Deze blog-post is een vervolg op
Dag 99: Wachten op een Teken om Moeder te Worden en
Dag 100: Dwing me AUB Niet om een Beslissing te Maken! Laat me hier maar ronddrijven!
- dus lees de vorige blog-posts voor context.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om me overweldigd te voelen door het aantal gedachten dat recentelijk opkwamen in de aard van 'het is nu ongeveer tijd dat ik kinderen krijg' of 'misschien zou ik nu aan kinderen moeten beginnen'.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard en aanvaard om in te gaan en participeren in de gedachten die opkomen in verband met moeder worden en dat ik misschien nu ongeveer aan kinderen moet beginnen en mijzelf probeer in te beelden hoe ik mijn leven zou kunnen herorganiseren om 'plaats en tijd te maken' voor een kind - wanneer ik zelf goed genoeg weet dat dit op het moment absoluut niet praktisch is omdat er geen extra tijd is - om mijzelf te proberen overtuigen dat het allemaal wel lukt en mogelijk is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te manipuleren door middel van het gebruiken van verbeelding, waarbij, in mijn verbeelding alles kan en alles mogelijk is, maar waarbij ik de realiteit niet voldoende in overweging neem - en, als ik de verbeelding in praktijk zou willen toepassen, zou ik zien dat het niet mogelijk en niet praktisch is - en, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om, dit wetende, toch verder te participeren in de verbeelding en gedachten alsof ik een oplossing zou kunnen waardromen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de 'hardnekkige' gedachten die laatst opkwamen in verband met moeder worden, te interpreteren als een teken met een betekenis - waarbij, ik eigenlijk zelf een betekenis gaf aan iets dat geen betekenis heeft en het interpreteerde als een signaal dat ik misschien wel moeder zou moeten worden - in de foutieve logica dat 'als gedachten zo moeilijk zijn om te stoppen, dan hebben ze misschien een punt.'
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te luisteren naar wat of wie ik zie als sterker of meer dan mezelf - waarbij ik denk en geloof dat als iets of iemand sterker of meer is dan mijzelf, dat dit iets of iemand dan een soort autoriteit heeft en dat ik moet vertrouwen dat dit iets of iemand het gewoon beter weet dan ikzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als ik iets of iemand ervaar als zijnde sterker of meer dan mijzelf, dat dit iets of iemand dan een autoriteit heeft over mij en dat ik daardoor, naar dit iets of iemand moet luisteren en vertrouwen dat dit iets of iemand het gewoon beter weet dat ikzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om in een relatie te treden met mijn eigen gedachten, waarbij - als de gedachten hardnekkig en 'sterk' lijken, dan ontwikkel ik 'respect' voor de gedachten, denkende dat als ik ze niet kan stoppen, dat ze meer zijn dan mijzelf en dat ik misschien gewoon maar moet luisteren naar heb, want als zij 'meer' zijn dan mij, dan weten ze misschien iets dat ik niet weet, en dan is het misschien verstandig om gewoon te doen wat mijn gedachten zeggen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien hoe belachelijk zulk een relatie met mijn eigen gedachten is - want gedachten zijn niets meer dan een afspiegeling van mijzelf en kunnen daardoor nooit meer zijn dan ikzelf - en dus, dat als gedachten 'sterk' of 'hardnekkig' zijn - dat dit aangeeft dat er een bepaald deel van mijzelf zeer hard probeert vast te houden aan een bepaald punt van eigenbelang - en dat dit moet losgelaten worden, zodat die standvastigheid en die kracht kan worden geherdirigeerd naar het doen wat in eenieders belang is en niet enkel dat van mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verlangen om moeder te worden en te participeren in dit verlangen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mijn doel en missie is in dit leven om kinderen te krijgen, hen op te voeden en om moeder te zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat zolang ik mijzelf niet kan definieren als 'moeder', dat mijn leven niet volledig is of dat er iets mist.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben dat wanneer ik in een positie ben om kinderen te krijgen, dat het dan biologisch gezien te laat zal zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een gehaaste beslissing te willen maken, gebaseerd op angst dat het ideale moment later niet komt, en dan liever te proberen mijzelf te compromitteren in het heden, zodat ik het niet hoef te doen in de toekomst - in plaats van mijzelf te realiseren dat, als het nooit praktisch is om kinderen te krijgen, nu of in de toekomst - dan krijg ik geen kinderen - want ik kan geen kinderen krijgen als ik ze niet degelijk kan ondersteunen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn verlangen voor kinderen meer gewicht te geven dan als de praktisch-reele overwegingen die de kop opsteken bij het hebben en opvoeden van kinderen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het onaanvaardbaar is om te proberen de praktische realiteit aan te passen aan mijn verlangen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om een toekomst met kinderen gewoon los te laten.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard heb om een relatie van waarde en belang te creeren aan die projectie van een toekomst met kinderen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn zelf-belang en mijn zelf-waarde te definieren in een projectie van een toekomst met kinderen - denkende en gelovende dat wanneer ik kinderen heb, dan zal mijn waarde en mijn belang duidelijk worden en in volle expressie komen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van mijn zelf-belang en zelf-waarde door voorwaarden en condities te verbinden aan dit zelf-belang en die zelf-waarde - in de zin dat: enkel wanneer ik kinderen heb/ik moeder ben, ik zelf-belang en zelf-waarde ten volle kan bezitten en uitdrukken.
Ooh, ik zie een nieuw punt - dat is voor de volgende blog.
Wordt vervolgd.
Learn more »
Deze blog-post is een vervolg op 'Dag 60: Het Onvoorwaardelijk Vertrouwen van een Kind'.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te denken en geloven dat het onvoorwaardelijk vertrouwen van een ander onmogelijk is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard heb in te zien dat de gedachte en het geloof dat onvoorwaardelijk zelfvertrouwen onmogelijk is eigenlijk een beslissing is en niet een feit - want een nieuwgeboren kind vertrouwt onvoorwaardelijk, en zij zijn dus het bewijs dat onvoorwaardelijk vertrouwen in een ander mogelijk is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een kind z'n onvoorwaardelijk vertrouwen te schenden door het kind niet te behandelen op de manier dat ikzelf zou willen behandeld worden - maar in plaats van dit onvoorwaardelijk vertrouwen te eren, het kind te introduceren in een mentale staat van wantrouwen, misleiding, leugens en paranoia - waarbij ik, in plaats van te leren van het kind, het kind 'mijn weg' opleg, de weg van de wereld zoals het nu is - waarbij ik niet in overweging neem hoe ik daardoor enige kans om de wereld te verbeteren, vernietig.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard schrik te hebben en angstig te zijn wanneer ik zie/mij realiseer hoeveel vertrouwen een kind heeft in mij - omdat dit betekent dat ik dan ook een verantwoordelijkheid heb om dit vertrouwen te eren - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in de capaciteit om een ander te eren, te helpen groeien, te leiden, te steunen op een manier waarop het kind ook zelfvertrouwen kan ontwikkelen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben en angstig te zijn voor verantwoordelijkheid door de perceptie dat verantwoordelijkheid een dimensie van potentiële faling inhoudt - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om 'verantwoordelijkheid' te linken met 'potentieel falen' in mijn geest.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om te falen.
Als en wanneer ik zie dat ik in een staat van angst treedt omdat ik zie in welke mate een ander mij vertrouwt - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik op mijn eigen zelfvertrouwen moet werken, zodat ik zelfvertrouwen in de ander kan ontwikkelen, zodat, wanneer eenieder mekaar vertrouwt, we ook mekaar kunnen vertrouwen op een onvoorwaardelijke manier - en dus, ik verbind mij ertoe om in dat moment, de angst en de schrik niet in achting of vertrouwen te nemen, maar mijzelf te vertrouwen in mijn adem en het moment per moment te nemen, zodat ik, met de tijd, stap voor stap, mijn zelfvertrouwen kan ontwikkelen.
Learn more »
De ganzen op de boerderij hebben kleintjes gehad. Een van de gansjes was zwak en toen we haar vonden was ze eigenlijk op het randje van de dood. Ze lag naast haar moeder in plaats van onder haar, want de moeder wou er niet voor zorgen - een zwak gansje zou de rest van de groep in gevaar kunnen brengen. Het kleintje had zelfs een wonde boven haar linkeroog waar een van de ganzen haar had gepekt.
Toen we haar vonden hebben we het gansje in huis genomen (ik zeg 'haar', maar we kunnen momenteel niet zeggen of het een jongen of een meisje is). Het nam haar slechts enkele dagen om op krachten te komen, om te kunnen stappen, eten en drinken op haar eentje.
Het gansje heeft ons - LJ, Gian, Leila en ik, alsook de honden in ons huis - aanvaard als haar 'ouders'. Zij volgt iedereen achterna en het maakt haar niet uit of ze nu een gans, een hond of een mens aan't nalopen is. Wanneer we niet bij haar kunnen zijn, stoppen we haar onder in een dekentje in een kooi in de kamer, maar daar wiegelt ze zich soms van onder. En wanneer ze dan niemand kan zien, begint ze de roepen/huilen totdat iemand haar tegemoet komt en optilt. Wanneer ze alleen is voelt ze zich kwetsbaar, wanneer ze bij iemand is, voelt ze zich veilig.
Het is echt fascinerend om te zien hoe zij ons zo onvoorwaardelijk vertrouwt. Ze vertrouwt erop dat we voor haar zorgen en dat we het beste met haar voorhebben. Zelfs met de honden - een van de eerste dagen dat we haar in huis hadden gehaald waggelde ze naar Boeboe - een klein hondje - en stopte ze zichzelf onder zijn dij. Een hond zijnde, als Boeboe dit gezien had als een 'invasie' van 'zijn ruimte', had hij haar kunnen aanvallen/bijten - maar zij zag geen gevaar, zij vertrouwde hem gewoon. En gelukkig heeft Boeboe een heel moederlijke zijde wanneer het op kuikentjes, eendjes en gansjes aankomt - en hij welkomde het kleintje gewoon en liet haar zichzelf instoppen onder zijn poot en tussen zijn krullen.
Voor mij is het indrukwekkend om te zien hoe iemand mij zo ten volle kan vertrouwen, tot op het punt waar ze letterlijk haar leven in mijn handen legt. Zij gaat ervan uit dat ik het beste met haar voor heb - en als je dat soort vertrouwen van iemand ziet, wordt het een verantwoordelijkheid om dat vertrouwen niet te schenden.
Ik kan mij dat soort vertrouwen momenteel niet voorstellen in mijzelf - ik vertrouw niemand op de manier waarop zij mij vertrouwt. En toch, ooit, als kind moet ik dat soort vertrouwen gehad hebben in mijn ouders.
Kinderen komen op de wereld in een kwetsbare staat en vertrouwen hun ouders onvoorwaardelijk om voor hen te zorgen, om hen te beschermen van gevaar, om hen te leiden, om hen te tonen wat ze moeten weten om op hun eigen benen te kunnen staan. Mensen schenden dit vertrouwen in hun kinderen. Vroeger of later gaat het kind inzien dat de ouder niet altijd het beste met hen voorheeft.
Elk kind geeft ons het grootste geschenk: ze tonen ons dat het mogelijk is om onvoorwaardelijk te vertrouwen. Dat is het grootste geschenk in een wereld van wantrouwen, leugens en teleurstelling. Maar, in plaats van dit vertrouwen ten harte te nemen en dit te beantwoorden met de zorg, de dedicatie, de steun en de leiding dat een kind verwacht om dit vertrouwen te eren - zorgen we ervoor dat het kind teleurgesteld wordt - zodat het kind ons kan aansluiten in onze voortdurende staat van wantrouwen en het schermen van onszelf ten opzichte van de buitenwereld.
Een kind legt zijn leven in de handen van zijn ouders. Beeld je even een wereld in waarin iedereen mekaar op diezelfde manier vertrouwt. Zo'n wereld is mogelijk - en toch verkiezen we een wereld van paranoia, waar iedereen opgesloten zit in zijn eigen geest en vasthoudt aan al de geheimen waar van we denken dat als anderen hier achter komen, dat ze het tegen ons zouden gebruiken. Zou stress bestaan in een wereld waar iedereen mekaar op die manier vertrouwt? Zou depressie bestaan? Zou angst bestaan? Zou teleurstelling bestaan? Zouden schuldgevoelens bestaan?
Zo'n wereld is mogelijk als we 1 ding doen: verantwoordelijkheid nemen voor onszelf - waarbij we alle vormen van misbruik in ons gedrag, onze woorden, onze gedachten stoppen. De eerste stap is zelf-vertrouwen - slechts wanneer we aan onszelf kunnen bewijzen dat we ons eigen leven in onze eigen handen kunnen leggen en onszelf vertrouwen om dit leven te eren - kunnen we beginnen overwegen om anderen op dezelfde manier te vertrouwen.
Bij Desteni is dit precies wat wordt voorgesteld. Ja, het zal lang duren, heel lang - en ja, misschien zal zo'n wereld nooit werkelijkheid worden - maar het streven naar zo'n wereld en doen wat ik kan op dit moment om te helpen in het creeren van zo'n wereld is een betere manier om mijn tijd te besteden dan de miserie, het misbruik, de teleurstelling, de angst, de verwarring, de misleiding waar we nu in leven verder te cultiveren!
Learn more »
Vandaag zag ik de volgende foto op Facebook:
Bij de bovenste prent zegt het:
"Dit is Shakira.
Ze bleef achter met deze misvormingen na haar dorp was aangevallen met 'drones' door Nobel vrede-prijs winnaar, Barack Obama."
Bij de onderste prent zegt het:
"Dit is anti-oorlog activist, George. Hij hield een fondsenwerving voor Obama's herverkiezing."
[Een noot vooraf: het gaat mij in deze post niet of wat in de prent wordt gezegd/afgebeeld waar is of niet - en het gaat mij ook niet om bepaalde personen te beoordelen voor bepaalde acties.]
Het punt is dat zulke situaties wel vaak voorkomen, waarbij iemand een 'held' is in de publieke opinie, maar als je dan gaat kijken naar welke personen hun geld en steun uitgaat, krijg je een heel ander beeld - en om die reden (en niet omdat ik denk dat wat wordt gezegd/afgebeeld in deze specifieke prent waar is of niet) wou ik op de 'like' knop duwen op Facebook.
Maar net voordat ik erop ging klikken, twijfelde ik en de gedachte kwam op in mijn hoofd: "Dat kan niet, George Clooney zou nooit een vlieg kwaad doen." Ik vond dit op zich al een grappige gedachte en vroeg me af waarom ik dat had gedacht, aangezien ik George Clooney zelf nooit ontmoet heb en hem niet ken op een persoonlijk niveau. Het enige wat ik van hem 'ken' is de verschillende karakters die hij heeft gespeeld in zijn films. De tweede gedachte, als antwoord op mijn vraag waar de eerste gedachte op gebaseerd was, was nog grappiger: "Hij is veel te knap!" LOL.
Dit toont maar in welke mate we gebrainwasht zijn met prenten, en wat een 'goede' en een 'slechte' prent is - dat we, in onze mind, iemand zouden 'vrijspreken' enkel en alleen voor zijn/haar uiterlijk. Wat het eigenlijk toont is hoe we onze beslissing van wie we vertrouwen baseren op prenten. Iemand die er netjes uitziet en 'aantrekkelijk' is, gaan we makkelijker vertrouwen dan iemand die vuil onder de nagels heeft of wiens das niet helemaal strak zit...
Wordt vervolgd.
Learn more »
