Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 106: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 1
Dag 107: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 2
Dag 108: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 3
In de laatste relatie had ik mijn verwachtingen op een laag pitje gezet. Ik wou me niet verliezen in verliefdheid om dan teleurgesteld te zijn, maar aan de andere kant wou ik ook echt wel genieten van het hele gebeuren. Dus hier was de liefdes-ervaring dan weer anders - het was een Liefde als Onverschilligheid - lol. Ik ervaarde het als 'als het iets wordt, mooi - als het niets wordt, dan maakt het mij ook niet uit.' En weerom, na een vrij korte periode maakte hij het uit. Ik ging weer door een teleurstelling, maar kon het vrij snel loslaten, want ik had mezelf niet sterk geinvesteerd in de relatie - dus ik voelde niet dat ik veel verloor.
Tegen dan was ik al redelijk gedesillusioneerd met betrekking tot het kunnen vinden van 'de ware' of 'ware liefde' - of, ik gaf het idee op dat ik het zou kunnen vinden met een man, want een voorwaarde voor de 'perfecte match', in mijn ogen, was dat de partner een perfecte persoon was - iemand waar ik geen fout in kan vinden. En ik besefte dat ik dat niet zou vinden. Elke persoon - hoe perfect hij in de eerste indruk lijkt, gaat na een tijdje karakteristieken vertonen die ik niet wou aanvaarden in een partner. En ik veronderstelde dat het omgekeerde ook geldde, dat een ander altijd een indruk van mij zal hebben in het begin dat veel wenselijker is dan wie ik werkelijk ben - en dat, wanneer ze me na een tijdje leren kennen, ze hetzelfde meemaken, waarbij teleurstelling zich de kop gaat opspelen, want ik was niet de perfecte vrouw die ze dachten dat ik zou kunnen zijn.
Dus - liefde zoals het werd afgebeeld in films en TV-series was voor mij 'debunked' - iets dat enkel in films en series en sprookjes bestaat. Toch was er nog steeds een hunker naar liefde - en waar ik die liefde nog steeds dacht te kunnen vinden - was in moederliefde - liefde voor een kind.
Ik redeneerde dat liefde voor een kind puur is - want je kiest niet of je je kind liefhebt - je houdt van je kind, want het is jouw vlees en bloed - het is jouw kind. Maar wat meer is - ik wilde de onvoorwaardelijke liefde van een kind voor zijn of haar moeder ervaren. Iemand die je liefheeft ongeacht wie je bent - want je bent zijn/haar moeder - het kind houdt van je. Die innige en intieme relatie tussen moeder en kind - daar, dacht ik, kon niets tussenkomen.
Lol - ik had zelfs het idee of plan ontwikkeld dat ik een man zou zoeken - geen perfecte man - gewoon iemand waar ik gevoelens voor had en die ik kan uitstaan, om dan een gezin te kunnen starten met kinderen. En dan, wanneer ik 40 was, ofzo, te scheiden en misschien een vrouwelijke partner te zoeken - lol. Ik had nooit gevoelens voor vrouwen, maar ik kon altijd beter met vrouwen overweg. Dus, ik dacht dat het aangenamer zou zijn om de rest van mijn leven met een vrouw door te brengen - lol.
Wordt Vervolgd.
Learn more »
Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 106: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 1
Dag 107: Op Zoek Naar Ware Liefde - Deel 2
Ik ga verder met de serie 'Op Zoek Naar Ware Liefde' waarin ik verderga met het onderzoeken van mijn verlangen naar ware liefde dat deel uitmaakt van mijn verlangen naar moederschap.
Nadat ik Liefde als Verbeelding en Liefde als Passie had uitgeprobeerd, heb ik bewust mijn aanpak veranderd. Mijn derde relatie startte ik zonder echt gevoelens te hebben voor de kerel. Het was meer een berekende beslissing. Ik had een reeks karakteristieken die ik wou zien in mijn partner en toen ik mijn derde partner voor het eerst ontmoette, was het alsof ik een 'checklist' in mijn hoofd had toen ik tijd met hem doorbracht. En terwijl we mekaar leerden kennen, ging ik dan telkens karakteristieken aanvinken op de lijst als ik dacht dat hij beantwoordde aan die karakteristieken.
Toen ik dacht dat hij aan voldoende karakteristieken als criteria beantwoordde, labelde ik hem als een potentiele partner. Toen hij interesse toonde, overwoog ik of ik het een kans wou geven en besliste om dat te doen. De relatie kwam vrij traag op gang, maar dat verwachtte ik aangezien ik geen sterke gevoelens had. Ik hoopte dat des te beter ik hem leerde kennen en des te meer tijd ik met hem spendeerde, des te meer mijn gevoelens voor hem zouden groeien. Ik plaatste gevoelens op een lagere tree van belangrijkheid. Na mijn ervaring met mij vorige partner was mijn focus meer op: of onze interesses dezelfde waren, of het realistisch zou zijn om samen een leven te leiden, of we een 'match' waren wat onze persoonlijkheden betreften, wat onze waarden en passies betreften, enz.
Alles leek goed te gaan en ik had plezier in het verkennen van het onbekende, maar na enkele maanden vertelde hij mij dat hij ermee wou ophouden. Toen ik vroeg waarom zei hij dat de vlam uit was. Op dat moment werd ik kwaad - lol. Ik had iets van 'wel natuurlijk is de vlam uit!! De eerste vlinders zijn gewoon verliefdheid - nadien is het een kwestie om echte liefde te ontwikkelen, dat komt toch niet vanzelf!' Dat toonde mij dat hij een andere soort Liefde aan het verkennen was - Liefde als Energie misschien.
Ik was toen nog niet betrokken met Desteni, maar had de gewoonte om de schrijven wanneer ik verward was en ik geen uitweg zag in het doolhof dat mijn gedachten creeerden. Wanneer ik zo zou schrijven zou het altijd aan iemand gericht zijn. Ik vond het gek om naar een 'dagboek' of naar mijzelf te schrijven - ik wou iets vertellen of iets kwijt - maar dacht dat het gek was om te schrijven zonder het aan een bepaalde persoon te richten. Dus, ik schreef in de vorm van een brief, en in dit geval, een brief naar de ex die het net had uitgemaakt. Ik zou later de brieven nooit opsturen of in de bus stoppen. Eenmaal ik het had uitgeschreven, was ik kalm en was alles waar ik net over geschreven had al in het verleden - en dan leek het plots zinloos dat iemand anders het zou lezen.
Dus, in de brief die ik toen schreef had ik het over hoe ik het niet meer wist, dat toen ik probeerde mijn gevoelens te volgen, de relatie op niets uitdraaide en dat toen ik rede probeerde te gebruiken er niet genoeg gevoelens waren om ons tezamen te houden. Ik was gefrustreerd omdat ik was beginnen inzien dat 'Liefde' niet zo'n simpel onderwerp is en niet gemakkelijk te vinden is en dat ik verschillende versies van Liefde wou kunnen uitproberen zonder op te geven voordat de relatie echt begonnen was.
Wordt Vervolgd.
Learn more »
In de vorige blogpost beschreef ik hoe ik in mijn eerste relatie de notie van Liefde als een 'Verbeelde Liefde' heb geleefd. Mijn tweede relatie was dan weer een andere soort Liefde, het was de tragische 'Onmogelijke Liefde', wat het ook een 'Passionele Liefde' maakte.
Mijn tweede relatie was met iemand die mijn absolute teg
enpool was. Hij representeerde alles waar ik een hekel aan had. Hij gedroeg zich altijd heel macho, heel oppervlakkig, wilde altijd in het midden van de aandacht staan, was heel doorzichtig in hoe hij zich verborg achter een masker van personages enzo. Hij was allesbehalve wat ik zocht in een partner. Maar om 1 of andere reden was hij aangetrokken tot mij, tot het punt waar hij durfde zich kwetsbaar te stellen tegenover me. En het was daarin dat ik afdwaalde van mijn principes en mijzelf ging verliezen in hoop en, eigenlijk, het idee van magie - magische momenten - die momenten die je nooit voor mogelijk had gedacht, en wanneer ze zich dan afspelen voelt het zo overweldigend dat je helemaal toegeeft en je het gewoon helemaal wil beleven. De ervaringen zijn zo intens dat je denkt dat dit wel voorbestemd moet zijn.
We waren officieel eigenlijk maar voor 2 maanden samen. Het duurde een eeuwigheid vooraleer ik eindelijk toezegde om met hem in een relatie te zijn, hoewel we al hadden ingezien en toegegeven dat we ondersteboven 'verliefd' waren. Ik wilde wel, maar dacht niet dat het zou lukken, want we waren beiden toch echt wel helemaal verschillend. Hij hield van alles waar ik een afschuw van had en het tegenovergestelde geldde ook. Zie - in de momenten dat we gewoon met z'n tweetjes waren, was het heerlijk en magisch en intens en alles leek op z'n juiste plaats, maar eenmaal ik mij probeerde in te beelden hoe het zou werken in de praktische realiteit, had ik iets van 'no way'.
Uiteindelijk had ik iets van 'ok, laat het ons gewoon proberen' - en dus waren we samen in de zomer. Hoe we het uitmaakten was interessant. We lagen in het park op het gras en hij vertelde mij zijn 'visie' van de toekomst - hij was gewoon luidop aan het dromen en zei dat hij het heerlijk zou vinden als hij met zijn vader een cafe zou openhouden en dat ik bij zijn zeide was. Natuurlijk, dat was allesbehalve wat ik zag in mijn toekomst. Ik wou niet de vrouw van een cafe-uitbater zijn. Ik wou iets artistiek of opwindend doen met mijn leven. Ik werd dus stil en zei niets terug op wat hij net had verteld. En hij vroeg me wat ik aan het denken was. Nu - we hadden een regel dat - als we elkaar vragen op eendert welk moment 'wat ben je aan het denken' - dat we eerlijk moesten antwoorden. En natuurlijk, op dat moment wilde ik niet antwoorden en - natuurlijk - ging hij daardoor nog feller aandringen dat ik zou antwoorden. Ik zei 'als ik dit zeg, dan is het het begin van het einde'. En hij zei - je moet het zeggen. Ik ben altijd een 'sucker' geweest om bij de regels te spelen - en dus, in dat moment ook - gaf ik uiteindelijk toe en zei ik: "Ik was aan het denken dat als ik ooit met iemand trouw, zal het niet met jou zijn." Dus ja - dat was een deal-breaker - lol.
Maar nadat we het hadden uitgemaakt, bleven we enorm aangetrokken tot mekaar en er was een ongesproken 'we horen bij elkaar'. En we bleven maar samenkomen en terug uit mekaar gaan. De hele relatie was een emotionele roller-coaster en we werden beiden erg afhankelijk van mekaar. We hadden het probleem van 'we kunnen niet bij elkaar zijn, maar we kunnen ook niet van mekaar wegblijven'. Uiteindelijk wordt dit erg vermoeiend en besloten we om ermee op te houden, dat we elk onze eigen weg zouden opgaan en dat we misschien later, op een ander moment in ons leven, mekaar terug zouden opzoeken.
Dus in deze relatie heb ik geprobeerd om Liefde te vinden door mijn verlangens, mijn passies, mijn gevoelens, mijn impulsen te volgen. Het was een zeer intense ervaring, maar ik vond niet dat het uitdraaide op het soort Liefde dat alles kan overbruggen. Dat is het idee dat ik had - ik wist dat we wel heel verschillend waren, maar, zoals in films en Disney-cartoons wordt aangeleerd, had ik het idee dat onze Liefde alles kon doorstaan. Ja, niet dus. Lol.
Wordt Vervolgd.
Learn more »
In de blog-series die ik net geschreven heb, ging het om hoe mijn 'biologische klok' in werking trad, waarbij plots een heleboel gedachten kwamen rondspoken over het idee dat het nu ongeveer tijd is dat ik aan kinderen begin. In deze en de komende blogs ga ik wat meer in op het verlangen voor moederschap zelf. Tijdens het schrijven van de vorige blogs kwam deze vraag op en ik zag vrij duidelijk waar ik over schrijven moest.
Het woord dat naar boven kwam, was: LIEFDE.
Hoewel ik niet veel relaties heb gehad in mjin leven, ik heb vaak stilgestaan bij het concept van 'Liefde' - wat is liefde? Is het iets dat groeit tussen twee personen? Is het iets dat inslaat als een bliksem? Is het een vertrouwelijkheid? Is het een passie? Is het een droom of fantasie?
Met elke relatie heb ik een verschillende notie van liefde uitgetest. Mijn eerste relatie was eigenlijk het grappigst. Toen ik 12 was ging ik op kamp in Ierland. Het was een reis die de school organiseerde in de zomervakantie voor zij die wouden. Het was een traditie en leerlingen die elk jaar gingen, bleven zelfs meegaan nadat ze al afgestudeerd waren aan de school. Ik ging dus mee toen ik 13 was en mijn oog viel op 1 van de kerels die al afgestudeerd was, maar van de reizen genoot en besloot te blijven meegaan. Op dat moment voelde ik mij nog heeeel jong en relaties waren niet echt iets waar ik mij mee bezig hield. Dat ging zich ontwikkelen in het komende schooljaar. En ik vond niemand op school of in mijn 'gewoonlijke' omgeving waarvan ik dacht 'ja, dat zou wel is kunnen lukken'. Dus ik keek uit naar de Ierland-reis in de zomer, waar ik met anderen zou omgaan, die niet deelmaken van mijn gewoonlijke omgeving. En ik herinnerde mij die ene kerel - en mijn 'interesse' in hem was eigenlijk enkel gebaseerd op drie feiten: Hij had lang haar, hij speelde gitaar en hij had veel kennis over willekeurige zaken - lol.
Doorheen dat schooljaar begon ik meer en meer tijd te spenderen in mijn verbeelding en hoe ik en hem op de volgende reis verliefd zouden worden en een relatie zouden started. Ik had het allemaal uitgedacht tot in precies detail - en het endigde altijd met een begin in de relatie en het samen hand in hand lopen.
En dan was het zover - de Ierlandreis - en tijdens die reis ging ik meer met hem participeren, wat ik het vorige jaar niet gedaan had, ik denk dat ik het vorige jaar geen woord tegen hem gezegd had. In elk geval, we leren elkaar wat beter kennen en, om een lang verhaal kort te houden: middenin de reis zegt die plots 'ik ben verliefd op jou' - LOLOL. Het was zo ongelooflijk - helemaal zoals ik het mij had ingebeeld!
Wat het nog meer ongelofelijk maakte, was dat hij me later vertelde dat het voor hem 'liefde op het eerste gezicht was' - waarbij, toen hij mij voor de eerste keer zag, toen we vertrokken in Belgie, dacht 'ho ho, wie stapt daar de bus op!'. En dit, terwijl hij het vorige jaar van mijn bestaan niet afwist, hij herinnerde zich mij ook helemaal niet.
Dus, in het begin was ik helemaal in de wolken - want alles verliep volgens 'plan' - lol. Het was allemaal nieuw en spannend, maaaarrrr... Na een tijdje begon ik mij ongemakkelijk te voelen - want hij was nu echt wel smoorverliefd op me. En dat gevoel was niet wederzijds - ik had mijzelf eigenlijk 'verliefd gemaakt' door zoveel aan hem te denken gedurende het jaar, maar ik kende hem toen nog helemaal niet. Ik had mezelf verliefd gemaakt met het idee van wie ik dacht dat hij was. Zijn verliefdheid begon 'verstikkend' aan te voelen. Er was een moment waarbij we een stroompje water moesten oversteken op een wandeling, en hij stond erop op mij erover te dragen - ik liep letterlijk weg van hem! Lol - ik vond het zo belachelijk en wou ook niet het 'zwakke meisje' spelen gewoon omdat dat zo hoort in een 'romantische relatie'. Ik vond het eigenlijk heel eng. Ik liep naar een plekje waar de stroom veel dunner was en hopte er snel over voordat hij me kon inhalen - lol.
Ook ontdekte ik dat hij helemaal niet zo interessant was als ik verwacht had. Hij vertelde dezelfde impressionante verhalen verscheidene keren en verder had die eigenlijk niet veel interessants te zeggen. En hij was gewoon ook ZOOO verliefd - het was beangstigend! Ik voelde mij ook schuldig omdat het leek dat de enige reden dat die zo verliefd was, was omdat ik het mij zo had ingebeeld, voor maanden op voorhand. Het was alsof ik zijn verliefdheid gecreeerd had door het mij opnieuw en opnieuw in te beelden. Want - het leek letterlijk alsof hij er helemaal geen zeg in had - het was hem gewoon 'overkomen' en hij was er bijna mee 'bezeten. Het feit dat hij 7 jaar ouder was maakte de hele relatie er niet meer comfortabel op. Het lijkt geweldig wanneer je je het inbeeldt - maar wanneer je 14 bent en er is iemand van 21 smoorverliefd op je - het is eigenlijk gewoon creepy. Dus ja, die relatie duurde niet erg lang, ik maakte het uit enkele weken na de reis.
In deze relatie heb ik de notie van een 'Verbeelde Liefde' beleefd. Het was een Liefde die ik mij had ingebeeld tot het punt dat het een realiteit werd. Maar deze 'liefde' had geen fundering - het was op niets dan mijn verbeelding gebaseerd. Ik had al besloten dat ik verliefd was voordat ik hem had leren kennen - en hij had net hetzelfde gedaan door verliefd te worden 'op het eerste gezicht'.
Learn more »
This blog-post is a continuation of:
Day 55: Today I Broke Up with my Ex
Day 56: Letting Go of an Old Flame
Day 57: Doubting Myself after a Decision
An additional point opened up in relation to why I had still a commitment living with myself of one day going back to an ex-boyfriend. Simply put: I believed I owed it to him.
As I described, our 'relationship' was turbulent and was an emotional rollercoaster. So - in many ways it was a very painful experience, both for myself as for him. It was so turbulent because from the beginning I had this certainty that the relationship would never work, because we were just too different and barely agreed on anything. Yet, the feelings and attraction were very strong and I just really wanted to live out a love-drama of TV-soup-kalibre. So, I kept on trying to convince myself that it maybe could work, trying to focus on the few things that we did agree on/that we did have in common - and in the meantime strolling him along, while he had a different outlook on the relationship, where he appeared quite certain of thinking that this was 'it'. And this underlying point of certainty that this relationship is not really what I want caused us to keep splitting up, while the attraction/feelings always brought us back together - which is what caused most of the emotional hurting.
And on some level I was aware of this, yet I kept continuing in the same cycle. And the guilt originating from this deliberateness is what strengthened the promise within myself to eventually go back to him - to try to make up for the pain that I caused during our on-and-off relationship period.
If I had not found Desteni and started my process and journey to life, I can see it very likely that I would have attempted to fulfill my promise and try to make it so I'd end up with him - trying to pay for my sins of the past by binding myself to him. It is quite a perturbing and shocking realisation for me that I would be willing to live my life in service of guilt - where I feel I have to 'pay my dues' - where, in essence, I give up myself entirely, allowing my life to end - to try to fulfill someone else's. And if I had done this and the certainty of knowing that this relationship is not what I wanted, I would have probably suppressed it and despite myself, forced myself to remain in the relationship - banning my self-honesty and my integrity to the deepest corner of myself.
I forgive myself for accepting and allowing myself to stroll myself and J along in the illusion that maybe someday the relationship will work-out by trying to focus on the points that we agreed on/had in common and ignoring a strong
sense of certainty within myself that this relationship could never work, because we were too different and we wanted different things in life - yet, because my feelings/attraction to him were so strong as well as my desire to live out a rollercoaster love-drama, I did not make a clear decision within myself to stand by my self-honesty and not by fleeting/changing emotions and feelings, although I knew that this was the self-honest thing to do, both for myself as for J.
I forgive myself for accepting and allowing myself to keep feeding J's idea/perception/belief that maybe we were 'meant to be together' by always coming back to him, while I, in all self-honesty, did not have the intention to stay with him and spend the rest of my life with him - and within that point, I knew that the relationship was not valid and my attempts to try and make it work were not valid and that the suffering that sprung from this back-and-forth shifting was unnecessary and couldn't be justified.
I forgive myself for not accepting and allowing myself to accept myself as self-certainty, but rather trust attraction, desire, feelings and the idea of eternal/true love.
I forgive myself for accepting and allowing myself to compromise both myself and J through not trusting myself - but thinking/believing that if I act in the same way as characters in movies do - by simply following 'their heart'/the feeling of love - I would eventually get a happy ending.
I forgive myself for accepting and allowing myself to believe what is portrayed in movies, that if one simply follows one's heart, that then one will be happy, make the right decisions, have no regrets in life and fulfil oneself - and thus, rather trust movies than trusting myself.
I forgive myself for accepting and allowing myself to base my life-decisions on what movies/TV have taught me in terms of how I should live my life and what the best way is to true and complete happiness.
I forgive myself for accepting and allowing myself to continue the same cycle, always conning myself in the same points, even though I was aware that my indecision and my self-manipulation was causing the pain within myself as well as J - and thus, knowing that if I simply put an end to the relationship and communicate clearly that this will never happen or work, that I could have saved myself and him a lot of unnecessary hurt.
I forgive myself for accepting and allowing myself to hold on to the guilt of knowing that I was deliberate in not doing what I saw had to be done, but rather follow my fears, desires and feelings.
I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that the only way I could make the guilt go away is if I try to make it up to him, try to stop his pain once and for all by giving him what he wants - a long-standing relationship - and thus, I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that even within the decision to try to make things up to J, I am still doing it from a starting point of self-interest, because all I really want is for my guilt to go away.
To be continued.
Learn more »
