Deze blog-post is een vervolg op 'Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?'
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te reageren met angst wanneer de dierenarts zei dat de beste optie was om Titan te laten inslapen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om iemand te verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen dat 1 van onze paarden niet langer kon leven, dat we het niet hadden voorkomen - zelfs als er geen manier was waarop we het praktisch, in de context van hoe de wereld er nu uitziet en hoe de wereld nu werkt en de gevolgen waar we momenteel doorheen moeten lopen - niet hadden kunnen voorkomen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dit nieuws dat 1 van onze paarden moest sterven, meteen persoonlijk te nemen in te denken dat ik meer had moeten doen en dat ik dit had moeten helpen voorkomen op 1 of andere manier.
Ik wou even dit punt in relatie tot Titan doorlopen - maar toen ik de eerste zelf-vergeving zin schreef in deze blog, kwam er een herinnering op.
Enkele jaren terug werd mijn moeder ziek. Ze begon meer en meer afspraken te maken met specialisten. Ik herinner mij de juiste details niet, maar het kwam erop neer dat mijn ouders ons (mij, mijn zus en broer) hadden verteld dat ze ziek was, maar ze zeiden niet wat het was. Om 1 of andere reden was ik er meteen van overtuigd dat het kanker was. Ik ging dan naar mijn kamer en ging in een staat van angst - want wat als mijn moeder zou sterven? Ik weet dat het meteen een vergezochte situatie is - al wat ik wist is dat mijn moeder ziek was en hier begon ik al te denken dat ze zou kunnen sterven. Maar mijn moeder verloor haar moeder (mijn grootmoeder) toen ze 18 was, dus ik wist dat zo'n dingen kunnen gebeuren en niet perse vergezocht zijn.
Toen ik mij mijn leven probeerde in te beelden zonder mijn moeder - hoe het zou verdergaan zonder haar - begon ik te huilen en te huilen - ik was bezeten met angst. Op dat moment hadden mijn vader en ik geen goede relatie. Er was amper sprake van communicatie tussen ons. Dus de gedachte om alleen achter te blijven zonder mijn moeder was mijn grootste nachtmerrie.
Dit was de eerste keer dat ik werkelijk aandacht besteed had in het beseffen dat iets als kanker mijn leven om zeep zou kunnen helpen en iemand belangrijk van mij zou kunnen wegnemen. En ik zie nu, dat ik in dat moment een grote angst heb gecreëerd in mijzelf om ooit iemand te verliezen aan kanker.
Toen mijn ouders uiteindelijk vertelden wat er mis was, was het inderdaad kanker. Ze liet haar baarmoeder weghalen. 1 van de keren dat we haar gingen bezoeken in het ziekenhuis voor de operatie en we de kamer uitliepen na het bezoek, zag ik dat ze nog afscheid was aan het nemen van mijn vader en ze in tranen uitbarstte. Toen ik, mijn broer en zus in de kamer waren, hield ze zich sterk, maar eenmaal we uit het zicht waren, stortte ze in elkaar en mijn vader ook. Ik zag hoe bang ze allebei waren en mijn hart zonk in mijn schoenen. Ik dacht dat ik haar zou verliezen - dat alles wat ik mij had ingebeeld, zou uitkomen. Ik probeerde er niet aan te denken. Tot dan toe, wanneer ik aan de toekomst dacht, had ik altijd iets positiefs voor ogen. Maar op dat moment wou ik aan de toekomst niet denken - want als het zo was dat mijn moeder stierf - zo dacht ik, zou mijn toekomst niets positiefs meer te bieden hebben en was mijn leven over.
Wordt vervolgd.
Learn more »
Enkele dagen terug is 1 van de paarden op de boerderij gestorven. Zij naam was Titan. Het hele gebeuren was plots and verliep heel snel. Op een dag kwam hij van het veld terug met een gezwel op zijn nek. Na wat onderzoek, veronderstelden we dat het een allergische reactie was, omdat de symptomen hier het meest op leken en omdat het gezwel zo plots verscheen. Het gezwel ging niet weg en na enkele dagen kon hij zijn eten niet meer slikken. Hij bleef slijm ophoesten via zijn mond en zijn neus. De dierenarts dacht dat het eten was dat vastzat in zijn keel, wat maakte dat zijn slokdarm afgesloten was. Hij probeerde een tube via zijn neus door zijn slokdarm te schuiven, maar hij geraakte niet langs/doorheen het gezwollen deel van zijn nek.
De dierenarts nam een staaltje van het gezwel en zendde het naar het laboratorium. Een paarden-specialist kwam de volgende dag. Hij had een 'ultrasound' machien waarmee hij kon zien hoe alles eruitzag binnenin het gezwollen deel van zijn nek. Hij zag toen dat het een stevige/vaste massa was - en dus geen abses of eten dat vastzat. Hij belde dan met het laboratorium, dat confirmeerde dat het kanker was - een extreem agressieve vorm dat zeer zelden voorkomt in paarden. We konden het gezwel niet wegsnijden omdat het helemaal rond zijn nek en slokdarm gewikkeld zat. Als de opeatie hem niet doodde, zouden er zware complicaties zijn achteraf. En we konden hem ook zo niet laten, want hij kon niet eten of drinken. Dus de enige mogelijke beslissing werd genomen - om hem te laten inslapen. Daar kwamen de tranen.
We moesten snel beslissingen maken over het wat en hoe - want een paard is zwaar en we moesten een manier vinden om het lichaam te kunnen begraven zonder het te moeten verplaatsen. We hebben dan eerst moeten beslissen waar zijn graf zou zijn. Dan wandelden we hem naar de plek. De dierenarts gaf hem eerst een slaapmiddel. Eenmaal dat begon in te werken, gaf hij Titan twee injecties. Het was een kwestie van seconden voor hij ging neerliggen en stierf. Het hele gebeuren was heel emotioneel - we waren hier niet op voorbereid. Het is ook het eerste paard dat stierf op de boerderij, dus we wisten niet wat te verwachten. Het was ook heel hard omdat er niets was dat we konden doen - helemaal niets. Geen opties, geen pogingen om hem te genezen - de schade was al verrokkend. Het enige optie was hem te laten sterven met nog wat waarde... en afscheid te nemen.
Ik was wel opgelucht om te zien hoe snel hij stierf en het was duidelijk dat het sterven zelf pijnloos was - zijn dood was een verlossing van de pijn. Ik vond het belangrijk dat ik het hele proces bijwoonde, omdat het waarschijnlijk is dat mijn paard de volgende zal zijn om te sterven. Hier is natuurlijk geen zekerheid in - maar mijn paard is vrij oud. Hij heeft huidkanker - waarmee hij in principe nog jaren goed kan leven, maar dat hangt ook af van geval tot geval. Zijn lichaamsstructuur is niet optimaal. Hij kan zijn knieen van zijn voorste benen niet strekken. Dus, zijn voorste benen zijn altijd een beetje gebogen, wat veel meer moeite vraagt om zichzelf rechtop te houden en zijn gewicht te dragen. Er was 1 week waarhij hij 3 keer door zijn knieen zakte. Dit was nog nooit eerder gebeurd. Toen we onderzoek deden was het duidelijk dat dit door zijn gebogen knieen was en dat paarden met die afwijking op oudere leeftijd last krijgen en daardoor in het algemeen niet zo lang leven. Het onderzoek toonde dat er niet echt iets was dat hieraan kon gedaan worden, maar we veronderstelden dat als hij meer spieren opbouwt, hij meer steun heeft en er minder van zijn gewrichten afhangt. Dus ik begon meer met hem te werken en hem te laten rennen. Dit nu al enkele weken en in die tijd is hij slechts 1 maal door zijn knieen gezakt. Het is nu afwachten.
De eerste keer dat hij door zijn knieen zakte dacht ik dat hij even niet goed in zijn lichaam zat of zo en dat daardoor, zijn lichaam een soort van spasme had. Het was ook grappig, want ik stond naast hem, en toen hij inzakte, was mijn reflex om mijn armen onder hem te schuiven - alsof ik hem zou kunnen vangen en van de grond houden - lol!
Maar toen het opnieuw gebeurde en opnieuw - begon ik mij zorgen te maken. Elke keer het gebeurde was het alsof mijn hart door de grond zakte. Want - het was meteen vrij duidelijk dat dit een probleem was waar geen echte oplossing voor was. Hij wordt ouder, hij wordt zwakker, hij begint meer en meer last te krijgen. Ik moest het feit onder ogen komen dat het mogelijk is dat hij niet zo lang zal leven als ik had verwacht. Toen de tandarts zij dat hij huidskankercellen aan het ontwikkelen is in zijn mond (waar by the way ook niets aan gedaan kan worden!), zei hij dat hij nog zeker 10 jaar goed zou leven. Dus, dat was wat ik verwachtte - maar met zijn knieen die begonnen in te zakken, lijkt dat getal niet meer zo realistisch.
Dus het was voor mij heel emotioneel om afscheid te nemen van Titan, want ik bleef maar denken dat ik binnenkort op dezelfde manier zou moeten afscheid nemen van Ben. En dat wil ik niet. Ik weet dat het op een bepaald moment nodig zal zijn en ik weet dat ik het dan ook zal doen - maar ik wil het echt niet. Hoewel ik wist dat als ik een paard krijg, het paard zou sterven tijdens mijn leven - ik had dat idee dat hij er altijd zou zijn - want het is zo goed nu - het klikt gewoon - we zijn maatjes - het is zinvol dat hij hier is - dus waarom moet hij sterven? Waarom moet hier een einde aan komen? Zijn gemoed is nog heel speels en hij is vaak ondeugend - hij is niet oud - maar zijn lichaam begint af te takelen. En ik probeer om iemand te vinden dat ik de schuld kan geven - iemand die hem dit heeft aangedaan. Iemand die de reden is waarom mijn paard zo vroeg moet sterven - maar er is niemand - we zijn allen samen verantwoordelijk voor hoe de wereld werkt en dat dingen zoals kanker bestaan en dat paarden die een genetische aanleg hebben voor huidskanker - wat het geval is met witte en grijzen paarden - worden toegestaan om geboren te worden en de aanleg door te geven. Dat mensen paarden kweken met paarden die een afwijking hebben in hun benen, wat hun leven moeilijk maakt. Dat zo'n dingen bestaan hebben we allen samen toegestaan.
Learn more »
De ganzen op de boerderij hebben kleintjes gehad. Een van de gansjes was zwak en toen we haar vonden was ze eigenlijk op het randje van de dood. Ze lag naast haar moeder in plaats van onder haar, want de moeder wou er niet voor zorgen - een zwak gansje zou de rest van de groep in gevaar kunnen brengen. Het kleintje had zelfs een wonde boven haar linkeroog waar een van de ganzen haar had gepekt.
Toen we haar vonden hebben we het gansje in huis genomen (ik zeg 'haar', maar we kunnen momenteel niet zeggen of het een jongen of een meisje is). Het nam haar slechts enkele dagen om op krachten te komen, om te kunnen stappen, eten en drinken op haar eentje.
Het gansje heeft ons - LJ, Gian, Leila en ik, alsook de honden in ons huis - aanvaard als haar 'ouders'. Zij volgt iedereen achterna en het maakt haar niet uit of ze nu een gans, een hond of een mens aan't nalopen is. Wanneer we niet bij haar kunnen zijn, stoppen we haar onder in een dekentje in een kooi in de kamer, maar daar wiegelt ze zich soms van onder. En wanneer ze dan niemand kan zien, begint ze de roepen/huilen totdat iemand haar tegemoet komt en optilt. Wanneer ze alleen is voelt ze zich kwetsbaar, wanneer ze bij iemand is, voelt ze zich veilig.
Het is echt fascinerend om te zien hoe zij ons zo onvoorwaardelijk vertrouwt. Ze vertrouwt erop dat we voor haar zorgen en dat we het beste met haar voorhebben. Zelfs met de honden - een van de eerste dagen dat we haar in huis hadden gehaald waggelde ze naar Boeboe - een klein hondje - en stopte ze zichzelf onder zijn dij. Een hond zijnde, als Boeboe dit gezien had als een 'invasie' van 'zijn ruimte', had hij haar kunnen aanvallen/bijten - maar zij zag geen gevaar, zij vertrouwde hem gewoon. En gelukkig heeft Boeboe een heel moederlijke zijde wanneer het op kuikentjes, eendjes en gansjes aankomt - en hij welkomde het kleintje gewoon en liet haar zichzelf instoppen onder zijn poot en tussen zijn krullen.
Voor mij is het indrukwekkend om te zien hoe iemand mij zo ten volle kan vertrouwen, tot op het punt waar ze letterlijk haar leven in mijn handen legt. Zij gaat ervan uit dat ik het beste met haar voor heb - en als je dat soort vertrouwen van iemand ziet, wordt het een verantwoordelijkheid om dat vertrouwen niet te schenden.
Ik kan mij dat soort vertrouwen momenteel niet voorstellen in mijzelf - ik vertrouw niemand op de manier waarop zij mij vertrouwt. En toch, ooit, als kind moet ik dat soort vertrouwen gehad hebben in mijn ouders.
Kinderen komen op de wereld in een kwetsbare staat en vertrouwen hun ouders onvoorwaardelijk om voor hen te zorgen, om hen te beschermen van gevaar, om hen te leiden, om hen te tonen wat ze moeten weten om op hun eigen benen te kunnen staan. Mensen schenden dit vertrouwen in hun kinderen. Vroeger of later gaat het kind inzien dat de ouder niet altijd het beste met hen voorheeft.
Elk kind geeft ons het grootste geschenk: ze tonen ons dat het mogelijk is om onvoorwaardelijk te vertrouwen. Dat is het grootste geschenk in een wereld van wantrouwen, leugens en teleurstelling. Maar, in plaats van dit vertrouwen ten harte te nemen en dit te beantwoorden met de zorg, de dedicatie, de steun en de leiding dat een kind verwacht om dit vertrouwen te eren - zorgen we ervoor dat het kind teleurgesteld wordt - zodat het kind ons kan aansluiten in onze voortdurende staat van wantrouwen en het schermen van onszelf ten opzichte van de buitenwereld.
Een kind legt zijn leven in de handen van zijn ouders. Beeld je even een wereld in waarin iedereen mekaar op diezelfde manier vertrouwt. Zo'n wereld is mogelijk - en toch verkiezen we een wereld van paranoia, waar iedereen opgesloten zit in zijn eigen geest en vasthoudt aan al de geheimen waar van we denken dat als anderen hier achter komen, dat ze het tegen ons zouden gebruiken. Zou stress bestaan in een wereld waar iedereen mekaar op die manier vertrouwt? Zou depressie bestaan? Zou angst bestaan? Zou teleurstelling bestaan? Zouden schuldgevoelens bestaan?
Zo'n wereld is mogelijk als we 1 ding doen: verantwoordelijkheid nemen voor onszelf - waarbij we alle vormen van misbruik in ons gedrag, onze woorden, onze gedachten stoppen. De eerste stap is zelf-vertrouwen - slechts wanneer we aan onszelf kunnen bewijzen dat we ons eigen leven in onze eigen handen kunnen leggen en onszelf vertrouwen om dit leven te eren - kunnen we beginnen overwegen om anderen op dezelfde manier te vertrouwen.
Bij Desteni is dit precies wat wordt voorgesteld. Ja, het zal lang duren, heel lang - en ja, misschien zal zo'n wereld nooit werkelijkheid worden - maar het streven naar zo'n wereld en doen wat ik kan op dit moment om te helpen in het creeren van zo'n wereld is een betere manier om mijn tijd te besteden dan de miserie, het misbruik, de teleurstelling, de angst, de verwarring, de misleiding waar we nu in leven verder te cultiveren!
Learn more »
