In de blog-series die ik net geschreven heb, ging het om hoe mijn 'biologische klok' in werking trad, waarbij plots een heleboel gedachten kwamen rondspoken over het idee dat het nu ongeveer tijd is dat ik aan kinderen begin. In deze en de komende blogs ga ik wat meer in op het verlangen voor moederschap zelf. Tijdens het schrijven van de vorige blogs kwam deze vraag op en ik zag vrij duidelijk waar ik over schrijven moest.
Het woord dat naar boven kwam, was: LIEFDE.
Hoewel ik niet veel relaties heb gehad in mjin leven, ik heb vaak stilgestaan bij het concept van 'Liefde' - wat is liefde? Is het iets dat groeit tussen twee personen? Is het iets dat inslaat als een bliksem? Is het een vertrouwelijkheid? Is het een passie? Is het een droom of fantasie?
Met elke relatie heb ik een verschillende notie van liefde uitgetest. Mijn eerste relatie was eigenlijk het grappigst. Toen ik 12 was ging ik op kamp in Ierland. Het was een reis die de school organiseerde in de zomervakantie voor zij die wouden. Het was een traditie en leerlingen die elk jaar gingen, bleven zelfs meegaan nadat ze al afgestudeerd waren aan de school. Ik ging dus mee toen ik 13 was en mijn oog viel op 1 van de kerels die al afgestudeerd was, maar van de reizen genoot en besloot te blijven meegaan. Op dat moment voelde ik mij nog heeeel jong en relaties waren niet echt iets waar ik mij mee bezig hield. Dat ging zich ontwikkelen in het komende schooljaar. En ik vond niemand op school of in mijn 'gewoonlijke' omgeving waarvan ik dacht 'ja, dat zou wel is kunnen lukken'. Dus ik keek uit naar de Ierland-reis in de zomer, waar ik met anderen zou omgaan, die niet deelmaken van mijn gewoonlijke omgeving. En ik herinnerde mij die ene kerel - en mijn 'interesse' in hem was eigenlijk enkel gebaseerd op drie feiten: Hij had lang haar, hij speelde gitaar en hij had veel kennis over willekeurige zaken - lol.
Doorheen dat schooljaar begon ik meer en meer tijd te spenderen in mijn verbeelding en hoe ik en hem op de volgende reis verliefd zouden worden en een relatie zouden started. Ik had het allemaal uitgedacht tot in precies detail - en het endigde altijd met een begin in de relatie en het samen hand in hand lopen.
En dan was het zover - de Ierlandreis - en tijdens die reis ging ik meer met hem participeren, wat ik het vorige jaar niet gedaan had, ik denk dat ik het vorige jaar geen woord tegen hem gezegd had. In elk geval, we leren elkaar wat beter kennen en, om een lang verhaal kort te houden: middenin de reis zegt die plots 'ik ben verliefd op jou' - LOLOL. Het was zo ongelooflijk - helemaal zoals ik het mij had ingebeeld!
Wat het nog meer ongelofelijk maakte, was dat hij me later vertelde dat het voor hem 'liefde op het eerste gezicht was' - waarbij, toen hij mij voor de eerste keer zag, toen we vertrokken in Belgie, dacht 'ho ho, wie stapt daar de bus op!'. En dit, terwijl hij het vorige jaar van mijn bestaan niet afwist, hij herinnerde zich mij ook helemaal niet.
Dus, in het begin was ik helemaal in de wolken - want alles verliep volgens 'plan' - lol. Het was allemaal nieuw en spannend, maaaarrrr... Na een tijdje begon ik mij ongemakkelijk te voelen - want hij was nu echt wel smoorverliefd op me. En dat gevoel was niet wederzijds - ik had mijzelf eigenlijk 'verliefd gemaakt' door zoveel aan hem te denken gedurende het jaar, maar ik kende hem toen nog helemaal niet. Ik had mezelf verliefd gemaakt met het idee van wie ik dacht dat hij was. Zijn verliefdheid begon 'verstikkend' aan te voelen. Er was een moment waarbij we een stroompje water moesten oversteken op een wandeling, en hij stond erop op mij erover te dragen - ik liep letterlijk weg van hem! Lol - ik vond het zo belachelijk en wou ook niet het 'zwakke meisje' spelen gewoon omdat dat zo hoort in een 'romantische relatie'. Ik vond het eigenlijk heel eng. Ik liep naar een plekje waar de stroom veel dunner was en hopte er snel over voordat hij me kon inhalen - lol.
Ook ontdekte ik dat hij helemaal niet zo interessant was als ik verwacht had. Hij vertelde dezelfde impressionante verhalen verscheidene keren en verder had die eigenlijk niet veel interessants te zeggen. En hij was gewoon ook ZOOO verliefd - het was beangstigend! Ik voelde mij ook schuldig omdat het leek dat de enige reden dat die zo verliefd was, was omdat ik het mij zo had ingebeeld, voor maanden op voorhand. Het was alsof ik zijn verliefdheid gecreeerd had door het mij opnieuw en opnieuw in te beelden. Want - het leek letterlijk alsof hij er helemaal geen zeg in had - het was hem gewoon 'overkomen' en hij was er bijna mee 'bezeten. Het feit dat hij 7 jaar ouder was maakte de hele relatie er niet meer comfortabel op. Het lijkt geweldig wanneer je je het inbeeldt - maar wanneer je 14 bent en er is iemand van 21 smoorverliefd op je - het is eigenlijk gewoon creepy. Dus ja, die relatie duurde niet erg lang, ik maakte het uit enkele weken na de reis.
In deze relatie heb ik de notie van een 'Verbeelde Liefde' beleefd. Het was een Liefde die ik mij had ingebeeld tot het punt dat het een realiteit werd. Maar deze 'liefde' had geen fundering - het was op niets dan mijn verbeelding gebaseerd. Ik had al besloten dat ik verliefd was voordat ik hem had leren kennen - en hij had net hetzelfde gedaan door verliefd te worden 'op het eerste gezicht'.
Learn more »
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verlangen naar vrijheid van verlangen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik verlang naar vrijheid van verlangen, ik in verlangen zelf participeer en dus het hele construct van verlangen enkel en alleen maar verder ondersteun in mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat verlangen in zichzelf een daad is waarmee ik vaststel dat datgene waar ik naar verlang niet hier is, maar dat het ergens anders is, buiten mijzelf of ergens in de toekomst – en dus, door te verlangen maak ik eigenlijk de beslissing om datgene waar ik naar verlang buiten mijn reik te houden en datgene waar ik naar verlang nooit kan ervaren/hebben/zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om vrijheid van verlangen uit te stellen door de daad van het verlangen zelf, in plaats van verlangen op een directe manier aan te pakken en uit te pluizen om te zien wat het is dat ik afgescheiden heb van mijzelf, wat daardoor het idee en de perceptie creëerde dat hetgeen ik naar verlang niet bestaat in en als mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik iets verlang dit uiteindelijk altijd wil zeggen dat ik mijzelf iets ontzeg van mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te zoeken voor passie buiten mijzelf in opwindende dingen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te zoeken voor passie in het stadsleven, in dansen, in spelen met honden, in pret hebben met vrienden, in dingen gaan doen in de wereld, in reizen, in nieuwe mensen ontmoeten, in werk, in liefdesrelaties, in sex, in kinderen – in plaats van passie te aanvaarden als een aspect/deel en uitdrukking van mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben op gepassioneerd te zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om mijzelf ten volle te geven in iets waar ik gepassioneerd voor ben uit angst dat datgene waar ik gepassioneerd in ben zal wegvallen uit mijn leven en dat ik daarin een deel van mijzelf zal verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om alles wat ik doe te doen met passie.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat passie iets is dat ik kan verliezen of dat kan stoppen – in plaats van in te zien dat ik enkel kan stoppen met mijzelf toe te laten om ge passioneerd te zijn, maar met betrekking tot wie ik ben – passie sterft nooit.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn passie in te ruilen voor een fake gevoel van veiligheid – waarbij ik eigenlijk mijzelf het recht ontzeg om te genieten van mijn leven en mijzelf hierdoor in een spiraal van depressie duw.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het leven de moeite niet waard is als ik het niet op een passionele manier leef.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien en aanvaarden dat passie niet bestaat buiten mijzelf, maar alles te maken heeft met wie ik ben en wie ik mijzelf toesta te bestaan.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat passie niet kan bestaan als ik mijzelf continu in de toekomst projecteer om mij in te beelden wat de toekomst zou kunnen bieden, want dan ben ik al niet meer hier in en als mijzelf, maar maak ik mij zorgen om mogelijk toekomstig hartzeer – en dus hou ik mijzelf in onder het mom van ‘voorzichtig zijn’ waarbij ik mijzelf niet toesta om gepassioneerd te zijn, want de hele tijd hangt die gedachte in mijn hoofd van ‘wat als…’.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om mijzelf te verliezen in passie zelf, want iets met passie doen betekent dat ik alles inzet en dat ik geen controle kan uitoefenen op wat het resultaat is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om het gevoel van controle op te geven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat iemand die iets doet met passie het altijd beter zal doen dan iemand die niet gepassioneerd is in dezelfde taak – want de gepassioneerde persoon zal alles geven, alles inzetten om de taak zo goed mogelijk uit te voeren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat in mijn poging om negatieve gevolgen te voorkomen uit angst voor die gevolgen, ik eigenlijk het tegenovergestelde bereik – want in het proberen voorkomen van negatieve gevolgen, houd ik mijzelf in, zet ik mijzelf niet ten volle in – en dus is er eigenlijk meer kans dat het resultaat niet het best mogelijke resultaat is en dat er negatieve of onaangename gevolgen zullen zijn.
Ik realiseer mij dat leven en passie een en gelijk zijn en dat het een niet zonder het ander kan en dus, dat als ik mijzelf niet toesta om gepassioneerd te zijn in elk moment – dat ik dan niet werkelijk leef.
Ik realiseer mij dat passie en angst onverzoenbaar zijn en hetzelfde geldt voor passie en het willen hebben van controle over de uitkomst van iets of de toekomst in het algemeen.
Ik realiseer mij dat als het neerkomt op een keuze tussen angst en passie, de keuze snel gemaakt is en ik kies voor passie, in elk moment, in elke ademhaling.
Ik realiseer mij dat de angst om gepassioneerd te zijn een gevolg is van het huidige geldsysteem waarbij, als we al ons geld inzetten of investeren in een bepaald project, het mogelijk is dat we alles verliezen en we werkelijk kunnen lijden op een fysiek niveau.
Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf in de toekomst probeer te projecteren, dan stop ik, dan adem ik – ik realiseer mij dat ik aan het proberen ben om de situatie te controleren om een bepaalde uitkomst of toekomst te genereren en dat ik hierin mijzelf al aan het inhouden ben uit angst voor iets verkeerd te doen en dus – in plaats van mijzelf in de toekomst te projecteren neem ik een diepe ademhaling, ik schud mijn armen en mijn hoofd even als het moet – ik aanvaard en omarm passie in en als mijzelf en ga verder met wat ik aan het doen was met volle inzet.
Ik zet mij in om een geldsysteem te ontwikkelen en implementeren waarin eenieder’s levenskwalitiet verzekerd is en nooit kan verloren worden, zodat kinderen kunnen opgroeien in een wereld waarin er geen angst is om gepassioneerd te zijn, want de angst om te verliezen zal niet bestaan.
Learn more »
