Deze blog-post is een vervolg op Dag 99: Wachten op een Teken om Moeder te Worden - dus lees de vorige blog-post voor context.
In de vorige blog-post schreef ik over hoe ik dingen en gebeurtenissen in mijn omgeving of in mijzelf ging interpreteren als 'tekens van het universum', waarbij ik dacht/geloofde dat het universum mij probeerde te gidsen doorheen mijn leven in het maken van de juiste keuzes op de juiste momenten. Zoals ik zei, de reden waarom ik dit deed is omdat ik mijzelf niet vertrouwde in het kunnen beslissingen nemen voor mijzelf - omdat ik gewoon altijd het gevoel had van 'wel, hoe moet ik nu weten wat de juiste keuze of de juiste timing is??'. Maar, het onderliggende punt hier is eigenlijk dat ik een angst had om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn keuzes. Ik wilde niet gewoon een keuze maken voor mijzelf en op mijn eentje en dan, als achteraf bleek dat het op niets goed uitdraaide, de gevolgen ervan moeten dragen in het weten dat het mijn keuze was en daarom was het mijn verantwoordelijkheid - en dus moet ik door de gevolgen van mijn keuzes heen lopen.
Dus - wat ik deed, is ik koos een onzichtbare gids die niet met woorden werkt - het universum. Want dan, als iets fout liep, kon ik allerlei redeneringen verzinnen van waarom het misliep - want, hoe accuraat kan mijn communicatie dan zijn. Ik kon een teken altijd misbegrepen of misgeïnterpreteerd hebben. Ik kon het altijd verantwoorden, zodat het een 'onschuldige vergissing' zou lijken. Maar, daarin, zou ik dan ook geen verantwoordelijkheid nemen voor mijn acties - want 'hey, ik dacht dat ik een teken van het universum aan het volgen was'.
In ieder geval - met dat die gedachten over zwangerschap en kinderen krijgen zo intens waren de laatste dagen, ging ik dit op dezelfde manier interpreteren als 'misschien is het een teken!'. Hoewel ik heel goed begrijp hoe de geest werkt en hoe gedachten slechts aangeven welke programma's nog steeds actief zijn in en als mezelf - toch gaf ik aandacht aan het idee dat dit misschien zinvol of betekenis vol was. Wat het dan nog eens versterkte is dat mijn regels laat waren. Ik verwachtte mijn regels ongeveer 5 dagen geleden, dus voor verschillende dagen had ik die gedachten die plots uit het niets opkwamen van 'hm, misschien zou ik aan kinderen moeten beginnen' en tegelijkertijd, waren mijn regels laat, wat een eerste teken van zwangerschap kan zijn. Natuurlijk niet als ze gewoon laat zijn, maar als ze helemaal niet opduiken.
Dus, met het idee dat ik misschien al zwanger zou kunnen zijn, tegelijkertijd met die gedachten die kwamen rondspoken in mijn hoofd, ging de innerlijke conversatie dan een gang op van - wel, als het zo is, dan is het zo - dan hoef ik tenminste de beslissing niet voor mijzelf te nemen, want het gebeurde gewoon als een ongeluk. Zie - hoewel ik voor mijzelf besloten heb dat ik slechts kinderen zou krijgen wanneer het praktisch gezien een goed idee is - ik vertrouw mijzelf niet om die beslissing te maken vanuit enkel praktische overwegingen, maar dat mijn beslissing, op 1 of ander niveau, zou beïnvloed zijn met mijn voorgeprogrammeerde wens en verlangen om moeder te zijn. En om hierin geen 'slechte' beslissing te nemen, was het plots heel gelegen om gewoon zwanger te worden zonder de intentie gehad te hebben om zwanger te worden - want dan was er helemaal geen beslissing in betrokken - en als er geen beslissing was, kan er ook geen 'slechte' beslissing zijn - lolol.
Wordt vervolgd.
Learn more »
In welke mate ben ik zelfstandig en in hoeverre ben ik afhankelijk van anderen in het lopen van mijn proces? Ik merk dat ik vaak wacht op anderen om de leiding te nemen, om op ideeën te komen, om oplossingen te vinden, om initiatief te nemen, enz. Ik ben welwillend om te participeren en te ondersteunen eenmaal een richting is aangewezen, maar ik ben nog steeds afhankelijk van een ander om mij in een richting te wijzen. Het is alsof iemand mij nog steeds bij de hand moet nemen en ik er gewoon achteraan wandel.
Zelfstandigheid. Zelf staan. Zelf een stand innemen.
Wie zou ik zijn zonder anderen? Zou ik staan, zou ik mijzelf duwen om te doen wat er nodig is en actief te zoeken naar manieren die ondersteunend zijn voor de groep? Of zou ik gewoon stilstaan, niet bewegen, in mijn comfortzone blijven?
Er is in dit punt een verbetering ten opzichte van wie ik was 4 jaar terug - maar de ontwikkeling is te traag, ik ben niet tevreden met waar ik nu sta en de mate waarin ik gewillig ben om buiten mijn comfortzone te stappen. Of ik alleen ben of in groep zou geen verschil mogen uitmaken - ik zou dit proces moeten lopen alsof ik alleen was, alsof ik de enige was die het proces (op een bewuste manier) aan het lopen was, zoals al gedaan is geweest door Bernard. Hij deed het alleen, hij had niemand om hem te duwen, niemand om hem te ondersteunen, niemand om mee te overleggen. Die zelf-aandrijvingskracht bestaat potentieel in eenieder, maar ik zie niet dat ik - als ik op dit moment naar mijzelf kijk - op die manier zou kunnen staan - zelf staan - zelf een stand innemen - 'against all odds'. Tot nu toe ben ik een schaap geweest, maar eenieder heeft het potentieel een leeuw te zijn - of een leeuwin in mijn geval, lol. Wat houdt mij tegen?
Angst.
Angst om verantwoordelijkheid te nemen. Angst om een vergissing te maken. Angst om kwetsbaar te zijn.
De excuses die ik gebruik om mijn zelf-limitatie te verantwoorden zijn:
'Ik ben er niet klaar voor'
'Ik heb de vaardigheden niet'
'Ik kan gewoon op niets komen'
'Ik denk niet dat dat mijn rol is'
Wat ik ook zie is dat ik mij afhankelijk heb gemaakt aan vergaarde kennis en eerdere ervaringen. Als ik bijvoorbeeld plots helemaal alleen was, zou ik enkel doen wat ik 'ken', wat ik weet dat ik 'kan', wat ik ervaring in heb - want dat is veilig. Dus in plaats van mijn ervaring en begrip uit te breiden, zou ik mij slechts toepassen binnen de grenzen van mijn alreeds vergaarde kennis en ervaring - binnen de grenzen van mijn verleden. En daar zou ik blijven vastzitten, wachtend op iemand die mij kan leiden, iemand die mij de weg kan wijzen in hoe ik nu verder kan, wachtend op een redder.
Wordt vervolgd.
Learn more »
Deze blog-post is een vervolg op 'Dag 60: Het Onvoorwaardelijk Vertrouwen van een Kind'.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te denken en geloven dat het onvoorwaardelijk vertrouwen van een ander onmogelijk is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard heb in te zien dat de gedachte en het geloof dat onvoorwaardelijk zelfvertrouwen onmogelijk is eigenlijk een beslissing is en niet een feit - want een nieuwgeboren kind vertrouwt onvoorwaardelijk, en zij zijn dus het bewijs dat onvoorwaardelijk vertrouwen in een ander mogelijk is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een kind z'n onvoorwaardelijk vertrouwen te schenden door het kind niet te behandelen op de manier dat ikzelf zou willen behandeld worden - maar in plaats van dit onvoorwaardelijk vertrouwen te eren, het kind te introduceren in een mentale staat van wantrouwen, misleiding, leugens en paranoia - waarbij ik, in plaats van te leren van het kind, het kind 'mijn weg' opleg, de weg van de wereld zoals het nu is - waarbij ik niet in overweging neem hoe ik daardoor enige kans om de wereld te verbeteren, vernietig.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard schrik te hebben en angstig te zijn wanneer ik zie/mij realiseer hoeveel vertrouwen een kind heeft in mij - omdat dit betekent dat ik dan ook een verantwoordelijkheid heb om dit vertrouwen te eren - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in de capaciteit om een ander te eren, te helpen groeien, te leiden, te steunen op een manier waarop het kind ook zelfvertrouwen kan ontwikkelen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben en angstig te zijn voor verantwoordelijkheid door de perceptie dat verantwoordelijkheid een dimensie van potentiële faling inhoudt - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om 'verantwoordelijkheid' te linken met 'potentieel falen' in mijn geest.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om te falen.
Als en wanneer ik zie dat ik in een staat van angst treedt omdat ik zie in welke mate een ander mij vertrouwt - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik op mijn eigen zelfvertrouwen moet werken, zodat ik zelfvertrouwen in de ander kan ontwikkelen, zodat, wanneer eenieder mekaar vertrouwt, we ook mekaar kunnen vertrouwen op een onvoorwaardelijke manier - en dus, ik verbind mij ertoe om in dat moment, de angst en de schrik niet in achting of vertrouwen te nemen, maar mijzelf te vertrouwen in mijn adem en het moment per moment te nemen, zodat ik, met de tijd, stap voor stap, mijn zelfvertrouwen kan ontwikkelen.
Learn more »
