingen die gegrond zijn in cultuur, in internalisatie van mijn omgeving, in gewoontes - en die niets te maken hebben met prakticaliteit of de realiteit van wat het betekent om een kind op te voeden en de ondersteuning en omgeving die daarvoor vereist is - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om de vragen die opkomen in mijn geest niet te beantwoorden met ideen en geloofsovertuigingen die mij in een postie van zelf-compromittatie en zelf-sabotage zouden plaatsen, maar ik beantwoord ze met gezond verstand en praktische overwegingen.
Als en wanneer ik zie dat ik in projecties ga en mij inbeeld hoe het zou zijn om kinderen te hebben/moeder te zijn, dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik mijzelf probeer te manipuleren en overtuigen dat wat ik zou moeten doen is mijn verlangens en gevoelens volgen - en dus, ik verbind mijzelf er toe om het zelf-bedrog niet te volgen en mijn voeten weer op aarde te brengen, want het is absurd om te denken dat iets goeds voor me kan volgen uit zelf-bedrog.
Als en wanneer ik zie dat ik denk 'misschien is het een teken'/'misschien is het een signaal' - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat er niets of niemand buiten mijzelf is dat mij 'tekens' of 'signalen' toestuurt in hoe ik mijn leven moet leiden of welke beslissingen ik moet nemen en dat ik degene ben die mijn omgeving, mijn geest, wat ik hoor/zie interpreteer in een manier waarop ik het wil interpreteren - en dus, ik verbind mijzelf ertoe om, in plaats van te wachten op iets of iemand dat mij richting kan geven, om mijzelf richting te geven en verantwoordelijkheid te nemen in het maken van mijn eigen beslissingen.
Learn more »
Deze blog-post is een vervolg op Dag 99: Wachten op een Teken om Moeder te Worden - dus lees de vorige blog-post voor context.
In de vorige blog-post schreef ik over hoe ik dingen en gebeurtenissen in mijn omgeving of in mijzelf ging interpreteren als 'tekens van het universum', waarbij ik dacht/geloofde dat het universum mij probeerde te gidsen doorheen mijn leven in het maken van de juiste keuzes op de juiste momenten. Zoals ik zei, de reden waarom ik dit deed is omdat ik mijzelf niet vertrouwde in het kunnen beslissingen nemen voor mijzelf - omdat ik gewoon altijd het gevoel had van 'wel, hoe moet ik nu weten wat de juiste keuze of de juiste timing is??'. Maar, het onderliggende punt hier is eigenlijk dat ik een angst had om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn keuzes. Ik wilde niet gewoon een keuze maken voor mijzelf en op mijn eentje en dan, als achteraf bleek dat het op niets goed uitdraaide, de gevolgen ervan moeten dragen in het weten dat het mijn keuze was en daarom was het mijn verantwoordelijkheid - en dus moet ik door de gevolgen van mijn keuzes heen lopen.
Dus - wat ik deed, is ik koos een onzichtbare gids die niet met woorden werkt - het universum. Want dan, als iets fout liep, kon ik allerlei redeneringen verzinnen van waarom het misliep - want, hoe accuraat kan mijn communicatie dan zijn. Ik kon een teken altijd misbegrepen of misgeïnterpreteerd hebben. Ik kon het altijd verantwoorden, zodat het een 'onschuldige vergissing' zou lijken. Maar, daarin, zou ik dan ook geen verantwoordelijkheid nemen voor mijn acties - want 'hey, ik dacht dat ik een teken van het universum aan het volgen was'.
In ieder geval - met dat die gedachten over zwangerschap en kinderen krijgen zo intens waren de laatste dagen, ging ik dit op dezelfde manier interpreteren als 'misschien is het een teken!'. Hoewel ik heel goed begrijp hoe de geest werkt en hoe gedachten slechts aangeven welke programma's nog steeds actief zijn in en als mezelf - toch gaf ik aandacht aan het idee dat dit misschien zinvol of betekenis vol was. Wat het dan nog eens versterkte is dat mijn regels laat waren. Ik verwachtte mijn regels ongeveer 5 dagen geleden, dus voor verschillende dagen had ik die gedachten die plots uit het niets opkwamen van 'hm, misschien zou ik aan kinderen moeten beginnen' en tegelijkertijd, waren mijn regels laat, wat een eerste teken van zwangerschap kan zijn. Natuurlijk niet als ze gewoon laat zijn, maar als ze helemaal niet opduiken.
Dus, met het idee dat ik misschien al zwanger zou kunnen zijn, tegelijkertijd met die gedachten die kwamen rondspoken in mijn hoofd, ging de innerlijke conversatie dan een gang op van - wel, als het zo is, dan is het zo - dan hoef ik tenminste de beslissing niet voor mijzelf te nemen, want het gebeurde gewoon als een ongeluk. Zie - hoewel ik voor mijzelf besloten heb dat ik slechts kinderen zou krijgen wanneer het praktisch gezien een goed idee is - ik vertrouw mijzelf niet om die beslissing te maken vanuit enkel praktische overwegingen, maar dat mijn beslissing, op 1 of ander niveau, zou beïnvloed zijn met mijn voorgeprogrammeerde wens en verlangen om moeder te zijn. En om hierin geen 'slechte' beslissing te nemen, was het plots heel gelegen om gewoon zwanger te worden zonder de intentie gehad te hebben om zwanger te worden - want dan was er helemaal geen beslissing in betrokken - en als er geen beslissing was, kan er ook geen 'slechte' beslissing zijn - lolol.
Wordt vervolgd.
Learn more »
