This blog is a continuation of:
Day 30: Goodness as Positivity,
Day 31: You're My HERO!!!
Day 32: Consistency and
Day 33: Wanting to be the Star Pupil 
- continuing to purify the word 'Good'.


In my mind, I associate the word 'Good' with:
 

Being in love, being married and having children

I forgive myself for accepting and allowing myself to define the word ‘good’ within being in love, being married and having children.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define the word ‘good’ within and as living a regular life without asking questions, but just do as everyone else does.

I forgive myself for accepting and allowing myself to desire to have a boyfriend so that I could be normal and like everyone else, because I thought that being in love like normal people is necessary to be a good person.

I forgive myself for accepting and allowing myself to look forward to being a married woman and having a family, because I felt out of place within myself and thought that if I did what everyone else did, then maybe I would figure out what to do and how to be and who to be – that everything would fall into its right place.

I forgive myself for accepting and allowing myself to look for answers to my experiences within, outside of myself – believing that other people, a husband and children, would be able to fix me.

I forgive myself for accepting and allowing myself to want to do what is expected of me, that I would be a good person if I just fall in love, get married and have children just like everyone else.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that doing good means to not step on anyone’s toes by going against the norm and therefore, to ‘go with the flow’ and just do whatever it is everyone else is doing.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that you can’t be a successful woman unless you found a man who wants to marry you and have children with you.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that you can’t be a good woman unless you find a man who wants to marry you and have children with you.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that you can’t be a good woman unless you reproduce yourself and do unto your children what was done unto you – keeping the legacy of the family-line/blood-line alive.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that honouring the family-line is a duty and responsibility and has important value.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that as part of a family, it is my duty to continue that family – where, if I were to decide to not have children, I would not only affect my own life, but the family in itself, because I would create a ‘dead-end’ in the family tree and increase the chances that the family line will end.

I forgive myself for accepting and allowing myself to want to make my parents/aunts/uncles/grandparents proud by continuing the family line.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define family and being part of a family as ‘good’.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear not being married/ not having children out of fear that my family will turn on me.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that I ‘owe’ my family children so that the family-line may continue – because they ‘took care’ of me while growing up.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise to what extent family is a cult – where you are brainwashed from a young age to want to get married and have children, just to continue the family-line – as though it is something valuable and worth doing.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear not living up to my family’s expectations if I weren’t to have children.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that I would ‘let my family down’ if I didn’t have children.

I forgive myself for accepting and allowing myself to feel as though the decision of having children or not is not mine to make, because it apparently concerns the whole family – instead of realising that the concept of family is not real in the first place, it is not something that can be touched, that is physical – it is just a made-up concept of relationships that tie people together in a system of control.

I forgive myself for accepting and allowing myself to want to have children to please my family.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that a woman who dedicates her life to her husband and children is someone who has her priorities straightened out, because of the belief that there is nothing more important than family.

I forgive myself for accepting and allowing myself to accept, believe and live the statement: There is nothing more important than family.

Learn more »

This blog is a continuation of: Day 30: Goodness as Positivity, Day 31: You're My HERO!!! and Day 32: Consistency - continuing to purify the word 'Good'.

In my mind, I associate the word 'Good' with: 

Having High Grades in School

I forgive myself for accepting and allowing myself to define the word ‘good’ within having high grades in school.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that if I score high grades in school, that I actually am a better person.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to accept my common sense as a child when I saw that it can’t make me special or different that I have high scores, because I just simply understood everything and, thus, I didn’t do anything different or better than other kids per say – the only difference is that I just happened to understand the information as it was presented to me and others didn’t – yet, instead allowed myself to feel good and better aboutmyself when my parents and brother were amazed with my grades to the point of being in tears when seeing my school report.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to define who I am in relation to grades – entirely taking grades personally, where I believed that grades represent me, instead of realising that they merely represented how much of the information was effectively integrated.

I forgive myself for accepting and allowing myself to create a character of being a star pupil because in playing this card/playing out this character, I was always ensured to get a lot of praise and attention, which in those moments would make me feel good about myself.

I forgive myself for accepting and allowing myself to abuse my ability to understand with ease to get attention, praise and positive energy from those who don’t have the same ability – when obviously, I didn’t do anything to have this ability, I was born with it, and thus it doesn’t make any sense for someone with certain ‘born-with’ skills or abilities to be praised for those skills or abilities – because it doesn’t have anything to do with the being – it was determined through DNA.

I forgive myself for accepting and allowing myself to make myself believe that Ireally do deserve to be praised and admired for having high grades, believing that my ability in understanding and processing information is something I brought about, instead of realising that I had nothing to do with it and that I am thus no more or less than anyone else in this respect, as we were all equally dealt cards by someone/something else.

I forgive myself for accepting and allowing myself to use the star pupil character in order to hide the aspects of/in myself that I was not proud of – because in playing the star pupil, I would be praised and be given a sense of pride, to suppress my inner experiences of shame, guilt and regret.

I forgive myself for accepting and allowing myself to, whenever I am faced with a being that I see as authoritative, enter into the ‘star pupil character’, trying to convince them that I always do everything right, out of fear that they will punish me/lash out on me if they see that I really don’t.

I forgive myself for accepting and allowing myself to condition myself into wanting to have high grades, because with high grades comes reward and with low grades comes punishment.

I forgive myself for accepting and allowing myself to have extreme fear of being punished as a child as I saw that teachers/parents really looked at children they punished with eyes that said: “You’re a bad child!!!”

I forgive myself for accepting and allowing myself to feel utterly ashamed within myself the first time I got punished by a teacher for spilling salt – because I thought it meant that I was a bad child.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define myself in relation to punishment and reward, and thus, in essence, according to how others judgeme in relation to what I do/say or how I perform.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear to be seen as a bad child and to fear to be a bad child.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear to be seen as a bad person and fear to be a bad person.

Learn more »

 This blog is a continuation of: Day 30: Goodness as Positivity and Day 31: You're My HERO!!! - continuing to purify the word 'Good'.

In my mind, I associate the word 'Good' with: 

Being consistent within fulfilling responsibilities

I forgive myself for accepting and allowing myself to define the word ‘good’ in separation of myself within and as being consistent within fulfilling responsibilities and thus, I forgive myself for accepting and allowing myself, to define the word ‘bad’ in separation of myself within and as not being consistent within fulfilling responsibilities.

Iforgive myself for accepting and allowing myself to separate myself from the word ‘good’ through defining it within and as something separate from me, as being consistent within fulfilling responsibilities.

I forgive myself for accepting and allowing myself to have defined the word ‘good’ in relation to virtues that are encouraged by others as learned in school and at work.

I forgive myself for accepting and allowing myself to attach a positive charge to being consistent within fulfilling responsibilities, as though a being who is consistent within fulfilling responsibilities is a better person than someone who doesn’t.

I forgive myself for accepting and allowing myself to be convinced that someone who is not consistent within fulfilling responsibilities really is worse and worth less as a being than someone is consistent within fulfilling responsibilities.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define a being who is consistent within fulfilling responsibilities as a ‘good person’ and I forgive myself for accepting and allowing myself to define a being who is not consistent within fulfilling responsibilities as a ‘bad person’.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that in recognizing that someone who isn’t consistent within fulfilling their responsibilities is not a bad person doesn’t mean that it is a good person and doesn’t mean that being inconsistent is practical and preferred within the process of getting things done.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that being consistent within applying oneself to perform all the necessary tasks, duties, etc. or not has to do with where a being is within their process and doesn’t definitively determine the essence of a being as being ‘good’ or ‘bad’.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that within defining ‘good’ within and as being consistent within fulfilling tasks, duties and responsibilities, one is supporting the idea and perception that those who are consistent at the moment within their process are better beings than those who are not yet at this stage within their process, in effect supporting and manifesting separation within supporting and feeding the construct of polarity of superiority vs. inferiority.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear not being consistent out of fear of being judged/judging myself as not being good, but as being bad – where I then feel bad about myself.

I forgive myself for accepting and allowing myself to attach anxiety and fear to the word ‘good’ through connecting anxiety and fear to being inconsistent within my application – and thus, attempt to be consistent from a starting point of anxiety and fear.

Learn more »

This blog is a continuation of: Day 30: Goodness as Positivity - continuing to purify the word 'Good'.

In my mind, I associate the word 'Good' with: 

Rescuing other beings from conditions of abuse

I forgive myself for accepting and allowing myself to define the word ‘good’ in separation of myself within the act of rescuing other beings from conditions of abuse.

I forgive myself for accepting and allowing myself to separate myself from the word ‘good’ through defining the word within and as something separate from me as the act of rescuing other beings from abuse.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define the word ‘good’ within and as being a hero that selflessly saves other beings from harm.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that to be a hero that apparently selflessly saves other beings from harm has nothing to do with being good, but has everything to do with wanting to feel good through others judging you as good.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that it is impossible to save other beings from harm as each one is self-responsible for their existence.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise and accept that it is impossible to save or rescue another.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define the word ‘good’ within and as selfless acts, wherein ‘selfless’ is to be understood as regardless of the risk that harm may be done unto self – and not referring to one’s starting point – since in doing these apparent ‘selfless’ acts where one is willing to place oneself in harm’s way to prevent another from being hurt, the starting point is still selfish/of self-interest as the desire to be seen as a hero/a good person, to , through the eyes of others, define and validate oneself as being a good person and thus – with the intended outcome of feeling good about oneself.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define the word ‘good’ within and as being a savior.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define the word ‘good’ within and as being a ‘hero’.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that any kind of ‘virtue’ or ‘characteristic’ of a being can never have anything to do with what the person does or what it looks like a person does/is from the outside – but always refers to who a being really is, which is seen within and as the starting-point of a being’s actions or non-actions.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that the idea and perception of being able to save/rescue someone implies the possibility of the savior/rescuer being superior to the one being saved/rescued – instead of accepting and allowing myself to realise and embrace that all beings are equal and thus, no one can be saved or rescued by another, each must save/rescue themselves.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that defining the word ‘good’ within and as the act of rescuing/saving another from harm/abuse implies polarity where some are and have more than others – and thus, in effect, the word ‘good’ manifests and supports situations of abuse and harm rather than preventing or stopping them.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise the consequences of words and how I define words within how my living of this definition as the word manifests not only my superficial perception of the word but also all the implications of what I define and perceive the word to be.

I forgive myself for accepting and allowing myself to be careless within words and my definition and understanding of words, not realising that within my very understanding and definition of a word, I am responsible for creating, manifesting and supporting systems and situations of abuse and harm.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to see, realise and understand how we create through words.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to be willing to see, realise and understand how we create through words because of not wanting to take responsibility for my words, within the idea/belief/excuse/justification that it just takes too much time to purify one’s vocabulary.

I forgive myself for accepting and allowing myself to judge and define a being who performs apparent ‘selfless’ acts through attempting to save/rescue others from harm, as being a ‘good person’ – and within that, I forgive myself for accepting and allowing myself to, within judging/defining/perceiving a being who performs apparent ‘selfless’ acts through attempting to save/rescue others from harm as a ‘good person’, validate the definition of ‘good’ as the act of saving/rescuing another from harm so that – when I perform an apparent ‘selfless’ act through attempting to save/rescue another from harm, others will in turn judge/define/perceive me as a ‘good person’ so that I may feel good about myself.

Learn more »

In the picture above I have laid out how I have been living the word 'good' as how I have defined the word within and through my Mind. In the following blog-posts I will be deconstructing the word 'Good' as how I had defined it with self-forgiveness, to then redefine it in alignment to Oneness and Equality.

Part 1: Self-Forgiveness on Positive Charge attached to the word ‘Good’

I forgive myself for accepting and allowing myself to connect a positive energetic charge to the word ‘good’ within and as myself and my mind.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define the word ‘good’ within and as a positive energetic feeling of mind.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that the essence of the meaning of the word ‘Good’ lies within/can be found within the positiveenergetic feeling of mind that I had attached to the word ‘Good’ – instead of realising that it is I who has attached a positive energetic feeling to the word ‘good’ myself and thus that this feeling/charge cannot bear meaning on the word itself as the word was here before I attached this charge to it.

I forgive myself for accepting and allowing myself to feel as though I am committing sacrilege by removing the positive charge from the word ‘good’ – believing that the connection between the word and the feeling has to be and is supposed to be and that there will be unpleasant consequences if I try to make such a change in my vocabulary – as though it is a crime punishable by God.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define positive feeling energy as a feeling endowed by God himself where if I remove this energy, I am defying God and therefore, fear that God will punish me.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define the word ‘good’ within and as a religious construct of mind, in relation to the word and concept of a ‘God’ that is almighty and is the final judge in terms of goodness and badness and has as such the power and right to, within judgment, condemn one to heaven or hell.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear God and to fear that God will judge me as bad and herein condemn me to hell as eternal suffering, disgrace and dishonour.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that in order to be honourable I must honour the word of God.

I forgive myself for accepting and allowing a ‘God’ to exist within and as me that has more power than me.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that there is no God existing within and as me and that the only one judging me is myself.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that the only director and creator of my world is me and not some separate entity that exists as an idea in the minds of men as an all-powerful being that controls, directs and creates the world in its entirety where we are but pawns in his big plan.

I forgive myself for accepting and allowing myself to judge myself in terms of ‘goodness’ and ‘badness’.

I forgive myself for accepting and allowing myself to want to be judged/judge myself as ‘good’ and I forgive myself for accepting and allowing myself to fear to be judged/judge myself as ‘bad’.

To be continued...

Learn more »

Yesterday the point opened up of how I tend to – whenever I see that there is a part of me that I am unable to trust – shatter myself to pieces completely in the idea that if I can’t trust myself entirely then I should not trust myself at all. Because often – I will only realise after a while that what I believed was a stable and trustworthy point in myself and my application – was not truly so. And then I go into the fear that: well, if I thought that I was trustworthy in relation to that point and it turned out not to be so – then what is to say I am really trustworthy in any other point? And then – within that singular moment – it’s like I take a sledge hammer to my self-trust and shatter it to pieces – where I then place myself in a position where I have to start all over again and re-establish my self-trust in relation to all points in my world – re-building my foundation of self-trust from scratch, from which I am able to stand and walk.

The point opened up through the word ‘falsification’ and falsification is basically a method proposed by Karl Popper in the philosophy of science as a way to rule out false theories. What he proposes is that one just conjures up random theories of how things work – and then put the theory up to the toughest tests and see if it survives. This stands in contrast with the method of confirmation where the idea is to make predictions based on your theory and finding as many points of evidence in the physical world in support of this view or theory, so that – let’s say if the prediction you make based on your theory comes true a 1000 times, you can be pretty certain that the theory is true or confirmed. Popper, with his falsificationism, suggests instead that we should actively attempt to falsify our theories. Meaning that – we should make predictions based on our theories and if they don’t turn out to be true – then the theory must be rejected, but if the prediction does come true, it doesn’t mean that the theory gains in reliability, because, for instance – no matter how many times we see a white swan – the spotting of a white swan cannot count as evidence for the statement ‘All swans are white’ – because a black swan could just always be right around the corner. However, spotting a black swan is definite evidence that the statement ‘All swans are white’ is not true and should be rejected.

So – just to give you some background and also in terms of tying it in with how the same system I am working with is manifested in various ways in our world, such as in science, for instance – where in search for ‘truth’ and ‘knowledge’ the exact same method is used of simply rejecting an entire point, when a part of it is proven to be false.

Falsification, of course, is rather an extreme way of dealing with points – and scientists don’t actually work according to this principle, because it would just take way too long to make any progress if, each time a part of the data doesn’t fit the theory, the entire theory must be rejected. And in the same way – within myself – it doesn’t make sense to slam my entire foundation of self-trust to pieces because I saw that part of it was not real. In science – scientists will rather take the theory apart and see where things went wrong so that the theory turned out to be inconsistent with some of the data. The theory will then be adjusted in light of the new information and from there it can be put to the test again. So – that is what I saw I can apply within myself as well – where, instead of just undermining my self-trust completely – I investigate my self-trust in all its aspects – check which points are valid and in which points the self-trust was not valid. Then – I can investigate why the self-trust was not absolute within the points where it was invalidated and re-align myself in such a way that I am able to trust myself within those points. So – it is like taking my self-trust apart just for a moment, investigating the invalid parts – correcting them – and putting it back together again. This is a far more effective method than just slamming the whole thing to pieces and then having to start over from scratch – re-establishing my self-trust in each piece individually all over again.

Within my next blog-post – I will take a closer look at why this tendency of using the method of falsification exists within myself. Thank you for reading. Learn more »

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om vergissingen te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om fouten te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om te falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als ik een zware fout of vergissing maak, dat grote gevolgen heeft voor velen, dat dit betekend dat ik een faling ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat faling het woord valling in zicht houdt – wat toont dat een vergissing maken of een fout maken slechts betekent dat ik gevallen ben, dat ik gestruikeld heb, voor een moment – en net als met vallen, kan ik de keuze maken om weer op te staan en de volgende keer meer oplettend te zijn wanneer ik in dezelfde situatie of plek loop, zodat ik niet terug mijn neus opdonder.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te definiëren in relatie tot vergissingen of fouten die ik gemaakt heb, waarbij ik mijzelf beoordeel als een faling en geloof dat dit is wie ik ben – zonder in te zien dat als ik mijzelf beoordeel en definieer als een faler, dat ik hierin de beslissing maak dat dit alles is dat ik kan zijn met betrekking tot het punt waarin ik een fout of vergissing maakte – en dus, hierin mijn kans om mijzelf te verbeteren vernietig.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik iets verKEERd gedaan heb, dat dit niet betekent dat ik wat ik deed nooit zal kunnen, maar liever dat ik het me deze KEER niet lukte en dus dat ik opnieuw probeer, keer op keer, totdat ik het onder de knie heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om de KEERzijde van vergissingen en fouten te bekijken, waarbij fouten en vergissingen ons aantonen waar we nog niet specifiek genoeg zijn in onszelf, in onze wereld in onze toepassing van onszelf – en dus fouten en vergissingen zijn een leidraad die ons tonen waar we onszelf kunnen verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het woord ‘verbeteren’ te verbinden met een leerkracht die mijn test gaat nakijken en gaat aanduiden waar ik een fout begaan heb – waarbij ik angst verbonden heb aan het woord ‘verbeteren’ omdat ik dacht dat het betekende dat als ik een fout begaan had, dat ik niet niet goed genoeg was – in plaats van het woord ‘verbeteren’ te zien voor wat het is – waar het aanduiden en tonen van fouten eigenlijk een ondersteuning is om een persoon gewaar te maken van waar ze zichzelf, hun toepassing van zichzelf en hun vaardigheden verder kunnen ontwikkelen en uitwerken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om faalangst te hebben, omdat als ik een fout maak, ik mijzelf minder vertrouw – omdat ik geloof dat ik in de toekomst dezelfde fout zal maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf de KANs te geven om mijzelf te tonen dat ik het wel KAN.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als ik ergens een fout in maak, dat ik in de toekomst dezelfde fout zal maken, waarin ik mijn zelf-vertrouwen langzaam maar zeker meer en meer afbreek elke keer ik ergens een fout maak.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om beschaamd te zijn over fouten en vergissingen die ik gemaakt heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn fouten en vergissingen te proberen wegfoefelen of verbergen zodat anderen mij niet beoordelen of op een andere manier gaan bekijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard bm schrik te hebben om beoordeeld te worden door anderen omdat ik schrik heb om het idee dat ik geloof dat ze van mij hebben in hun geest/mind – te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om het ‘goede’/’perfecte’ idee dat ik geloof andere mensen hebben van mij in hun geest/mind te verliezen – omdat ik mijzelf definieer in relatie tot het idee dat ik geloof anderen hebben over mij en wat zij denken over mij en dus, schrik heb dat, als dat idee veranderd, dat ik een deel van mijzelf verlies.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat wie ik ben niet bestaat in de ogen en geest van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat wie ik ben niet bestaat in de gedachten en ideeën van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om mijzelf af te scheiden van mijzelf door mijzelf te definiëren met betrekking tot een idee of een gedachte of een impressie of een gevoel – in plaats van mij te realiseren dat wie ik ben hier is als mijzelf en nergens anders.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om te geloven dat de beste manier om zelf-vertrouwen te hebben is door middel van alles te ontwijken waarin ik vroeger fouten heb gemaakt – in plaats van in te zien dat de beste manier om zelf-vertrouwen te ontwikkelen is door middel van mijzelf te ontwikkelen en verbeteren waarbij ik, traag maar zeker, steeds beter wordt in wat ik doe en steeds minder vergissingen en fouten maak.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf een ultimatum op te leggen elke keer ik een fout maak, waarbij ik van mijzelf verwacht dat ik dezelfde fout nooit meer opnieuw maak – in plaats van in te zien dat wie ik ben zich gevormd heeft doorheen jaren en jaren van het herhalen van dezelfde gedragspatronen en dus, dat het jaren van vallen en opstaan zal nodig hebben om deze patronen te veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vergeven wanneer ik val.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om wanneer ik een zware fout maak, de herinnering van die fout steeds weer naar boven breng om mijzelf er te doen aan herinneren hoe zwaar ik gefaald heb als een manier van bestraffing.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat een straf ooit een productief gevolg heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan om in te zien dat straffen en beloningen uitdelen slechts een manier is om mensen te manipuleren om hun gedrag te veranderen, maar geen instrumenten zijn waarmee mensen, voor zichzelf, hun gedrag veranderen waarbij ze zich gewaar zijn van de gevolgen van hun acties en werkelijk willen verantwoordelijkheid nemen om dezelfde gevolgen te voorkomen in de toekomst.

Ik realiseer mij dat fouten en vergissingen een hulpmiddel zijn als indicaties van waar we onszelf kunnen verbeteren.

Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf beoordeel voor het maken van een fout/een vergissing of omdat ik iets verkeerd gedaan heb – dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat een fout of vergissing maken of iets verkeerd doen geen definitieve impact hebben op wie ik ben – maar slechts dat het me deze keer niet lukte en dat ik moet oefenen, keer op keer mijzelf de kans geven, totdat ik het kan.

Als en wanneer ik zie dat ik angst heb om te falen – dan stop ik, dan adem ik – ik zie dat de faalangst aanduidt dat ik een herinnering heb uit het verleden waar ik in hetzelfde punt een fout/vergissing heb gemaakt, dat ik mijzelf boven het hoofd hang als een soort van ‘waarschuwing’ – daarom vergeef ik mijzelf voor de vergissing/fout die ik in het verleden gemaakt heb en om vast te houden aan die herinnering waarbij ik mijzelf definieerde in relatie tot die herinnering – ik laat los en ga de uitdaging tegemoet met een verse kijk. Learn more »

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verlangen naar vrijheid van verlangen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik verlang naar vrijheid van verlangen, ik in verlangen zelf participeer en dus het hele construct van verlangen enkel en alleen maar verder ondersteun in mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat verlangen in zichzelf een daad is waarmee ik vaststel dat datgene waar ik naar verlang niet hier is, maar dat het ergens anders is, buiten mijzelf of ergens in de toekomst – en dus, door te verlangen maak ik eigenlijk de beslissing om datgene waar ik naar verlang buiten mijn reik te houden en datgene waar ik naar verlang nooit kan ervaren/hebben/zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om vrijheid van verlangen uit te stellen door de daad van het verlangen zelf, in plaats van verlangen op een directe manier aan te pakken en uit te pluizen om te zien wat het is dat ik afgescheiden heb van mijzelf, wat daardoor het idee en de perceptie creëerde dat hetgeen ik naar verlang niet bestaat in en als mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik iets verlang dit uiteindelijk altijd wil zeggen dat ik mijzelf iets ontzeg van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te zoeken voor passie buiten mijzelf in opwindende dingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te zoeken voor passie in het stadsleven, in dansen, in spelen met honden, in pret hebben met vrienden, in dingen gaan doen in de wereld, in reizen, in nieuwe mensen ontmoeten, in werk, in liefdesrelaties, in sex, in kinderen – in plaats van passie te aanvaarden als een aspect/deel en uitdrukking van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben op gepassioneerd te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om mijzelf ten volle te geven in iets waar ik gepassioneerd voor ben uit angst dat datgene waar ik gepassioneerd in ben zal wegvallen uit mijn leven en dat ik daarin een deel van mijzelf zal verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om alles wat ik doe te doen met passie.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat passie iets is dat ik kan verliezen of dat kan stoppen – in plaats van in te zien dat ik enkel kan stoppen met mijzelf toe te laten om ge passioneerd te zijn, maar met betrekking tot wie ik ben – passie sterft nooit.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn passie in te ruilen voor een fake gevoel van veiligheid – waarbij ik eigenlijk mijzelf het recht ontzeg om te genieten van mijn leven en mijzelf hierdoor in een spiraal van depressie duw.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het leven de moeite niet waard is als ik het niet op een passionele manier leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien en aanvaarden dat passie niet bestaat buiten mijzelf, maar alles te maken heeft met wie ik ben en wie ik mijzelf toesta te bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat passie niet kan bestaan als ik mijzelf continu in de toekomst projecteer om mij in te beelden wat de toekomst zou kunnen bieden, want dan ben ik al niet meer hier in en als mijzelf, maar maak ik mij zorgen om mogelijk toekomstig hartzeer – en dus hou ik mijzelf in onder het mom van ‘voorzichtig zijn’ waarbij ik mijzelf niet toesta om gepassioneerd te zijn, want de hele tijd hangt die gedachte in mijn hoofd van ‘wat als…’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om mijzelf te verliezen in passie zelf, want iets met passie doen betekent dat ik alles inzet en dat ik geen controle kan uitoefenen op wat het resultaat is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om het gevoel van controle op te geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat iemand die iets doet met passie het altijd beter zal doen dan iemand die niet gepassioneerd is in dezelfde taak – want de gepassioneerde persoon zal alles geven, alles inzetten om de taak zo goed mogelijk uit te voeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat in mijn poging om negatieve gevolgen te voorkomen uit angst voor die gevolgen, ik eigenlijk het tegenovergestelde bereik – want in het proberen voorkomen van negatieve gevolgen, houd ik mijzelf in, zet ik mijzelf niet ten volle in – en dus is er eigenlijk meer kans dat het resultaat niet het best mogelijke resultaat is en dat er negatieve of onaangename gevolgen zullen zijn.

Ik realiseer mij dat leven en passie een en gelijk zijn en dat het een niet zonder het ander kan en dus, dat als ik mijzelf niet toesta om gepassioneerd te zijn in elk moment – dat ik dan niet werkelijk leef.

Ik realiseer mij dat passie en angst onverzoenbaar zijn en hetzelfde geldt voor passie en het willen hebben van controle over de uitkomst van iets of de toekomst in het algemeen.

Ik realiseer mij dat als het neerkomt op een keuze tussen angst en passie, de keuze snel gemaakt is en ik kies voor passie, in elk moment, in elke ademhaling.

Ik realiseer mij dat de angst om gepassioneerd te zijn een gevolg is van het huidige geldsysteem waarbij, als we al ons geld inzetten of investeren in een bepaald project, het mogelijk is dat we alles verliezen en we werkelijk kunnen lijden op een fysiek niveau.

Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf in de toekomst probeer te projecteren, dan stop ik, dan adem ik – ik realiseer mij dat ik aan het proberen ben om de situatie te controleren om een bepaalde uitkomst of toekomst te genereren en dat ik hierin mijzelf al aan het inhouden ben uit angst voor iets verkeerd te doen en dus – in plaats van mijzelf in de toekomst te projecteren neem ik een diepe ademhaling, ik schud mijn armen en mijn hoofd even als het moet – ik aanvaard en omarm passie in en als mijzelf en ga verder met wat ik aan het doen was met volle inzet.

Ik zet mij in om een geldsysteem te ontwikkelen en implementeren waarin eenieder’s levenskwalitiet verzekerd is en nooit kan verloren worden, zodat kinderen kunnen opgroeien in een wereld waarin er geen angst is om gepassioneerd te zijn, want de angst om te verliezen zal niet bestaan. Learn more »

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het gevoel van verliefd zijn te beoordelen als het beste gevoel in de wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf verliefd te willen voelen gewoon omdat het goed voelde, zonder er veel om te geven op wie ik verliefd was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat het leven beter is wanneer ik verliefd ben, gewoon omdat ik mij anders voelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat de wereld en het leven zelf helemaal niet veranderd wanneer ik verliefd ben, maar dat ik mij gewoon anders voel en dat door deze verandering in mijn ervaring – ik de wereld en het leven op een andere manier waarnam, alsof ik door een roze bril keek.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf verliefd te maken gewoon omdat ik mij verveelde aangezien elke dag telkens weer hetzelfde was en om opwinding in mijn leven te brengen, creëerde ik het gevoel van verliefd te zijn, waar ik ‘s ochtends wakker werd en mijn verliefd voelde zonder te weten op wie ik nu verliefd was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat deze ervaringen aantonen dat verliefd zijn niets te maken heeft met een bepaalde persoon of met het idee van ‘ware liefde’ en ‘de ware’ aangezien het gewoon een gevoel is dat binnenin mijzelf bestaat en dat ik zelfs kan creëren in mijzelf zonder dat er een bepaalde persoon in betrokken is waar ik die zogenaamde liefde voor voel.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om waarde te hechten aan het gevoel van verliefdheid en te geloven dat verliefd zijn een bepaalde mening heeft, dat het een teken is van Cupido dat aangeeft bij wie ik hoor of met wie ik mijn leven moet lijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik zelf het gevoel van verliefd zijn creëer in mijzelf door middel van participatie in gedachten over het willen hebben van een vriendje en hoe meer ik participeer in gedachten over een bepaalde jongen, hoe meer ik mij tot die jongen zal aangetrokken voelen en hoe meer ik er verliefd op word.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik zelf het gevoel van verliefdheid creëer, hoe kan ik het gevoel dan vertrouwen om mij de weg te wijzen in het leven?

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als ik hectische gevoelens heb voor iemand en die persoon dezelfde gevoelens heeft voor mij dat dit betekent dat we bestemd zijn voor elkaar, in plaats van in te zien dat we elk die gevoelens in onze mind gecreëerd hebben door participatie in gedachten en dat die gevoelens dus eigenlijk niets te maken hebben met de andere persoon aangezien ik die gevoelens kan creëren voor eendert wie.

Ik zet mij in om aan te tonen dat liefde geen speciale betekenis heeft.

Ik zet mij in om aan te tonen dat ge voel van verliefd zijn niets te maken heeft met een bepaalde persoon waar we nu blijkbaar gevoelens voor hebben, maar een creatie is van onze eigen mind, waar die gevoelens bestaan in en als onszelf en we kiezen welke persoon we die gevoelens aan toeschrijven – zelfs als we denken dat ‘we niet kiezen voor wie we vallen’ – dit gebeurt enkel wanneer we het geloof al aanvaard hebben dat verliefdheid een speciale betekenis heeft en dat we het gevoel moeten vertrouwen.

Ik zet mij in om aan te tonen dat geen enkele ervaring in en van de mind te vertrouwen is.

Ik zet mij in om mijn leven zelf in handen te nemen zonder te vertrouwen op gevoelens en emoties om mij te zeggen wat te doen, welke richting in te nemen en met wie ik mijn tijd moet doorbrengen.

Ik zet mij in om aan te tonen dat elk gevoel en elke emotie een indicatie is van iets dat ik moet richting geven in mijzelf en waar niets of niemand buiten mijzelf een antwoord op is. Learn more »

When sitting down with yourself and wanting to write to assist and support yourself, it sometimes happens that suddenly the mind starts throwing up all kinds of thoughts, emotions, feelings, memories, pictures and one starts feeling overwhelmed as though facing a storm, a tsunami of mind-crap. From my experience this usually happens when I have already been postponing to write for some time, where, instead of writing on a daily basis and working through the reactions and experiences that came up throughout that day, I’ve been accumulating everything inside myself for days – and then when I take a moment to sit with myself, it is like everything comes up all at once and I can’t see the beginning or the end of it.

In those moments it is easy to feel so overwhelmed by the mind that one just gives up and gives in to the mind, and instead of facing the Tsunami and working through it – to just stop right there, lock everything back inside and continue to ignore it. Obviously, the only thing that will happen then is that the inner Tsunami will only grow bigger and bigger and the harder it will become to eventually work through the points.

What I have done in those moments – where I see my mind is so active and so many experiences and points come up all at once and I can’t seem to be able to write about anything as the whole experience just seems too vast – is the following:

Before I write I just sit with myself and I breathe – 4 counts in, 4 counts hold, 4 counts out, 4 counts hold – this assists in slowing myself down and if you apply this breathing technique yourself, you’ll find that the Tsunami inside will slow down to a little stream. Then, I try to identify one point in the stream – just one – it doesn’t matter what it is, it doesn’t matter if it seems like a ‘beginning’ or not – it can be a random memory, it can be a picture, it can be a word, it can be a feeling or an emotion, or a thought – just identify one point of the stream. Once I’ve done that, I apply self-forgiveness on that one point – spoken, out loud – until I see that I don’t experience any more reactions towards this one point and it stands clear inside myself. Then I go back to the stream and identify the next point – again, applying self-forgiveness spoken out loud – until the point is clear.

When applying self-forgiveness on a point that you’ve identified of the stream it is important to stick to your self-forgiveness application and not allow the mind to start engaging with what you’re doing, where you start analysing the point and start thinking about it or thinking about whether your self-forgiveness application is effective. If you notice such mind-activity – just forgive it as well. Then go back to the point you were applying self-forgiveness on and continue with it until the point stands clear within self.

When the mind is so active within self that you experience a Tsunami and we work through it with first breathing it down to a stream and then working through each point in spoken self-forgiveness, don’t worry about trying to make sense of the experience or trying to see the beginning and the end of the constructs – just stick to applying self-forgiveness and allow the self-forgiveness to flow – because when the mind is so active you’ll find that it is hard to really take on a construct and investigate it in writing as the mind will keep on interfering and try to ‘pull you off course’ so to speak – where eventually the writing will be done from a mind-starting point in terms of trying to ‘make sense’ of an experience, where you’ll try to force understanding and insights by in essence, making something up, instead of allowing self to see direct what happened. This direct seeing of how something exists within and as self can be done through writing only when one is silent and able to focus on just self here with the one point in front of self – not when the mind is racing like a Tsunami and one tries to steer a course in de midst of it. So – before writing, one has to take on the Tsunami head on through first doing the 4-count-breath application where slowly but surely the Tsunami will not appear so overwhelming, but will slow down  to a ‘manageable’ stream. From there, we identify one point of the stream and apply self-forgiveness until that one point stands clear within and as self. Then we identify another point and continue with this self-forgiveness application until everything in and of self is dark and silent. In this darkness and in this silence, self is ready to write about a point self experienced throughout the day and open it up in self-intimacy where self will see what self did and how the point exists within and as self.

As one speaks self-forgiveness out-loud, again, don’t think of what self-forgiveness statement to speak next. Once you’ve identified one point, you hold it within self and you’ll be able to feel physical reactions within the body. Zoom in to those physical experiences and see what they are showing you in terms of your reactions and your relationship towards the point you’re working with. How to do this is by placing/translating the physical experiences into words and then apply self-forgiveness from there. For instance – if the point you’ve identified of the stream is the word ‘friends’ – and when you hold that word within and as the totality of you and breathe, you find that your chest starts tightening, for instance. Then you zoom in/focus on that physical experience of the tightening of the chest and see how you can place it into words. For instance, when looking at the experience of the tightening of the chest, you feel that it is constricting you. Then from there, you apply self-forgiveness on how you’ve accepted and allowed yourself to constrict yourself and your expression in the presence of friends and/or how you’ve constricted yourself in who you are and how you present yourself so as to be able to please your friends and fit in. For instance:

I forgive myself for accepting and allowing myself to constrict myself when I am in the presence of my friends.

I forgive myself for accepting and allowing myself to when I am in the presence of my friends, present myself as someone I am not in order to please my friends and fit in with them.

I forgive myself for accepting and allowing myself to limit myself and my expression by only allowing myself to express myself in such a way that my friends will approve of so that I can be accepted and validated by them.

I forgive myself for accepting and allowing myself to limit myself in and as the belief that I need and require others to accept and validate me – instead of realising and accepting that I have to validate myself, I have to accept myself – and realising and accepting that I can validate myself and i can accept myself.

If you then feel the tightening in your chest loosening up, you can make self-corrective statements. For instance:

I realise and accept that it is for me to validate myself and for me to accept myself. When and as I see myself looking for acceptance and validation from my friends by presenting and expressing myself as someone I’m not – I stop, I breathe – I embrace myself inside myself and allow myself to express myself as me in self-comfortability without worrying about what my friends will think, I share myself with my friends as who I truly am.

Then you check if there is any other points related to the word ‘friends’ within and as self – by again holding the word within and as the totality of you and seeing if there are any reactions. It might be that you feel a pressure in your solar plexus, for instance – then you know that there is more in relation to the word ‘friends’ that requires to be forgiven and released before moving on to the next point. So, you apply the same technique of zooming in to the pressure and seeing how to place the experience into words. When zooming in on the pressure in the solar plexus, you may find that you experience a mix of anxiety and sadness – then you apply self-forgiveness on the experiences of anxiety and sadness in relation to friends – until the pressure in the solar plexus released. Then you make self-corrective statements. And so you continue with the point of ‘friends’ until you can hold it within and as the totality of you and there are no reactions to the word. Then you let it go and have a look at the stream again. You’ll see that as you work with one point of the ‘stream’, the ‘stream’ itself kind of moves to the background so that you can focus on this one point. Then when this one point is cleared up, you bring the stream back to the foreground to identify another point to work with.

And so you continue, until you’ve cleared up all points in/of the stream and everything is dark and silent within and as self – no movements, no reactions, no uncomfortabilities – just self, here, breathing. From here, one can then write about a point one experienced throughout the day, or a particular memory one has been wanting to investigate, etc. Where self will then be able to just write and in the writing, see what happened. And within the writing as well, one can use the body as a guide, where – if one starts feeling a physical uncomfortability as one is writing, stop for a moment and have a look at where you’re leaving points out or misrepresenting some information or not being entirely honest with yourself.

So – this is an overview as a suggestion of how to work and walk through the Tsunami of the mind before being able to write with, for and as self. To re-cap:

1. Apply the 4-count-breath technique until the Tsunami slows down to a stream

2. Identify one point, any point of the stream

3. Apply self-forgiveness on the identified point

4. If you find the mind trying to engage with thoughts, etc. – forgive those thoughts as well

5. If you find you’re having difficulty within your self-forgiveness application, where you start thinking about how to phrase your next self-forgiveness sentence – hold the point you’re working with in and as the totality of you and breathe . See what physical reactions/uncomfortabilities you can feel. Zoom into the physical uncomfortability and place it in words. Apply self-forgiveness from there. When the physical uncomfortability clears up, make self-corrective statements. Continue to do this with all points of physical uncomfortability until the point stands clear within and as self.

6. Bring ‘the stream’ back to the foreground and repeat steps 2 to 5 until the everything in and as self is dark and silent

7. Write.

If you have any questions or feedback, please leave a comment! Learn more »