Deze blog-post is een vervolg op
Dag 99: Wachten op een Teken om Moeder te Worden en
Dag 100: Dwing me AUB Niet om een Beslissing te Maken! Laat me hier maar ronddrijven!
Dag 101: Wie is de sterkste: Jij of Je Gedachten? - dus lees de vorige blog-posts voor context.

Ik zei in mijn vorige blog dat ik een nieuw punt zag met betrekking tot het verlangen om kinderen te krijgen/moeder te worden. Over dit punt zal ik later schrijven, eerst wil ik doorheen de punten werken met Zelf-Vergeving en Zelf-Corrigerende Uitspraken die ik heb neergeschreven in 'Dag 99' en 'Dag 100'.

Tekens en Interpretatie

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de neiging te hebben om te zoeken naar 'tekens van het universum' die me 'de weg kunnen wijzen' ik wat ik zou moeten doen of hoe ik mijn leven moet leiden of welke richting ik uit moet.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te realiseren dat als ik iets zie als een teken, is het niet zo dat wat ik zie of hoor een teken is, maar dat ik iets of iemand uit mijn omgeving een be-teken-is heb gegeven - en nu is het plots een 'teken' - waarbij wat ik zag of hoorde geen inherente boodschap met zich meedroeg, maar het enkel zo geinterpreteerd heb in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat elke keer ik dacht dat ik een teken kreeg van het universum, dat ik eigenlijk zelf een boodschap aan het verzinnen was door dingen in mijn omgeving die ik hoorde of zag te interpreteren door mijn geest op een manier dat ik confirmatie zou krijgen voor wat ik eigenlijk zou willen doen - en dus, enkel horen of zien wat ik wilde horen en zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het interpreteren van mijn omgeving hetzelfde is als denken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien hoe mijn gedachten als interpretaties van mijn wereld/omgeving een obstakel zijn, iets dat in mijn weg staat en dat het onmogelijk maakt om op een rechstreekse manier met en in mijn wereld en omgeving te participeren - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om rechtstreeks in en met mijn wereld te participeren, maar altijd enkel te participeren in, via en met mijn eigen gedachten en interpretaties van mijn omgeving en mijn wereld - waarbij ik dus nooit echt geleefd heb buiten mijn eigen hersenspinsels.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik mijzelf en mijn leven geen richting kan geven en dat ik zelf geen beslissingen kan maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het idee dat ik mijzelf en mijn leven geen richting KAN geven en dat ik zelf geen beslissingen KAN maken - als een excuus en verantwoording waarachter ik de werkelijke reden schuil en dat is dat ik mijzelf en mijn leven geen richting WIL geven en dat ik mijn eigen beslissingen niet WIL maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om iets fout te doen in het dirigeren van mijzelf en mijn leven in het maken van mijn eigen beslissingen en te geloven dat die angst meer is dan mijzelf, waarbij ik 'luister' naar de angst en 'gehoorzaam' ben aan de angst.

Het woord 'gehoorzaam' is interessant - zal ik later ook blogs over schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn zelf-verantwoordelijkheid af te geven aan een 'onzichtbare gids' die mijn beslissingen voor mij moest maken omdat ik niet verantwoordelijk wou zijn voor mijn eigen acties.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in het dirigeren van mijzelf en mijn leven door het maken van mijn eigen belissingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in het maken van beslissingen omdat ik het geloof had dat ik hiervoor een bepaalde kwaliteit 'miste'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat bepaalde mensen nu eenmaal beslissingen kunnen maken en anderen niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard heb om in te zien dat het enige dat ik miste, moed was - en dat die moed er wel was, maar dat ik die niet zag omdat de angst zo overweldigend was en ik doorheen de angst mijzelf niet kon zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden en omarmen als 'moed'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om van het universum een 'ingebeelde vriend' te maken - waarbij ik mijzelf heb wijsgemaakt dat het universum al weet wat ik zou moeten doen met mijn leven en dat het universum mij tekens zal geven van wat ik moet doen.

Wordt Vervolgd.

Related articles

• Dag 94: Spontaneity vs. Impulsiveness - What does it Mean to Live in the Moment?
• Dag 98: Imagination and Why the Law of Attraction doesn't Work
• Day 95: Riding on the Wave of Others' Change
• Day 96: I'm Responsible for My Experiences
• Day 306: Encryption of the System of Self
• Day 188: Releasing Myself from Calorie Obsession - Part 1
• Day 307: Innocence of a Child - Encryption of the System of Self (EOSOS)
• Day 305: Reeva Steenkamp - Collateral Damage in the War between the Haves and the Have-Nots
• Day 308: The Children of the Law of One
• Day 189: Releasing Myself from Calorie Obsession - Part 2

Learn more »

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een oplossing te zoeken voor mijn ervaring van depressie in opwinding.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat de levens die ik zie in TV-series het ‘normale’ type levens is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn leven te vergelijken met het leven dat personages in TV-series lijden en te denken dat ik mij niet lekker voel in mijn vel omdat mijn leven niet opwindend genoeg is – dat hetgene dat ik mis – opwinding is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn leven to proberen dirigeren op zo’n manier dat het opwindend was in het geloof dat dit het gat zou vullen dat ik voelde in mijzelf, dat het de ontevredenheid die ik ervaarde met mijzelf en mijn leven zou wegwissen en corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te zoeken voor een oplossing buiten mijzelf, in plaats van mij te realiseren dat als ik niet tevreden ben met wie ik ben en hoe mijn leven is, dat ik de oplossing moet zoeken in mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te proberen het type leven te lijden dat ik zag personen in TV-series lijden, waar ik fictionele verhalen als een voorbeeld nam van hoe mijn leven zou moeten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat wat ik zag als opwinding eigenlijk drama was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegstaan en aanvaard om mijn wereld en de mensen erin te proberen manipuleren op zo’n manier dat er altijd veel drama aan de gang was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dingen te doen waarvan ik wist dat er niets goeds van kon komen, maar het toch te doen omdat ik zag dat er drama van zou komen en ik dit zag als opwindend en hoe mijn leven zou moeten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om situaties te creëren met de mensen in mijn wereld waar ik later altijd spijt van had, omdat ik zag hoe ik met de gevoelens van anderen aan het spelen was om drama te creëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat drama altijd gevolgen met zich meebrengt in de vorm van pijn, waarbij echte mensen lijden omdat ik een ‘opwindend’ leven wil lijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om opwinding te definiëren in relatie tot de mind – waarin ik opwinding zie als een situatie of een reeks gebeurtenissen waar heel veel gevoelens en emoties de kop opsteken en waar mijn leven voor een moment een roller-coaster-ride is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aavaard om te geloven dat als er geen drama in mijn wereld of mijn leven is, dat er iets serieus mis is – en om  dan die drama te gaan creëren opdat ik mij ‘normaal’ kan voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat de mind in polariteit bestaat – waar positieve gevoelens altijd uitlopen in negatieve emoties – en dus dat elke vorm van opwinding that gevoelens inhoudt, altijd een negatieve nasmaak achterlaat in de vorm van emotioneel tumult.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat alles beter is dan depressie en dat het ok is om mijzelf en anderen door emotioneel tumult te laten gaan omdat het toch beter is dan het gevoel dat er iets mis is in mijn leven zonder er mijn vinger te kunnen opzetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om gewoon te stoppen – alles even stil te zetten en een moment te nemen om met mezelf te zitten, met pen en papier en gewoon alles neer te schrijven waar ik niet tevreden over was – in plaats van allerlei scenarios, situaties en gebeurtenissen te creëren waarin ik veel tumult ervaar en voor een moment mijn ongenoegens kan vergeten, want ik ben helemaal opgeslorpen in een drama-verhaal.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om met anderen te praten over mijn ervaring uit angst om uitgesloten te worden – en te zien of anderen misschien dezelfde ervaring hebben en hoe zij ermee omgaan – maar in plaats daarvan mijzelf isoleer en in mijn mind zoek naar oplossingen die uiteindelijk niemand een dienst deden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om ‘een normaal leven’ en ‘leven’ zelf te definiëren in relatie tot lijden en pijn – wat ook aangetoond wordt door het gebruik van de woorden ‘een leven lijden’ – en ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dit is wat leven ook echt is – dat pijn een onmisbaar deel uitmaakt van het leven, in plaats van mij te realiseren dat pijn iets is dat mensen zichzelf aandoen, maar dat helemaal niet nodig is.

Ik realiseer mij dat drama geen oplossing is voor depressie.

Ik realiseer mij dat drama een recept voor miserie is en niets meer dan dat en dat een ‘normaal leven’ niets te maken heeft met drama of lijden.

Als en wanneer ik zie dat ik op zoek ben naar drama of opwinding – dan stop ik, dan adem ik – ik doe mij eraan herinneren dat drama altijd lijdt tot spijt en dat er geen oplossing is in het creëren van situaties van emotioneel tumult.

Als en wanneer ik zie dat ik op zoek ben naar drama of opwinding – dan stop ik, dan adem ik – ik realiseer mij dat ik eigenlijk probeer weg te vluchten van mijn eigen ervaring waar ik niet tevreden ben met mezelf of mijn leven – daarom, in plaats van mijzelf in een positie en situatie te plaatsen waar ik veel drama zal ervaren, neem ik een moment voor mijzelf en in zelf-intimiteit onderzoek ik waar het is dat ik niet tevreden ben, en ik geef de punten directie.

Ik zet mij in om een einde te zetten aan alle drama, want elke vorm van drama houdt een vorm van mishandeling, pijn en miserie in. Learn more »

Deze Blog-post is een vervolg op: 'Dag 7: Ben je Tevreden met je Leven? De Dimensies van Depressie'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf wijs te maken dat ik gelukkig ben en tevreden ben met mijn leven, terwijl dit eigenlijk niet het geval is, maar ik nooit lang genoeg stil sta bij de vraag om hier een eerlijk antwoord op te kunnen geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dingen te aanvaarden die ik eigenlijk niet zou moeten aanvaarden, waardoor ik mijzelf en mijn leven compromitteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de gedachten ‘ach, ik kan het wel aan’ en ‘ik zal het wel gewoon maar slikken’ te leven als mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf niet te eren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aavaard om dingen gewoon te aanvaarden zonder even stil te staan en mijzelf te vragen of er geen andere manier is, of wat kan gedaan worden zodat ik mijzelf niet in een positie van compromitatie plaats.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te manipuleren door en via de gedachten ‘ach, ik kan het wel aan’ en ‘het is geen groot probleem’ en ‘ik kan het wel gewoon maar slikken’, om geen verantwoordelijkheid te moeten nemen voor mijzelf en mijn wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf onrecht aan te doen liever dan het risico te lopen om conflict te creëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik mijzelf en mijn ervaringen voortdurend onderdruk, dat ik daarin een staat van depressie aan het creëren ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik ‘s ochtends geen zin heb om op te staan en het nut er niet van inzie, dat er iets mis is met mijn leven,  iets waar ik ontevreden mee ben, maar waar ik zover nog niets aan gedaan heb – en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij liever te verschuilen in warme lakens dan verantwoordelijkheid te nemen en mijn leven en mijzelf richting te geven opdat ik geen zelf-compromitatie toesta.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aavaard om in te zien dat gedachten zoals ‘ik wil niet opstaan’, ‘wat is het nut?’, ‘weer een saaie dag tegemoet’, allemaal tekens en indicaties zijn van depressive als een gevolg van het onderdrukken van mijzelf in momenten waarin ik zie dat ik iets moet veranderen in mijn leven, mijzelf of mijn omgeving, maar, in plaats van dit gewoon te doen, angst toesta om over te nemen en de situatie uiteindelijk gewoon maar aanvaard.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegstaan en aanvaard om te geloven dat depressie nu eenmaal deel uitmaakt van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat depressie net een teken is dat ik mijzelf niet toesta om ten volle te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om ten volle te leven in elk moment, maar steeds weer excuses opwerp voor waarom het ok is dat ik niet ten volle leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om het lef om te leven te omarmen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om mij te verschuilen in angst en in angst mijn leven voor mijn ogen voorbij laat lopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik mij voortdurend mijn recht om ten volle te leven ontzeg, ik kwaad zal worden op mijzelf en als ik mijn houding ten opzichte van mijzelf en het leven niet verander, dan zal die woede een uitlaatklep zoeken, waarbij ik excuses verzin om ruzies te beginnen en mijn woede op een ander los te laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat elke vorm van irritatie, woede, kwaadheid en frustratie die ik ervaar ten opzichte van een ander, een projectie zijn van mijn irritatie, woede, kwaadheid en frustratie ten opzichte van mijzelf om 1 of andere reden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik depressie heb verscholen achter woede-uitbarstingen, omdat ik depressie zag als ‘zwak’ en woede als ‘sterk’ en ik mij liever sterk dan zwak voelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegstaan en aanvaard om depressie te verbinden met zwakte en woede te verbinden met sterkte.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat er geen sterkte is in het uitlaten van woede dat zich opgestapeld heeft over een uitgestreken periode van zelf-onderdrukking.

Ik realiseer mij dat depressie een teken is dat ik niet tevreden ben met mijn leven of mijzelf, maar in plaats van verantwoordelijkheid te nemen en te doen wat moet gedaan worden om de ervaring te veranderen, verschuil ik mij in depressie en laat ik mijn leven aan mij voorbij lopen.

Ik realiseer mij dat depressie het gevolg is van de onderdrukking van mijzelf in momenten waarin ik zie dat ik een aspect in/van mijzelf of mijn leven moet veranderen, maar in plaats van dat dan ook te doen, ik mijzelf onderdruk uit angst voor verandering en uit angst voor verlies.

Ik realiseer mij dat leven nooit lang kan onderdrukt worden en dat als ik mijzelf onderdruk, ik vroeg of laat de gevolgen zal ervaren in de vorm van woede-uitbarstingen, waar ik schreeuw om mijzelf te kunnen horen roepen om hulp.

Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf aan het onderdrukken ben in de gedachte 'ach, ik kan het wel aan' of 'ik kan het wel maar gewoon slikken' of 'het is niet echt een probleem' - dan stop ik, dan adem ik - ik zie dat ik mijzelf aan het ondermijnen en onderdrukken ben, dat ik dingen aanvaard die ik niet zou moeten aanvaarden - daarom stop ik, ik identificeer de punten en aspecten in mijzelf en/of mijn leven die ik moet dirigeren en doe het.

Als en wanneer ik zie dat ik 's ochtends niet wil opstaan en denk 'wat is het nut' - stop ik, adem ik - ik zie dat deze ervaring en dit type gedachten een indicatie zijn dat er bepaalde punten/aspecten in/van mijn leven/mijzelf zijn waar ik niet tevreden mee ben en die ik moet samenlijnen opdat ik mijzelf op een effectieve manier kan ondersteunen, ik loop door de weerstand heen, van passiviteit naar actie.

Ik zet mij in om een einde te maken aan de onderdrukking van het leven in elke zin.

Ik zet mij in om het leven te ondersteunen in elk moment en in elk moment ten volle te leven.

Ik zet mij in om de onderdrukking van de stem van het leven te stoppen en mijzelf te horen in zelf-eerlijkheid. Learn more »

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb aanvaard en toegestaan om te geloven dat ik enkel kan leren en studeren via de mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb aanvaard en toegestaan te geloven dat leren en studeren te maken heeft met het ‘vasthouden’ van en aan kennis.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard te zien dat als ik aan iets vasthoudt, dat ik eigenlijk schrik heb om dat waar ik aan vasthoud, te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb aanvaard en toegestaan om kennis te benaderen vanuit het startpunt van ‘gemis’ en angst voor gemis.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om te studeren vanuit het startpunt van angst om te vergeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegstaan en aanvaard om te zien en mij te realiseren dat als ik iets aandachtig lees en ten volle begrijp, ik het meteen kan loslaten en dan terug oproepen, hier brengen, wanneer ik het nodig heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te proberen kennis in mijzelf ‘op te slaan’ waarbij ik zoveel mogelijk in mijn mind en lichaam probeer te proppen, tot op het punt waar ik hoofdpijn krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de angst om te falen op een test te laten bepalen hoe ik studeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om te falen op tests en daarom te studeren vanuit het startput van vrees voor vergetigheid, waarbij ik het vergeten meteen creeer en mijn eigen potentieel en vaardigheid met betrekking tot perfect geheugen, ondermijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat een perfect geheugen onmogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te limiteren in en als de aanvaarding van het geloof dat een perfect gehuegen onmogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te beoordelen als onbekwaam in het hebben van een perfect geheugen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat perfectie te veel gevraagd is en mijzelf hierin meteen te limiteren in elk opzicht, waarbij ik mijzelf nooit motiveer om mijn volle potentieel te vervulllen, ontwikkelen en uitdrukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om liever een imperfect geheugen te hebben en op de ‘traditionele’ manier te studeren waarbij ik zoveel mogelijk kennis en informatie in mijn hoofd prop, om niet het risico te lopen dat het hier brengen van informatie niet zal lukken, dat ik mij niets zal herinneren en dat ik zal falen op mijn test.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf als mijn fysiek lichaam te vertrouwen in de bevoegdheid om mij alles te herinneren dat ik ooit gelezen, gehoord, gezien, gevoeld heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om stilletjes te hopen dat de methode van perfecte herinnering niet zal lukken, omdat ik niet will zien dat ik in mijn leven heel veel tijd verspild heb in het ‘vanbuiten leren’ en memorizeren van informatie en kennis.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om stilletjes te hopen dat de methode van perfecte herinnering niet zal lukken uit angst dat ik kwaad zal worden op mijzelf in de realisatie dat ik zoveel tijd in mijn leven heb verspeeld met het vanbuiten leren van teksten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in de bevoegdheid om dingen op een perfecte manier te herinneren, door het hier te brengen, en hierin een perfect geheugen te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat er een bepaalde grens of beperktheid bestaan in verband met hoeveel ik mij kan herinneren, in plaats van mij te realiseren dat ik de enige ben die mij deze limitaties en beperkingen oplegt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mezelf te vertrouwen in het gezond verstand dat alles hier is en dat, als ik hier ben, ik toegang heb tot alle informatie, maar liever vertrouw op mijn ‘gewone’ manier van studeren, omdat ik in mijn verleden vaak ‘gewonnen’ heb wanneer ik dingen doe op mijn ‘gewone’ manier.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij te limiteren tot datgene wat mij het beste resultaat gaf in het verleden en niets anders te willen overwegen in het geloof dat het waarschijnlijk niet zal werken en dat ik geen kansen maar verkwisten door nieuwe dingen te proberen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf nieuwe kansen te geven om nieuwe dingen uit te proberen en ontwikkelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als ik mijzelf een kans geven, ik mij op onzeker ijs bevind, waar ik blijkbaar aan het kansspelen ben en geen controle heb over de uitkomst van de situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn leven en de uitkomst van mijn acties te proberen controleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te definieren volgens de uitkomst van een actie, zoals het falen of slagen in een test, in plaats van mij te realiseren dat wie ik ben in dit moment het enige is wat telt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden en respecteren om wie ik ben in elk moment, maar enkel omwille van ‘goede’ prestaties.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf telkens weer te vast te klemmen in een situatie waar ik heel graag iets nieuws will proberen, maar tegelijkertijd gekweld ben met de angst dat het niet zal lukken of dat ik zal falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om nieuwe dingen te willen proberen op basis van de projectie dat de nieuwe aanpak of methode een goede/positive uitkomst zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om niets nieuws te willen proberen op basis van de projectie dat de nieuwe aanpak of methode een slechte/negatieve uitkomst zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om in angst te leven voor de toekomst door mijzelf steeds weer in de toekomst te projecteren, om op basis van de projectie beslissingen te maken in dit moment.

Als en wanneer ik zie dat ik aan het studeren ben vanuit het startpunt van angst voor verlies of gemis – stop ik, adem ik – ik sta mijzelf toe om de kennis los te laten in het vertrouwen dat ik het altijd terug hier kan brengen.

Ik realiseer mij en aanvaard dat wanneer ik iets aandachtig lees en ten volle begrijp, ik het mij altijd weer kan ‘herinneren’ op een later moment door het begrip weer hier te brengen.

Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf projecteer in de toekomst om op basis van die projectie een beslissing te maken in het heden – stop ik, adem ik – ik kijk naar al de opties die er zijn in dit moment en zie wat de meest praktische oplossing is op dit moment, zonder mijzelf te laten beinvloeden door angst of verlangen.

Als en wanneer ik zie dat ik een keuze baseer op basis van wat ik ‘gewoon’ ben – stop ik, adem ik – ik realiseer mij dat ik probeer controle uit te oefenen op een bepaalde uitkomst, waar ik wil winnen, in plaats van te participeren. Ik sta mijzelf toe om alle mogelijke opties te overwegen en gezond verstand te gebruiken in het nemen van een praktisch besluit.

Ik zet mij in om mijn zelf-gecreeerde limitaties af te breken en mijzelf ten volle te ontwikkelen, ontdekken en uitdrukken.

Ik zet mij in om het onderwijs-systeem in de wereld te veranderen opdat kinderen zichzelf ten volle kunnen ontwikkelen, ontdekken en uitdrukken zonder beinvloed te worden door angst om te falen op een test.

Ik zet mij in om het levende woord te worden, waar ik niet simpelweg kennis en informatie na-papegaai, maar de woorden leef als mijzelf op een praktische manier.

Ik zet mij in om verantwoordelijkheid te nemen wanneer ik iets nieuw leer en de volle implicaties van de begrippen begrijp, om wat nog niet samengelijnd is met eenheid, gelijkheid en gezond verstand – te corrigeren in mijzelf en de wereld. Learn more »