The reason why the Law of Attraction doesn't work is simple: because imagination and reality don't match. We've all had experiences where we would imagine entire scenarios and stories in our minds, where we would practice and fabricate in our minds how things would play out exactly; how we would behave, what we would say, what we would wear, what the other person/people would respond, how funny or serious or mysterious or beautiful or intimidating they'd think you'd be - everything to the most specific detail.
I recently remembered a specific event in my life that took place about 5 years ago. My high school used to organise summercamps for the students who wanted to go - and I went with several times. The last time I went with, I sprained my ankle during the holiday. The teacher then told us we were going to do a 2-day hike in the mountains. I've done 2-day and 3-day hikes in the mountains before, on different summercamps - and, from what I knew, a 2-day hike or a 3-day hike is always kind of the same - where you walk up a mountain, where in the end you have to kind of climb the last bit, because it gets very rocky, often there's also snow or ice. When you get to the top, there's a cabin where you then have your supper and sleep to then wake up bright and early the next day and do the descent if it's a 2-day hike and if it's a 3-day hike, you descend and climb another mountain as well, stay the night at another cabin and then come down on the third day. So - with that in mind, I told the teacher: Well, I won't go with then. And he said: What? Of course you're going with. I explained to him that, with a swollen and sprained ankle, I wouldn't be able to handle it and that I'll just stay at the house we were staying at. He said that was out of the question and that I'd definitely be able to handle it. He said it would just be a road that goes along a mountain and then there's a cabin where we'd sleep and then take the same road down. He made it sound like we were 'going for a walk' on a tar road. I explained to him what I knew of 2-day and 3-day hikes and that if it's anything like that, there was no way I would be able to do it. He re-assured me that it was nothing like that, something very easy that anyone would be able to do. I also asked him then if sneakers would be fine to wear, instead of hiking boots and he said 'yeah, sure, that's fine!'.
So - this teacher was going to walk in the front and another teacher was going to walk at the back with me and two other girls who weren't physically feeling too well at the time. And, yes - it starts of like the kind of walk he described, where there's a relatively flat road going along the mountain. But quite soon, we noticed this road become smaller and smaller and it quickly shrank into a little mountain trail. When this happened I knew that what the teacher had explained to me was not what was going to happen. I started become annoyed, frustrated and angry, because he hadn't checked his information and just assumed that he knew what it would be like - and now it was too late for me to stay behind - I had to get up that mountain before sun-down. From here things just escalated in myself - for the rest of the climb, wherein I twice slipped and hurt my ankle again because I was wearing slippery sneakers on wet rocks (Yes, it had started raining as well!) - for the rest of the climb I was just imagining what I would say to that teacher once I'd get up to that cabin.
Man - I went over a hundred different scenarios - and in each one I was pissed off, in some I would give him the silent treatment, in others I was shouting and screaming, in others I slapped him in the face. This teacher had by the way also become a personal friend, so that's why I was even more infuriated and why I'd consider things like slapping him - lol. The entire time - my face was just tight with rage - like I was ready to kill someone and time after time I'd imagine these scenarios of what I would do, what he would respond, whether he'd fight me on the issue or whether he'd say nothing. I would also often hear his voice from a distance - because, obviously, me, the two girls and the other teacher had fallen quite a bit behind on the rest of the group - and I'd hear him signing or making jokes. So - that put even more fuel on the fire, because he was having a good time where I was suffering and it seemed like he didn't care or didn't notice. So - those things I wanted to throw at his face as well - I had several entire speeches prepared and kept tweaking them over and over.
By the last bit, of the climb, my entire body was shaking, I was cold and exhausted - I have no idea how I managed to get up there with my swollen ankle! Then, when finally arriving at the cabin, I was entirely pumped up and ready to give him a piece of my mind. I walked into the cabin and into the dining area where the others were already waiting. He sees me and walks up to me and as I'm trying to put on my angriest face, he says 'I AM SO SORRY'. As he said that, I just started crying and crying - he came up and gave me a hug. He was kind of half laughing because of the absurdity of what I'd just done and what he'd put me through - but I didn't get angry, instead I laughed with him - while I was still crying. I punched my fist twice in his arm as to say 'you asshole' - to which he laughed more and me too. He was a big guy, so don't worry, he could take it - lol. He then told me to go sit down, asked how I was doing and then brought me a hot chocolate. And that was that. My body heated up, the meal gave me my strength back and I enjoyed the company. All the anger and screaming and conflict that I had imagined would take place, just vanished as soon as I was actually in the actual real moment I had been imagining about.
It didn't matter how hard I thought about what would happen, it didn't matter how much fervor, anger, energy I put into it, it didn't matter how often I repeated my imaginings - when it came to reality - the imaginations were completely irrelevant and didn't match reality at all! It showed me how I had really wasted so much of my energy during the climbing of the mountain, placing my attention in my head, in an imaginary realm, instead of looking where I was going - especially with a sprained ankle! LOL!
Learn more »
This blog-post is a continuation of:
Day 55: Today I Broke Up with my Ex
Day 56: Letting Go of an Old Flame
Day 57: Doubting Myself after a Decision
Day 58: Living Life in Service of Guilt
I forgive myself for accepting and allowing myself to place guilt above myself.
I forgive myself for accepting and allowing myself to be willing/ready to live my life in service of guilt where I would place myself in a position of self-compromise to satisfy another person because I feel/believe that I have to make things up to them for me to feel better about my past.
I forgive myself for accepting and allowing myself to have guilt direct me and my life - where I place guilt above myself as a dictator - and in the name of guilt, suppress my self-honesty and self-integrity completely.
I forgive myself for accepting and allowing myself to judge myself and be hard on myself for not having stood as the directive principle within this relationship-point - when I at that time did not have the tools to assist and support myself in what I was doing and how I was able to stand as this directive principle, or even understood what that meant.
When and as I see myself trusting a feeling/curiosity/desire/attraction instead of self-certainty - I stop, I breathe - I realise that I am trusting my mind over myself and that thus, in following these feelings/curiosities/desires/attractions I will end up in a situation of conflict and dilemma where I feel I am stuck, because the mind will always steer me to situations of conflict as it requires the energy that is generation through the friction in conflict to sustain itself - and thus, I commit myself to investigate the particular feelings, curiosities, desires and attractions in terms of what they are revealing to me about myself where I have separated aspects of me from myself by defining them/looking for them elsewhere - and I correct the points that are misaligned and direct myself in self-trust according to the self-certainty that is here.
When and as I see myself giving mixed signals to a person - where I allow them to remain in a certain point of delusion/illusion where I keep feeding this delusion/illusion through not speaking clearly where I stand and what I will accept and allow - I stop, I breathe - I realise that I am using another as a character in my play where I want to find out what it feels like to live out certain scenes/scenarios, and that I will eventually end up in a point of guilt and regret of what I had done in the name of self-interest - and thus, I commit myself to clearly communicate where I stand/what I will accept and allow so as to not feed any delusions/illusions in another and thus, treat the other in a way I would like to be treated.
When and as I see myself wondering what it would be like to live out a certain scenario/lifestyle/scene that I see on TV or read in books - I stop, I breathe - I realise that TV and books are really fiction and that how things play out on TV/books mostly has nothing to do with practical reality - and thus, I commit myself to assess whether that which I am curious about is practical and supportive of life and practically achievable and if not, I investigate the particular thoughts/emotions/ feelings/memories/ projections that came up in relation to the particular scenario/lifestyle/scene so as to see where within myself I feel that I am 'missing' something and I align the point accordingly through writing, SF and self-correction.
Learn more »
Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 50: Mentale Voorbereiding - Een Toekomstig Moment Instuderen
Dag 51: Verbeelding versus Realiteit
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een ervaring van weerstand aan te nemen elke keer ik iets in het vooruitzicht heb waarbij ik uit mijn comfort-zone moet stappen, iets wat ik niet normaal gezien doe, waarvan ik niet zeker weet of ik het 'kan' - en waarbij ik dan meteen de veronderstelling maak dat ik het niet zal kunnen en dat ik zal falen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een geloof te creeren over mijzelf, waarbij ik geloof dat ik de kracht, stabiliteit en rechtuitheid mis om iemand te confronteren in verband met zijn/haar gedrag, waarbij ik dan geloof dat ik niet de 'juiste persoon' ben of niet in de 'geschikte positie' sta om dit gesprek aan te gaan.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vergelijken met anderen waarvan ik denk dat ze wel de kracht, stabiliteit en rechtuitheid bezitten om confronterende situaties aan te kunnen - en mijzelf in vergelijking te beoordelen als 'minder dan' en 'niet goed genoeg' - en door die zelf-beoordeling te aanvaarden, een gevoel van minderwaardigheid te manifesteren in mijzelf, waarbij dit gevoel van minderwaardigheid mijn zelf-beoordelingen nog eens versterkt en blijkbaar 'valideert' - zonder in te zien dat het gevoel van minderwaardigheid net een gevolg is van de beoordelingen en kan dus geen 'reden' zijn waarom de beoordelingen geldig zouden zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij 'zwak' te voelen als gevolg van mijzelf te vergelijken met anderen en mijzelf in vergelijking met anderen te beoordelen als 'minder dan' en 'niet goed genoeg', wat dan een minderwaardigheidsgevoel manifesteeert - en in dit gevoel van 'zwak zijn' nog meer angst te genereren, want ik geloof dat als ik zwak ben, dan zal de andere persoon het gesprek/de discussie winnen en zal ik als verliezer uitkomen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een toekomstig gesprek te zien als een zaak van winnen of verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te proberen het gevoel van 'zwak zijn' te niet te doen door in de tegenovergestelde polariteit te stappen, door middel van verbeelding - waarbij ik, in mijn verbeelding het hele gesprek 'inoefen' en 'instudeer' door het te laten afspelen in mijn hoofd - en er zeker van te maken, dat, in mijn verbeelding, ik heel sterk in mijn schoenen sta, dat ik heel stabiel ben, dat ik altijd een tegenargument bij de hand heb en dat ik niet 'toegeef' en heel rechtuit ben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat in het verbeelden van zulke toekomstige momenten - dat ik mijzelf mentaal aan het voorbereiden ben en dat het dus gerechtvaardigd is in dat ik gewoon maar aan het 'oefenen' ben, maar wat ik eigenlijk doe is het 'oppompen' van mijn ego zodat ik mij 'sterk' en 'zelfzeker' en meerderwaardig voel.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het gesprek in mijn verbeelding altijd te drijven naar een punt van conflict - omdat dit het punt is waar ik het meeste angst voor heb en dus hierop wil voorbereid zijn - angst omdat ik schrik heb om iets te verliezen, zoals de relatie met de persoon, de vriendschap, het respect, het vertrouwen van de persoon, enzovoort - in plaats van in te zien dat er niets te verliezen is en dat ik aan het racen ben in mijn mind en meteen 'the worst case scenario' verwacht.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat zulke verbeeldingen niet geldig zijn als mentale voorbereiding, omdat zulke inbeeldingen vaak slechte raadgevers zijn wanneer het er echt op aankomt in het fysieke gesprek, waar de verdedigende of aanvallende houding die ik aannam in mijn verbeelding vaak ongepast is en onnodig conflict zou gaan instigeren en waarbij de tegenargumenten die ik had voorbereid in mijn mind'hoofd ook niet toepasselijk/gepast zouden zijn in de context van het gesprek en het moment waarin het gesprek zich voordoet.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik de toekomst niet kan voorspellen en mijn mind/hoofd al zeker niet.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te vertrouwen als mijn raadgever, in plaats van mijzelf te aarden en gewoon hier te zijn in zelf-vertrouwen en wanneer het gesprek hier is, gewoon te antwoorden op de situatie/de andere persoon - op een assertieve en kalme manier - zonder meteen in de veronderstelling te gaan dat er een conflict op pad is of zonder het gesprek te willen laten uitdraaien op een bepaalde manier zodat ik 'zeker ben' dat ik uitkom als de winnaar en niet de verliezer.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat als het gesprek zich afspeelt op de manier waarop ik het mij had ingebeeld, dat ik dan gewonnen heb en als het gesprek anders uitdraait - waarbij ik geloof dat de andere persoon het gesprek 'domineert' of 'naar zijn hand zet' - dat ik dan de verliezer ben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het op voorhand inbeelden van een toekomstige discussie een poging is om mijzelf het lef te geven om het gesprek te kunnen manipuleren en domineren en naar mijn hand te houden - in plaats van in te zien dat er niet iets is als winnaar of verliezer en als ik niet kan gezegd krijgen wat ik wou zeggen, als de essentie van waarom ik het gesprek wil houden - dan ga ik later gewoon een nieuw gesprek aan, totdat ik het gezegd krijg - in plaats van meteen in een gevoel van 'falen' te gaan waarbij ik mijzelf ondermijn alsof ik alles verkeerd gedaan heb en er niets aan te doen is - alsof het laatste woord gezegd is geweest en dat op 1 of andere manier 'beslist is' - in plaats van in te zien dat ik zelf kan beslissen om een nieuw gesprek aan te gaan om mijn boodschap te kunnen overbrengen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf al in het begin te ondermijnen door te denken en geloven dat ik zulke gesprekken en confrontaties niet aankan, alsof ik een bepaalde vaardigheid of een bepaald soort persoon moet zijn - in plaats van in te zien dat het enkel een kwestie van zelf-vertrouwen is, van hier zijn, van kalm en assertief blijven en het niet proberen volgen van 'vooregestudeerde' tegenargumenten, maar gewoon te antwoorden met gezond verstand op wat de persoon zegt.
Als en wanneer ik zie dat ik angst en weerstand ervaar voor een toekomstig gesprek of moment - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik een patroon aan het instappen ben waarbij ik mij minderwaardig voel en ik verbind mij ertoe om de punten van minderwaardigheid te identificeren en los te laten met zelf-vergeving.
Als en wanneer ik zie dat ik mij probeer mentaal voor te bereiden op een toekomstig gesprek of moment - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik mijn ego aan het oppompen ben om mij 'meerderwaardig' te voelen als een poging om zeker te maken dat ik uitkom als de winnaar van de situatie en ik realiseer mij dat zulke mentale voorbereiding geen goede raadgever is, waarbij wat ik mij inbeeld en instudeer zelden van toepassing is op de realiteit en een houding van verdediging of aanvalling manifesteert, wat op zijn beurt onnodig conflict kan veroorzaken. En dus, ik verbind mij ertoe om de verbeelding los te laten, de punten van minderwaardigheid te identificeren en los te laten met de hulp van zelf-vergeving, zodat ik mijn zelf-vertrouwen kan omarmen en accepteren als het enige dat ik nodig heb om confrontaties aan te gaan.
Learn more »
Dit is een vervolg op: Dag 50: Mentale Voorbereiding - Een Toekomstig Moment Instuderen.
Het laatste dat ik schreef in mijn vorige blog-post is:
"Nu, ik heb de beslissing al gemaakt om dit gesprek aan te gaan omdat ik zie dat het nodig is - maar in mijn ervaring voel ik mij te 'zwak' om dit te durven. Dan, in plaats van mijn beoordelingen en deze geloofsovertuigingen aan te pakken, probeer ik de minderwaardigheidsgevoelens uit te balanceren door in de tegenovergestelde polariteit te stappen."
Dus, ik was aan het punt gekomen van hoe ik mij 'te zwak' voelde om de confrontatie aan te gaan en om mij 'sterker' te voelen in mijzelf, stapte ik in de tegenovergestelde polariteit. Hoe deed ik dat?
Dit is waar de 'mentale voorbereiding' de kop opsteekt - waarbij ik, in mijn hoofd/mind het gesprek 'inoefen', door het af te spelen in mijn verbeelding en waarbij ik er zeker van maak dat ik heel sterk in mijn schoenen sta. Dus ik beeld mij in dat ik in het gesprek heel stabiel ben, dat ik altijd een tegenargument bij de hand heb, dat ik niet 'toegeef', dat ik heel rechtuit ben - en ik ga opzettelijk het gesprek laten afspelen op een manier waar ik schrik voor heb - waarbij er een punt van conflict onstaat en waarbij ik voel dat ik iets te 'verliezen' heb, namelijk mijn relatie met de persoon, of het respect/de vriendschap/het vertrouwen van de persoon, enz. Dus - ik speel 'the worst case scenario' af in mijn hoofd (want 'the worst case scenario' is waar mijn gevoel van minderwaardigheid het sterkste is) en maak er zeker van dat ik een 'uitmuntende' prestatie neerzet, of in andere woorden: dat ik uitkom als de 'winnaar' van de discussie.
Ik heb dit patroon vaak verantwoord in mijzelf door mijzelf te zeggen dat ik gewoon aan het 'oefenen' ben en dat ik mijzelf aan het voorbereiden ben, zodat het gesprek zo vlot mogelijk verloopt voor beide partijen - maar wat ik eigenlijk aan het doen ben, is het 'oppompen' van mijn ego - omdat ik zit met een gevoel van minderwaardigheid en ik dit gevoel probeer te niet te doen door een gevoel van meerderwaardigheid. Het feit dat zulke verbeeldingen niet kunnen verantwoord worden in te zeggen dat ze een 'oefening' zijn, is duidelijk omdat wanneer het fysieke gesprek zich voordoet, het altijd compleet anders uitdraait dan wat ik had verwacht/wat ik mij had ingebeeld, en al de argumenten die ik had voorbereid in mijn mind/hoofd, zijn meestal niet gepast/toepasselijk in de context van het gesprek en het moment waarin het gesprek zich voordoet. Dus, het inbeelden van zulke gesprekken/momenten vooraf is geen betrouwbare fundering voor het eigenlijke gesprek. De verbeeldingen zijn vaak zelfs 'slechte raadgevers', waarbij het gesprek zou uitdraaien op onnodig conflict, omdat dit is waar ik mij in mijn verbeelding op probeerde voor te bereiden, en dus was het gesprek in mijn verbeelding doordrengt met conflict, en was mijn positie in het gesprek oftewel verdedigend of aanvallend - en dus, als ik in de fysieke realiteit zou afspelen wat ik mij voordien ingebeeld had, dan zou ik meteen een verdedigende of aanvallende houding aannemen, wat meteen de toon zou zetten voor een conflict-situatie, waar het misschien niet nodig was.
Wordt vervolgd.
Learn more »
Een patroon waar ik vaak in participeer is het punt van 'mentale voorbereiding'. Telkens wanneer ik weet dat er een evenement/gebeurtenis op komst is waarbij ik weet dat ik iets zal moeten doen waar ik weerstand voor ervaar - dan probeer ik mij hierop voor te bereiden in mijn mind door mij in te beelden hoe het zich zal afspelen als om het te oefenen of instuderen zodat wanneer het moment hier is, ik wat ik heb geoefend/ingestudeerd gewoon maar moet uitspelen - op 'play' duwen en de film laten afspelen.
Ik neem een voorbeeld om het patroon meer te openen/verduidelijken. Bijvoorbeeld wanneer ik plan om iemand op een bepaald punt te confronteren. Bijvoorbeeld, waar ik zie dat deze persoon's gedrag zichzelf en mij compromitteert - en waarbij deze persoon iemand is waar ik geen intieme/comfortabele relatie mee heb.
De weerstand die ik ervaar is een angst en linkt in met het punt dat ik besprak in de vorige blog - het gevoel dat ik het niet zal aankunnen. De oorsprong is dus gevoel van minderwaardigheid en een angst om te falen, waar ik het gevoel heb dat ik 'niet in een positie ben' om rechtuit te zijn met die persoon en dat ik de kracht, stabiliteit en rechtuitheid niet heb om zo'n gesprek aan te gaan.
Al deze 'ervaringen' zijn eigenlijk beoordelingen van mijzelf - waar ik een geloof heb over mijzelf omdat ik mijzelf heb vergeleken met anderen waarvan ik denk dat zij dit wel kunnen, dat zij wel in een geschikte positie staan voor zulke gesprekken en waarvan ik denk dat ze de kracht, stabiliteit en rechtuitheid hebben die ik niet zie in mijzelf. Door mijzelf met die personen te vergelijken, heb ik mijzelf als 'minder dan' beoordeeld en in het aanvaarden van die beoordelingen alsof ze de waarheid zijn, heb ik een geloof gevormd over mijzelf.
Nu, ik heb de beslissing al gemaakt om dit gesprek aan te gaan omdat ik zie dat het nodig is - maar in mijn ervaring voel ik mij te 'zwak' om dit te durven. Dan, in plaats van mijn beoordelingen en deze geloofsovertuigingen aan te pakken, creeer ik de minderwaardigheidsgevoelens uit te balanceren door in de omgekeerde polariteit te stappen.
Wordt vervolgd.
Learn more »
Deze Blog-post is een vervolg op: 'Dag 7: Ben je Tevreden met je Leven? De Dimensies van Depressie'.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf wijs te maken dat ik gelukkig ben en tevreden ben met mijn leven, terwijl dit eigenlijk niet het geval is, maar ik nooit lang genoeg stil sta bij de vraag om hier een eerlijk antwoord op te kunnen geven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dingen te aanvaarden die ik eigenlijk niet zou moeten aanvaarden, waardoor ik mijzelf en mijn leven compromitteer.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de gedachten ‘ach, ik kan het wel aan’ en ‘ik zal het wel gewoon maar slikken’ te leven als mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf niet te eren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aavaard om dingen gewoon te aanvaarden zonder even stil te staan en mijzelf te vragen of er geen andere manier is, of wat kan gedaan worden zodat ik mijzelf niet in een positie van compromitatie plaats.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te manipuleren door en via de gedachten ‘ach, ik kan het wel aan’ en ‘het is geen groot probleem’ en ‘ik kan het wel gewoon maar slikken’, om geen verantwoordelijkheid te moeten nemen voor mijzelf en mijn wereld.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf onrecht aan te doen liever dan het risico te lopen om conflict te creëren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik mijzelf en mijn ervaringen voortdurend onderdruk, dat ik daarin een staat van depressie aan het creëren ben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik ‘s ochtends geen zin heb om op te staan en het nut er niet van inzie, dat er iets mis is met mijn leven, iets waar ik ontevreden mee ben, maar waar ik zover nog niets aan gedaan heb – en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij liever te verschuilen in warme lakens dan verantwoordelijkheid te nemen en mijn leven en mijzelf richting te geven opdat ik geen zelf-compromitatie toesta.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aavaard om in te zien dat gedachten zoals ‘ik wil niet opstaan’, ‘wat is het nut?’, ‘weer een saaie dag tegemoet’, allemaal tekens en indicaties zijn van depressive als een gevolg van het onderdrukken van mijzelf in momenten waarin ik zie dat ik iets moet veranderen in mijn leven, mijzelf of mijn omgeving, maar, in plaats van dit gewoon te doen, angst toesta om over te nemen en de situatie uiteindelijk gewoon maar aanvaard.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegstaan en aanvaard om te geloven dat depressie nu eenmaal deel uitmaakt van het leven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat depressie net een teken is dat ik mijzelf niet toesta om ten volle te leven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om ten volle te leven in elk moment, maar steeds weer excuses opwerp voor waarom het ok is dat ik niet ten volle leef.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om het lef om te leven te omarmen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om mij te verschuilen in angst en in angst mijn leven voor mijn ogen voorbij laat lopen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik mij voortdurend mijn recht om ten volle te leven ontzeg, ik kwaad zal worden op mijzelf en als ik mijn houding ten opzichte van mijzelf en het leven niet verander, dan zal die woede een uitlaatklep zoeken, waarbij ik excuses verzin om ruzies te beginnen en mijn woede op een ander los te laten.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat elke vorm van irritatie, woede, kwaadheid en frustratie die ik ervaar ten opzichte van een ander, een projectie zijn van mijn irritatie, woede, kwaadheid en frustratie ten opzichte van mijzelf om 1 of andere reden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik depressie heb verscholen achter woede-uitbarstingen, omdat ik depressie zag als ‘zwak’ en woede als ‘sterk’ en ik mij liever sterk dan zwak voelde.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegstaan en aanvaard om depressie te verbinden met zwakte en woede te verbinden met sterkte.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat er geen sterkte is in het uitlaten van woede dat zich opgestapeld heeft over een uitgestreken periode van zelf-onderdrukking.
Ik realiseer mij dat depressie een teken is dat ik niet tevreden ben met mijn leven of mijzelf, maar in plaats van verantwoordelijkheid te nemen en te doen wat moet gedaan worden om de ervaring te veranderen, verschuil ik mij in depressie en laat ik mijn leven aan mij voorbij lopen.
Ik realiseer mij dat depressie het gevolg is van de onderdrukking van mijzelf in momenten waarin ik zie dat ik een aspect in/van mijzelf of mijn leven moet veranderen, maar in plaats van dat dan ook te doen, ik mijzelf onderdruk uit angst voor verandering en uit angst voor verlies.
Ik realiseer mij dat leven nooit lang kan onderdrukt worden en dat als ik mijzelf onderdruk, ik vroeg of laat de gevolgen zal ervaren in de vorm van woede-uitbarstingen, waar ik schreeuw om mijzelf te kunnen horen roepen om hulp.
Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf aan het onderdrukken ben in de gedachte 'ach, ik kan het wel aan' of 'ik kan het wel maar gewoon slikken' of 'het is niet echt een probleem' - dan stop ik, dan adem ik - ik zie dat ik mijzelf aan het ondermijnen en onderdrukken ben, dat ik dingen aanvaard die ik niet zou moeten aanvaarden - daarom stop ik, ik identificeer de punten en aspecten in mijzelf en/of mijn leven die ik moet dirigeren en doe het.
Als en wanneer ik zie dat ik 's ochtends niet wil opstaan en denk 'wat is het nut' - stop ik, adem ik - ik zie dat deze ervaring en dit type gedachten een indicatie zijn dat er bepaalde punten/aspecten in/van mijn leven/mijzelf zijn waar ik niet tevreden mee ben en die ik moet samenlijnen opdat ik mijzelf op een effectieve manier kan ondersteunen, ik loop door de weerstand heen, van passiviteit naar actie.
Ik zet mij in om een einde te maken aan de onderdrukking van het leven in elke zin.
Ik zet mij in om het leven te ondersteunen in elk moment en in elk moment ten volle te leven.
Ik zet mij in om de onderdrukking van de stem van het leven te stoppen en mijzelf te horen in zelf-eerlijkheid.
Learn more »
