Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?
Dag 89: Iemand Verliezen aan Kanker

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om meteen het ergste te verwachten wanneer ik hoorde/zag/opmerkte dat mijn moeder ziek was - door meteen te veronderstellen dat ze kanker had.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om - in de overtuiging dat mijn moeder kanker heeft - de reageren in angst om haar te verliezen aan kanker.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf, in die angst-reactie, in de toekomst te projecteren en mij te proberen inbeelden hoe mijn leven er zou uitzien als mijn moeder zou sterven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om projecties in de toekomst/verbeelding te gebruiken om mijzelf in een emotionele staat te brengen - niet om mijzelf op een praktische manier te kunnen voorbereiden, maar om medelijden te hebben met mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het op een perverse manier 'leuk' te vinden dat er iets ergs als mijn moeder die kanker heeft te hebben gebeuren in mijn leven - alsof drama mijn leven meer realistisch/meer interessant/meerwaardig maakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat ik niet geleefd heb als ik geen drama en miserie heb ervaren tijdens mijn leven - en dus, te geloven dat elke keer iets vreselijks gebeurt, het mijn leven 'rijker' en meer geldig maakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om 'leven' te definiëren in en als wat ik zie in films en in TV-series, waarbij het constante drama is en mijn leven te vergelijken met de levens die ik zie/zag op TV en dan te denken/geloven dat mijn leven niet boeiend/niet echt/niet geldig is in vergelijking.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik drama nodig heb in mijn leven om een vervuld leven te lijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te bezeten worden door angst in de gedachte om alleen achter te blijven met mijn vader in geval dat mijn moeder zou sterven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om die angst-ervaring te verbinden met het woord 'kanker' - en dus, elke keer ik in contact kom met het woord 'kanker', te reageren in een paralyserende angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat als mijn moeder zou sterven, mijn leven over zou zijn in dat ik alle hoop zou verliezen dat ik iets goeds van mijn leven zou kunnen maken/dat er een licht was aan het eind van de tunnel.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik mijn moeder nodig had als een buffer en een tussenpersoon tussen mijzelf en mijn vader - en dat, als zij er niet zou zijn, ik met mijn vader niet zou kunnen samenleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij in het moment dat ik probeerde mijn toekomst in te beelden zonder mijn moeder - al begon plannen te maken om zo snel mogelijk uit het huis te verhuizen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen dat ik een slechte relatie had met mijn vader en dat ik hem alleen zou achterlaten als ik kon - in plaats van in te zien dat als mijn moeder er niet meer zou zijn, ik mijzelf zou moeten duwen om een echte en degelijke relatie met mijn vader te ontwikkelen en manieren te vinden om op een duidelijke en rechtstreekse manier met mijn vader te communiceren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om, in plaats van in te zien dat het nodig is dat ik een goede relatie en communicatie ontwikkel met mijn vader en daarvan werk te maken - liever gewoon wegloop van mijn problemen en toe te geven aan de gedachte/idee/het geloof dat mijn relatie en communicatie met mijn vader nooit kunnen veranderen, zonder echt te proberen en het verleden los te laten met vergeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te panikeren wanneer ik zag dat mijn moeder in tranen uitbarstte in het ziekenhuis toen ze dacht dat ik, mijn zus en broer haar niet meer konden zien en hoe mijn vader zich ook niet sterk kon houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij zelf helemaal zwak te voelen en te geloven dat er geen hoop was, omdat ik zag dat mijn moeder en vader schrik hadden dat het slecht zou aflopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijn kracht en mijn stand heb gedefinieerd in en als de kracht en stand die ik zag in mijn vader en mijn moeder - en dat, eenmaal ik die kracht en stand niet zag in mijn vader en moeder - te geloven dat ik geen kracht meer had en dat ik niet meer kon staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik op iemand anders moet kunnen leunen voor moed, kracht en om te kunnen staan in stabiliteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn moed te definiëren in en als mijn moeder en vader.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om mijn moed, kracht en zelfstandigheid te definiëren in en als mijn vader en moeder, in afscheiding van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb aanvaard en gerealiseerd als moed, kracht en zelfstandigheid, maar mijzelf heb afgescheiden van mijzelf in het definiëren van mijn moed, kracht en zelfstandigheid in mijn moeder en vader als wezens buiten mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om als kind, mijzelf en wie ik ben te definiëren in relatie tot mijn ouders, omdat ik als kind afhankelijk was van mijn ouders - en dan te geloven dat die afhankelijkheid deel maakt van wie ik ben en altijd deel zal maken van wie ik ben - in plaats van in te zien en mij te realiseren dat elk kind afhankelijk is van zijn ouders voor een bepaalde tijdslengte, totdat het kind voldoende ontwikkeld is om voor zichzelf te zorgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om die relatie van afhankelijkheid die ik had ontwikkeld met mijn ouders, waarbij ik geloofde dat 'wie ik ben' afhankelijk is en altijd zal zijn van mijn ouders - te reproduceren met elk ander wezen dat ik leerde kennen in mijn wereld - en zo, keer op keer relaties van afhankelijkheid te creëren, waarbij ik mijzelf maar bleef opsplitsen en afsplitsen door delen en aspecten van mijzelf in anderen te definiëren

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf hierdoor niet heb toegestaan en aanvaard om relaties van eenheid en gelijkheid te ontwikkelen met de wezens in mijn omgeving en wereld, maar in plaats daarvan te geloven dat relaties hebben net betekent dat je afhankelijk bent van anderen en dat je niet zonder hen kan, of dat je zonder hen niet langer compleet/heel bent.

Wordt Vervolgd.

Related articles

• Dag 73: Afraid of Petrification
• Day 158: Birthing ourselves as life, as a partnership Part 16 - Our only free choice we have is to do what is best for all or not.
• Day 63: Trading Reality for a Dream
• Day 65: Me So Sleepy, No Can Do
• Day 204: After Death Communication - Part 52

Learn more »

Deze blog-post is een vervolg op 'Dag 88: Waarom Kan mijn Paard niet Eeuwig Leven?'

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te reageren met angst wanneer de dierenarts zei dat de beste optie was om Titan te laten inslapen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om iemand te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij schuldig te voelen dat 1 van onze paarden niet langer kon leven, dat we het niet hadden voorkomen - zelfs als er geen manier was waarop we het praktisch, in de context van hoe de wereld er nu uitziet en hoe de wereld nu werkt en de gevolgen waar we momenteel doorheen moeten lopen - niet hadden kunnen voorkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dit nieuws dat 1 van onze paarden moest sterven, meteen persoonlijk te nemen in te denken dat ik meer had moeten doen en dat ik dit had moeten helpen voorkomen op 1 of andere manier.

Ik wou even dit punt in relatie tot Titan doorlopen - maar toen ik de eerste zelf-vergeving zin schreef in deze blog, kwam er een herinnering op.

Enkele jaren terug werd mijn moeder ziek. Ze begon meer en meer afspraken te maken met specialisten. Ik herinner mij de juiste details niet, maar het kwam erop neer dat mijn ouders ons (mij, mijn zus en broer) hadden verteld dat ze ziek was, maar ze zeiden niet wat het was. Om 1 of andere reden was ik er meteen van overtuigd dat het kanker was. Ik ging dan naar mijn kamer en ging in een staat van angst - want wat als mijn moeder zou sterven? Ik weet dat het meteen een vergezochte situatie is - al wat ik wist is dat mijn moeder ziek was en hier begon ik al te denken dat ze zou kunnen sterven. Maar mijn moeder verloor haar moeder (mijn grootmoeder) toen ze 18 was, dus ik wist dat zo'n dingen kunnen gebeuren en niet perse vergezocht zijn.

Toen ik mij mijn leven probeerde in te beelden zonder mijn moeder - hoe het zou verdergaan zonder haar - begon ik te huilen en te huilen - ik was bezeten met angst. Op dat moment hadden mijn vader en ik geen goede relatie. Er was amper sprake van communicatie tussen ons. Dus de gedachte om alleen achter te blijven zonder mijn moeder was mijn grootste nachtmerrie.

Dit was de eerste keer dat ik werkelijk aandacht besteed had in het beseffen dat iets als kanker mijn leven om zeep zou kunnen helpen en iemand belangrijk van mij zou kunnen wegnemen. En ik zie nu, dat ik in dat moment een grote angst heb gecreëerd in mijzelf om ooit iemand te verliezen aan kanker.

Toen mijn ouders uiteindelijk vertelden wat er mis was, was het inderdaad kanker. Ze liet haar baarmoeder weghalen. 1 van de keren dat we haar gingen bezoeken in het ziekenhuis voor de operatie en we de kamer uitliepen na het bezoek, zag ik dat ze nog afscheid was aan het nemen van mijn vader en ze in tranen uitbarstte. Toen ik, mijn broer en zus in de kamer waren, hield ze zich sterk, maar eenmaal we uit het zicht waren, stortte ze in elkaar en mijn vader ook. Ik zag hoe bang ze allebei waren en mijn hart zonk in mijn schoenen. Ik dacht dat ik haar zou verliezen - dat alles wat ik mij had ingebeeld, zou uitkomen. Ik probeerde er niet aan te denken. Tot dan toe, wanneer ik aan de toekomst dacht, had ik altijd iets positiefs voor ogen. Maar  op dat moment wou ik aan de toekomst niet denken - want als het zo was dat mijn moeder stierf - zo dacht ik, zou mijn toekomst niets positiefs meer te bieden hebben en was mijn leven over.

Wordt vervolgd.

Related articles

• Day 147 & 148: Aftermath - Death of a Horse
• Day 146: Death of a Horse
• Day 87: Grounding Myself with Common Sense
• Day 150: How Dare you make me Feel Bad?
• Day 254: Secret Geometry of Consciousness and God - Part 2 - ADC - Part 101

Learn more »