Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de mind te zien als een veilige plek.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik alleen ben wanneer ik alleen ben met mijn gedachten, gevoelens en emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat mijn mind mij beschermd en het beste met mij voor heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij altijd in te houden, altijd een deel van mijzelf geborgen en verborgen te houden in het idee dat ik op die manier een deel van mijzelf altijd kan behouden en nooit kan verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om mijzelf te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik mijzelf kan verliezen, in plaats van in te zien dat dat zou moeten betekenen dat ik afgescheiden ben in mijzelf waarnij ik beide onderwerp en lijdend voorwerp ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om alles van mijzelf in te zetten wanneer ik iets doe of onderneem, alsof ik met geld aan het kansspelen ben en schrik heb om al mijn geld te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan om in te zien dat als ik mijzelf niet ten volle geef, ik ook niet ten volle kan groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst mij te laten tegenhouden, waarbij ik mij dan verschuil uit angst om gekwetst te worden door iets of iemand in mijn omgeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat niets of niemand mij kan kwetsen tenzij ik het toesta.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzlef niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat de ervaring van gekwetst te zijn door iets of iemand altijd maar een ervaring in en als mijn mind is dat ik uiteindelijk altijd zelf verantwoordelijk voor ben – dus mijzelf verschuilen in mijzelf/mijn mind is geen oplossing aangezien ik degene ben die mijzelf kwetst en niets of niemand anders.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik iets doe uit angst voor verlies, ik altijd eindig met iets te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik mij verschuil in mijzelf en altijd een deel van mijzelf verborgen houdt en ‘bewaar’ – dat ik dan uiteindelijk verlies, want ik leef niet ten volle.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de angst voor verlies door te geven aan mijn kinderen wanneer ik ze probeer veilig en verborgen te houden en hen bepaalde ervaringen ontzeg uit angst ze zullen gekwetst worden en ik ze zal verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om altijd te proberen controleren wat en waar mijn kinderen aan blootgesteld worden uit angst dat ze zullen gekwetst worden en ik ze zal verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat wanneer ik mijn kinderen bepaalde ervaringen ontzeg in een poging om hen te beschermen, dat ik ze eigenlijk de kans ontzeg om te groeien en om te leren van hun fouten en vergissingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de zonden van de vaders door te geven aan mijn kinderen, waarin ik mijn gewoontes en patronen doorgeef aan mijn kinderen en hierin de cyclus van angst en zelf-ontzegging zich blijft herhalen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik mijzelf of anderen de kans niet geef om fouten te maken, dan geef ik mijzelf en anderen ook de kans niet om te leren van fouten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te limiteren in mijn expressie en participatie in de wereld omdat ik een idee van wat mogelijks zou kunnen gebeuren projecteer in de toekomst en als ik een scenario zie waar ik mogelijks slecht uitkom, dan probeer ik het liever niet, maar geef meteen op, zonder mijzelf de kans te geven om gewoon te proberen en als dingen foutlopen, te leren van mijn vergissingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om altijd het ergste te verwachten en mijn mind te geloven wanneer het een projectie creëert van de toekomst.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om al mijn keuzes en beslissingen te baseren op projecties van hoe ik denk en geloof dat bepaalde zaken zullen uitlopen en dan een keuze te maken op basis van welk scenario mij het meeste geluk zal brengen, wat dat dan ook mag betekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een idee te vormen doorheen de jaren van hoe ik wil dat mijn leven eruitziet, een plan, een beeld – en dit plan en dit toekomstbeeld aanpas van tijd tot tijd wanneer ik nieuwe mensen ontmoet waarvan ik denk dat zij een interessant leven lijden en die ideeën dan integreer in mijn toekomstplan en toekomstbeeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dit imaginaire toekomstplan en toekomstbeeld als mijn persoonlijke droom te gebruiken als een gids wanneer ik beslissingen neem, waarbij ik bij elke keuze mogelijke toekomst-scenarios projecteer en de optie waarbij de toekomstscenario’s het dichtst bij mijn toekomstbeeld en toekomstplan liggen, wordt mijn keuze.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard te zien dat schijn bedriegt en dat het idee dat een bepaald soort leven het leven is dat ik wil lijden, slechts dat is: een idee – en dat mijn idee nooit hetzelfde zal zijn als de werkelijkheid en de werkelijke ervaring altijd een teleurstelling is in vergelijking met het idee dat ik ervan had.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te kijken door de ogen van mijn in plaats van mijn fysieke ogen, de ogen die de kleuren niet doen kleurrijker lijken dan ze werkelijk zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard dat dingen niet automatisch beter zullen worden in de toekomst, maar dat als ik niet tevreden ben met mijn leven op dit moment, dat er zaken zijn die ik moet doen en richting geven in mijzelf en mijn wereld – in plaats van gewoon te zitten wachten voor ‘betere tijden’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te wachten totdat mijn omgeving en de mensen in mijn omgeving mij vervullen, in plaats van in te zien dat ik niet vervuld, niet volledig kan zijn, tenzij ik alle delen van mijzelf terug bij mekaar breng, door alle afscheiding te stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb afgescheiden van mijzelf, waarbij ik bepaalde delen van mijzelf ben gaan definiëren buiten mijzelf – schoonheid in een prent, kracht in een man, aanvaarding in een huisdier, enzovoort – in plaats van de schoonheid, kracht en aanvaarding te zien en omarmen in en als mijzelf en dit te doen met alle delen die ik heb afgescheiden van mijzelf totdat ik weer volledig ben.

Als en wanneer ik zie dat ik een deel van mijzelf ‘bewaar’ en terughoud in mijzelf uit angst om mijzelf helemaal te verliezen, dan stop ik, dan adem ik – ik realiseer mij dat ik mijzelf nooit kan verliezen en dat ik slechts ten volle kan groeien als ik mij ten volle inzet.

Als en wanneer ik zie dat ik een projectie maak over wat de toekomst zou kunnen bieden, dan stop ik, dan adem ik – ik realiseer mij dat een toekomstbeeld en een idee van wat iets zal zijn nooit hetzelfde is en altijd ‘meer’ is dan de werkelijke ervaring ervan.

Als en wanneer ik zie dat ik mijn kinderen bepaalde ervaringen probeer te ontzeggen uit angst dat ze zullen gekwetst worden en dat ik ze kan verliezen – dan stop ik, dan adem ik – ik realiseer mij dat ik mijn kinderen de kans ontzeg om te leren van hun fouten, daarom laat ik ze toe om vergissingen te maken en ondersteun ik hen om zich te corrigeren als dit nodig is.

Ik zet mij in om aan te tonen dat angst voor verlies juist zal lijden tot verlies.

Ik zet mij in om alle angst te stoppen en een wereld te creëren waarin kinderen veilig zijn omzichzelf en de wereld te ontdekken. Learn more »

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een oplossing te zoeken voor mijn ervaring van depressie in opwinding.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat de levens die ik zie in TV-series het ‘normale’ type levens is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn leven te vergelijken met het leven dat personages in TV-series lijden en te denken dat ik mij niet lekker voel in mijn vel omdat mijn leven niet opwindend genoeg is – dat hetgene dat ik mis – opwinding is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn leven to proberen dirigeren op zo’n manier dat het opwindend was in het geloof dat dit het gat zou vullen dat ik voelde in mijzelf, dat het de ontevredenheid die ik ervaarde met mijzelf en mijn leven zou wegwissen en corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te zoeken voor een oplossing buiten mijzelf, in plaats van mij te realiseren dat als ik niet tevreden ben met wie ik ben en hoe mijn leven is, dat ik de oplossing moet zoeken in mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te proberen het type leven te lijden dat ik zag personen in TV-series lijden, waar ik fictionele verhalen als een voorbeeld nam van hoe mijn leven zou moeten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat wat ik zag als opwinding eigenlijk drama was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegstaan en aanvaard om mijn wereld en de mensen erin te proberen manipuleren op zo’n manier dat er altijd veel drama aan de gang was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dingen te doen waarvan ik wist dat er niets goeds van kon komen, maar het toch te doen omdat ik zag dat er drama van zou komen en ik dit zag als opwindend en hoe mijn leven zou moeten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om situaties te creëren met de mensen in mijn wereld waar ik later altijd spijt van had, omdat ik zag hoe ik met de gevoelens van anderen aan het spelen was om drama te creëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat drama altijd gevolgen met zich meebrengt in de vorm van pijn, waarbij echte mensen lijden omdat ik een ‘opwindend’ leven wil lijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om opwinding te definiëren in relatie tot de mind – waarin ik opwinding zie als een situatie of een reeks gebeurtenissen waar heel veel gevoelens en emoties de kop opsteken en waar mijn leven voor een moment een roller-coaster-ride is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aavaard om te geloven dat als er geen drama in mijn wereld of mijn leven is, dat er iets serieus mis is – en om  dan die drama te gaan creëren opdat ik mij ‘normaal’ kan voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat de mind in polariteit bestaat – waar positieve gevoelens altijd uitlopen in negatieve emoties – en dus dat elke vorm van opwinding that gevoelens inhoudt, altijd een negatieve nasmaak achterlaat in de vorm van emotioneel tumult.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat alles beter is dan depressie en dat het ok is om mijzelf en anderen door emotioneel tumult te laten gaan omdat het toch beter is dan het gevoel dat er iets mis is in mijn leven zonder er mijn vinger te kunnen opzetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om gewoon te stoppen – alles even stil te zetten en een moment te nemen om met mezelf te zitten, met pen en papier en gewoon alles neer te schrijven waar ik niet tevreden over was – in plaats van allerlei scenarios, situaties en gebeurtenissen te creëren waarin ik veel tumult ervaar en voor een moment mijn ongenoegens kan vergeten, want ik ben helemaal opgeslorpen in een drama-verhaal.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om met anderen te praten over mijn ervaring uit angst om uitgesloten te worden – en te zien of anderen misschien dezelfde ervaring hebben en hoe zij ermee omgaan – maar in plaats daarvan mijzelf isoleer en in mijn mind zoek naar oplossingen die uiteindelijk niemand een dienst deden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om ‘een normaal leven’ en ‘leven’ zelf te definiëren in relatie tot lijden en pijn – wat ook aangetoond wordt door het gebruik van de woorden ‘een leven lijden’ – en ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dit is wat leven ook echt is – dat pijn een onmisbaar deel uitmaakt van het leven, in plaats van mij te realiseren dat pijn iets is dat mensen zichzelf aandoen, maar dat helemaal niet nodig is.

Ik realiseer mij dat drama geen oplossing is voor depressie.

Ik realiseer mij dat drama een recept voor miserie is en niets meer dan dat en dat een ‘normaal leven’ niets te maken heeft met drama of lijden.

Als en wanneer ik zie dat ik op zoek ben naar drama of opwinding – dan stop ik, dan adem ik – ik doe mij eraan herinneren dat drama altijd lijdt tot spijt en dat er geen oplossing is in het creëren van situaties van emotioneel tumult.

Als en wanneer ik zie dat ik op zoek ben naar drama of opwinding – dan stop ik, dan adem ik – ik realiseer mij dat ik eigenlijk probeer weg te vluchten van mijn eigen ervaring waar ik niet tevreden ben met mezelf of mijn leven – daarom, in plaats van mijzelf in een positie en situatie te plaatsen waar ik veel drama zal ervaren, neem ik een moment voor mijzelf en in zelf-intimiteit onderzoek ik waar het is dat ik niet tevreden ben, en ik geef de punten directie.

Ik zet mij in om een einde te zetten aan alle drama, want elke vorm van drama houdt een vorm van mishandeling, pijn en miserie in. Learn more »

Deze Blog-post is een vervolg op: 'Dag 7: Ben je Tevreden met je Leven? De Dimensies van Depressie'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf wijs te maken dat ik gelukkig ben en tevreden ben met mijn leven, terwijl dit eigenlijk niet het geval is, maar ik nooit lang genoeg stil sta bij de vraag om hier een eerlijk antwoord op te kunnen geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dingen te aanvaarden die ik eigenlijk niet zou moeten aanvaarden, waardoor ik mijzelf en mijn leven compromitteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de gedachten ‘ach, ik kan het wel aan’ en ‘ik zal het wel gewoon maar slikken’ te leven als mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf niet te eren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aavaard om dingen gewoon te aanvaarden zonder even stil te staan en mijzelf te vragen of er geen andere manier is, of wat kan gedaan worden zodat ik mijzelf niet in een positie van compromitatie plaats.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te manipuleren door en via de gedachten ‘ach, ik kan het wel aan’ en ‘het is geen groot probleem’ en ‘ik kan het wel gewoon maar slikken’, om geen verantwoordelijkheid te moeten nemen voor mijzelf en mijn wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf onrecht aan te doen liever dan het risico te lopen om conflict te creëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik mijzelf en mijn ervaringen voortdurend onderdruk, dat ik daarin een staat van depressie aan het creëren ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik ‘s ochtends geen zin heb om op te staan en het nut er niet van inzie, dat er iets mis is met mijn leven,  iets waar ik ontevreden mee ben, maar waar ik zover nog niets aan gedaan heb – en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij liever te verschuilen in warme lakens dan verantwoordelijkheid te nemen en mijn leven en mijzelf richting te geven opdat ik geen zelf-compromitatie toesta.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aavaard om in te zien dat gedachten zoals ‘ik wil niet opstaan’, ‘wat is het nut?’, ‘weer een saaie dag tegemoet’, allemaal tekens en indicaties zijn van depressive als een gevolg van het onderdrukken van mijzelf in momenten waarin ik zie dat ik iets moet veranderen in mijn leven, mijzelf of mijn omgeving, maar, in plaats van dit gewoon te doen, angst toesta om over te nemen en de situatie uiteindelijk gewoon maar aanvaard.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegstaan en aanvaard om te geloven dat depressie nu eenmaal deel uitmaakt van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat depressie net een teken is dat ik mijzelf niet toesta om ten volle te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om ten volle te leven in elk moment, maar steeds weer excuses opwerp voor waarom het ok is dat ik niet ten volle leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om het lef om te leven te omarmen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om mij te verschuilen in angst en in angst mijn leven voor mijn ogen voorbij laat lopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik mij voortdurend mijn recht om ten volle te leven ontzeg, ik kwaad zal worden op mijzelf en als ik mijn houding ten opzichte van mijzelf en het leven niet verander, dan zal die woede een uitlaatklep zoeken, waarbij ik excuses verzin om ruzies te beginnen en mijn woede op een ander los te laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat elke vorm van irritatie, woede, kwaadheid en frustratie die ik ervaar ten opzichte van een ander, een projectie zijn van mijn irritatie, woede, kwaadheid en frustratie ten opzichte van mijzelf om 1 of andere reden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik depressie heb verscholen achter woede-uitbarstingen, omdat ik depressie zag als ‘zwak’ en woede als ‘sterk’ en ik mij liever sterk dan zwak voelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegstaan en aanvaard om depressie te verbinden met zwakte en woede te verbinden met sterkte.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat er geen sterkte is in het uitlaten van woede dat zich opgestapeld heeft over een uitgestreken periode van zelf-onderdrukking.

Ik realiseer mij dat depressie een teken is dat ik niet tevreden ben met mijn leven of mijzelf, maar in plaats van verantwoordelijkheid te nemen en te doen wat moet gedaan worden om de ervaring te veranderen, verschuil ik mij in depressie en laat ik mijn leven aan mij voorbij lopen.

Ik realiseer mij dat depressie het gevolg is van de onderdrukking van mijzelf in momenten waarin ik zie dat ik een aspect in/van mijzelf of mijn leven moet veranderen, maar in plaats van dat dan ook te doen, ik mijzelf onderdruk uit angst voor verandering en uit angst voor verlies.

Ik realiseer mij dat leven nooit lang kan onderdrukt worden en dat als ik mijzelf onderdruk, ik vroeg of laat de gevolgen zal ervaren in de vorm van woede-uitbarstingen, waar ik schreeuw om mijzelf te kunnen horen roepen om hulp.

Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf aan het onderdrukken ben in de gedachte 'ach, ik kan het wel aan' of 'ik kan het wel maar gewoon slikken' of 'het is niet echt een probleem' - dan stop ik, dan adem ik - ik zie dat ik mijzelf aan het ondermijnen en onderdrukken ben, dat ik dingen aanvaard die ik niet zou moeten aanvaarden - daarom stop ik, ik identificeer de punten en aspecten in mijzelf en/of mijn leven die ik moet dirigeren en doe het.

Als en wanneer ik zie dat ik 's ochtends niet wil opstaan en denk 'wat is het nut' - stop ik, adem ik - ik zie dat deze ervaring en dit type gedachten een indicatie zijn dat er bepaalde punten/aspecten in/van mijn leven/mijzelf zijn waar ik niet tevreden mee ben en die ik moet samenlijnen opdat ik mijzelf op een effectieve manier kan ondersteunen, ik loop door de weerstand heen, van passiviteit naar actie.

Ik zet mij in om een einde te maken aan de onderdrukking van het leven in elke zin.

Ik zet mij in om het leven te ondersteunen in elk moment en in elk moment ten volle te leven.

Ik zet mij in om de onderdrukking van de stem van het leven te stoppen en mijzelf te horen in zelf-eerlijkheid. Learn more »

Vandaag vroeg iemand mij of ik tevreden ben met mijn leven en ik antwoordde: “Het is ok.” En dat was het blijkbaar dan ook, maar de vraag bleef maar rondspelen door mijn kop doorheen de hele dag en uiteindelijk, met wat nadrukkelijker naar de vraag te kijken, opende ik het hele punt van depressie in mijn leven.
 
Doorheen mijn leven heb ik altijd dingen ervaren of aanvaard in mijn leven waar ik niet tevreden mee was, maar ik schreef het af als dingen ‘die ik nu eenmaal moet aanvaarden’, waar ik niets kan aan doen, die buiten mijn controle liggen. Dus in plaats van er iets aan te doen, onderdrukte ik de ervaring in dat moment en liet ik mijzelf geloven dat ik tevreden en voldaan was met mijzelf en mijn leven. Mijn alledaagse activiteiten gingen dan gewoon hun gangetje, maar langzaamaan begon alles moeilijker te worden. Ik voelde dat ik vaak geen zin had om iets te doen en mijn ervaring van mijzelf werd ‘zwaarder’. Dag in, dag uit zag mijn leven er ongeveer hetzelfde uit en het vroeg steeds meer en meer moeite om mijzelf te motiveren om door mijn dagelijkse routine te gaan. In de ochtend werd ik steeds vaker waker met het gevoel en de gedachte van ‘ik wil niet opstaan’, ‘wat is het nut?’, ‘weer een saaie dag tegemoet’. En zelfs dit gevoel beschouwde ik als ‘dit maakt nu eenmaal deel uit van het leven’ – ik aanvaardde het, het was ‘normaal’. Ik stelde er mij niet veel vragen bij, maar mijn gemoed werd zwaarder en grauwer.
 
Uiteindelijk begon ik mijn ontevredenheid meer en meer te uiten en did deed ik door middel van woede-uitbarstingen – beide ten opzichte van mijzelf, maar voornamelijk anderen in mijn omgeving – waar ik een excuus begon te zoeken om ruzie te maken of iemand’s neus ging afbijten. Die woede zag ik wel als een probleem en ik probeerde mijzelf dan terug te kalmeren omdat die woede en hoe ik het op andere mensen uitnam, mij schrik aanjoegen. Maar ik stelde mij nooit de vraag waar de woede vandaan kwam, waarom ik mij zo ongemakkelijk voel in mijn vel, waarom alles niet gewoon vlot gaat. En aangezien ik de oorzaken nooit identificeerde, zocht ik ook nooit naar oplossingen en de cyclus bleef zich dan maar herhalen, keer op keer.
 
De woede die ik op anderne uitnam was eigenlijk de kwaadheid die ik had weggeborgd ten opzichte van mijzelf omdat ik nooit verantwoordelijkheid nam voor datgene waar ik niet tevreden mee was in mijn leven. Ik was kwaad op mijzelf omdat ik dingen aanvaardde die ik niet zou moeten aanvaarden. Ik slikte het gewoon in de gedachte dat ‘ik er wel tegen kan’ of ‘ik het wel aankan’ – uitdrukkingen van zelf-compromitatie.
 
Het is slechts recentelijk dat ik dat zwaar gevoel ben beginnen aanzien voor wat het was: depressie. Mijn hele leven lang heb ik geleefd met depressie, maar ik nam het zo voor normaal dat ik het me zelfs niet realiseerde. Mijn begrip van het woord depressie was ook niet duidelijk omdat het woord mij voor het eerst werd uitgelegd nadat mijn broer was opgenomen in een psychiatrische instelling na een zelfmoord-poging. Ik was op vakantie en toen dit gebeurde en toen ik terugkwam was mijn broer niet thuis. Toen ik vroeg waar mijn broer aan het uithangen was, vroeg mijn moeder mijn om bij haar in de zetel te komen zitten. Ze vroeg mij of ik wist wat het woord ‘depressie’ betekent, en ik zei ‘neen’. Ze zei dat depressie het gevoel is dat je het niet meer ziet zitten. En dan vertelde ze dat mijn broer depressief was een had proberen zelfmoord plegen. Dus mijn begrip van het woord ‘depressie’ was ‘iets heel serieus’ en stond enkel in relatie tot het compleet willen eindigen van je leven, het gevoel dat je niet meer wilt leven en begint te zoeken maar manieren om jezelf van kant te maken. Maar dit is slechts een extreme vorm van depressie. Depressie kan heel subtiel zijn, als bij mij het geval was – ik zag het maar als ‘ik ben slechtgezind’, maar ik was elke dag ‘slechtgezind’, of dan toch binnenin – vanbuitenaf zag ik er waarschijnlijk niet per se slechtgezind of depressief uit omdat ik wist dat dit iets is dat mensen niet graag rond zich hebben. Mensen houden van luchtigheid en vrolijkheid en ik wilde geen buitenstaander zijn, dus ik deed wat ik moest doen om niet uit de boot te vallen.
 
Depressie is dus een gevolg van het onderdrukken van momenten waarin je ziet dat ‘iets niet lekker is’, ‘er is ergens iets mis’ – maar in plaats van het te onderzoeken en richting te geven, onderdruk je het. En dat is meteen ook de directe vertaling van het woord ‘depressie’ uit het Latijn: ‘de’, naar beneden – ‘pressie’, komt van het werkwoord ‘drukken’ – dus naar beneden drukken of onderdrukken.
 
Wordt vervolgd. Learn more »

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard te zien dat het woord ‘gelukkig’ het woord ‘geluk’ in zich heeft en in te zien wat dit aantoont.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat gelukkig zijn een questie van geld is.


Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestan en aanvaard om in te zien dat een grote factor, als niet de grootste factor, dat bepaalt hoeveel geld ik heb, te maken heeft met waar in de wereld ik geboren ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik de luxe heb om mij druk te maken over gelukkig zijn, dit enkel en alleen is omdat ik het geluk heb gehad om in een familie en land geboren te zijn waar ik genoeg geld heb om mij deze luxe te kunnen veroorloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij druk te maken over het feit dat ik al dan niet gelukkig ben, terwijl er biljoenen mensen niet eens het geld hebben om zich te meest basische benodigdheden om te overleven te kunnen aanschaffen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat gelukkig zijn niet kan bestaan, tenzij iedereen gelukkig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat gelukkig zijn in een wereld van armoede, miserie en lijden hypocritisch is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verklaring ‘zolang ik gelukkig ben, dat is wat telt!’ te leven als mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik niet het geluk had om in mijn land geboren te zijn, maar in plaats daarvan geboren was in een land van armoede, in een familie die mij in de wereld heeft gebracht zodat ik als kind kan gaan werken en meer geld kan inbrengen voor het gezin – ik zou willen dat mensen met de mogelijkheden/geld zich zouden inzetten om mijn situatie te veranderen, want ik ben zelf dag in dag uit bezig met overleven en heb geen toegang tot het nodige geld of de nodige educatie om een beter leven te ontwerpen voor mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard dat iedereen gelijk is en dat het feit dat ik geluk had met waar ik geboren ben niet betekent dat ik een betere persoon ben en dat ik een beter leven verdien.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven in karma als een rechtvaardiging voor armoede en miserie – maar als ik een verhongerend kind in de ogen zou kijken, zou ik zien dat het kind onschuldig is.



Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien, dat het nonsens is dat armoede en honger een gerechtvaardigde straf is, aangezien we de doodstraf hebben afgeschaft, wat aantoont dat we geen enkele mens, ongeacht what hij of zij gedaan heeft, tot de dood zouden veroordelen, laat staan een gruwelijke dood zoals de hongersdood.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard dat elke mens die op de wereld komt gelijk is en dat wat een leven hij of zij leeft een questie van ‘geluk hebben’ is en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard dat – omdat ik meer geluk had – ik verantwoordelijk ben om zij die minder geluk hadden te assisteren en een leven te geven dat de moeite is om te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestan en aanvaard om armoede te romatiseren, waarbij ik denk dat ‘arme Afrikaanse kindsjes zo schattig zijn’ en ‘kijk hoe die armen toch altijd een glimlach op hun gezicht hebben, het betekent dat ze gelukkig zijn met zo weinig middelen!’ – in plaats van mijn gezond verstand te gebruiken en in te zien dat als ik op dezelfde manier leefde, waar elk lid van mijn familie te jong gestorven is aan AIDS of tuberculose, waar ik geen toegang heb tot reinig water en mijn kinderen sterven van dehydratatie als gevolg van diarree – ik weet dat ze niet gelukkig zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik geen zelf-respect kan hebben als ik doorheen mijn leven niet alles in mijn macht gedaan heb om een wereld van gelijkheid te creëren door middel van een geld system dat gebaseerd is op een gelijke waardigheid van leven voor iedereen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat de klank ‘gluk’ in ‘gelukkig’ aantoont dat het gevoel van gelukkig zijn hetzelfde is als een staat van dronkenheid – gluk, gluk, gluk – waar ik mijzelf dronken maak in een gevoel van geluk waar ik de problemen van de wereld en mijn schuldgevoelens hierover ‘wegdrink’ en onderdruk en mij wegstop in een staat van ‘zalige onwetendheid’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat als ik donaties maak voor liefdadigheidsinstellingen ik de armen help – in plaats van in te zien dat al het geld dat een arm land ontvangt van liefdadigheidsinstellingen meteen weer teruggaat naar de rijke landen om hun schulden af te betalen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om donaties te maken voor liefdadigheidsinstellingen die werken met arme landen zodat ik mijn schuldgevoel kan onderdrukken, wetend dat het eigenlijk niets uithaalt omdat de fundering van ons geldsysteem moeten heroverwogen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat de reden waarom ik het zo goed heb is omdat er zovelen zijn die niets hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestan en aanvard om in te zien dat mijn levensstandaard gekocht is geweest met bloed, zweet en tranen van de armen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat gelukkig zijn momenteel niet bestaat.

Ik zet mij in om mijzelf te corrigeren zodat mijn innerlijke werkelijkheid de uiterlijke werkelijkheid van ongelijkheid niet langer ondersteunt met de hulp van zelf-vergeving, zelf-oprechtheid en zelf-correctie.

Ik zet mij in om de gruwelijkheid van armoede bloot te stellen alsook hoe het eenieder’s verantwoordelijkheid is om er een eind aan te maken.

Ik zet mij in om de illusie van ‘zalig en gelukkig zijn’ los te laten in het inzicht dat het slechts een manier van zelf-manipulatie is zodat ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen en mijn wereld in de ogen te kijken.

Ik zet mij in om het feit bloot stellen dat in het huidige geldsysteem een hoge levensstandaard enkel kan bestaan als er velen zijn met een heel lage levensstandaard.

Ik zet mij in om mijzelf te onderrichten met betrekking tot het onderwerpen en implementeren van een nieuw geldsysteem dat ten voordele is van IEDEREEN en niet enkel de weinigen die geluk hadden met waar ze geboren zijn. Learn more »

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb aanvaard en toegestaan om te geloven dat ik enkel kan leren en studeren via de mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb aanvaard en toegestaan te geloven dat leren en studeren te maken heeft met het ‘vasthouden’ van en aan kennis.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard te zien dat als ik aan iets vasthoudt, dat ik eigenlijk schrik heb om dat waar ik aan vasthoud, te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb aanvaard en toegestaan om kennis te benaderen vanuit het startpunt van ‘gemis’ en angst voor gemis.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om te studeren vanuit het startpunt van angst om te vergeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegstaan en aanvaard om te zien en mij te realiseren dat als ik iets aandachtig lees en ten volle begrijp, ik het meteen kan loslaten en dan terug oproepen, hier brengen, wanneer ik het nodig heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te proberen kennis in mijzelf ‘op te slaan’ waarbij ik zoveel mogelijk in mijn mind en lichaam probeer te proppen, tot op het punt waar ik hoofdpijn krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de angst om te falen op een test te laten bepalen hoe ik studeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om te falen op tests en daarom te studeren vanuit het startput van vrees voor vergetigheid, waarbij ik het vergeten meteen creeer en mijn eigen potentieel en vaardigheid met betrekking tot perfect geheugen, ondermijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat een perfect geheugen onmogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te limiteren in en als de aanvaarding van het geloof dat een perfect gehuegen onmogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te beoordelen als onbekwaam in het hebben van een perfect geheugen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat perfectie te veel gevraagd is en mijzelf hierin meteen te limiteren in elk opzicht, waarbij ik mijzelf nooit motiveer om mijn volle potentieel te vervulllen, ontwikkelen en uitdrukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om liever een imperfect geheugen te hebben en op de ‘traditionele’ manier te studeren waarbij ik zoveel mogelijk kennis en informatie in mijn hoofd prop, om niet het risico te lopen dat het hier brengen van informatie niet zal lukken, dat ik mij niets zal herinneren en dat ik zal falen op mijn test.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf als mijn fysiek lichaam te vertrouwen in de bevoegdheid om mij alles te herinneren dat ik ooit gelezen, gehoord, gezien, gevoeld heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om stilletjes te hopen dat de methode van perfecte herinnering niet zal lukken, omdat ik niet will zien dat ik in mijn leven heel veel tijd verspild heb in het ‘vanbuiten leren’ en memorizeren van informatie en kennis.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om stilletjes te hopen dat de methode van perfecte herinnering niet zal lukken uit angst dat ik kwaad zal worden op mijzelf in de realisatie dat ik zoveel tijd in mijn leven heb verspeeld met het vanbuiten leren van teksten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in de bevoegdheid om dingen op een perfecte manier te herinneren, door het hier te brengen, en hierin een perfect geheugen te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat er een bepaalde grens of beperktheid bestaan in verband met hoeveel ik mij kan herinneren, in plaats van mij te realiseren dat ik de enige ben die mij deze limitaties en beperkingen oplegt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mezelf te vertrouwen in het gezond verstand dat alles hier is en dat, als ik hier ben, ik toegang heb tot alle informatie, maar liever vertrouw op mijn ‘gewone’ manier van studeren, omdat ik in mijn verleden vaak ‘gewonnen’ heb wanneer ik dingen doe op mijn ‘gewone’ manier.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij te limiteren tot datgene wat mij het beste resultaat gaf in het verleden en niets anders te willen overwegen in het geloof dat het waarschijnlijk niet zal werken en dat ik geen kansen maar verkwisten door nieuwe dingen te proberen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf nieuwe kansen te geven om nieuwe dingen uit te proberen en ontwikkelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als ik mijzelf een kans geven, ik mij op onzeker ijs bevind, waar ik blijkbaar aan het kansspelen ben en geen controle heb over de uitkomst van de situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn leven en de uitkomst van mijn acties te proberen controleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te definieren volgens de uitkomst van een actie, zoals het falen of slagen in een test, in plaats van mij te realiseren dat wie ik ben in dit moment het enige is wat telt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden en respecteren om wie ik ben in elk moment, maar enkel omwille van ‘goede’ prestaties.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf telkens weer te vast te klemmen in een situatie waar ik heel graag iets nieuws will proberen, maar tegelijkertijd gekweld ben met de angst dat het niet zal lukken of dat ik zal falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om nieuwe dingen te willen proberen op basis van de projectie dat de nieuwe aanpak of methode een goede/positive uitkomst zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om niets nieuws te willen proberen op basis van de projectie dat de nieuwe aanpak of methode een slechte/negatieve uitkomst zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om in angst te leven voor de toekomst door mijzelf steeds weer in de toekomst te projecteren, om op basis van de projectie beslissingen te maken in dit moment.

Als en wanneer ik zie dat ik aan het studeren ben vanuit het startpunt van angst voor verlies of gemis – stop ik, adem ik – ik sta mijzelf toe om de kennis los te laten in het vertrouwen dat ik het altijd terug hier kan brengen.

Ik realiseer mij en aanvaard dat wanneer ik iets aandachtig lees en ten volle begrijp, ik het mij altijd weer kan ‘herinneren’ op een later moment door het begrip weer hier te brengen.

Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf projecteer in de toekomst om op basis van die projectie een beslissing te maken in het heden – stop ik, adem ik – ik kijk naar al de opties die er zijn in dit moment en zie wat de meest praktische oplossing is op dit moment, zonder mijzelf te laten beinvloeden door angst of verlangen.

Als en wanneer ik zie dat ik een keuze baseer op basis van wat ik ‘gewoon’ ben – stop ik, adem ik – ik realiseer mij dat ik probeer controle uit te oefenen op een bepaalde uitkomst, waar ik wil winnen, in plaats van te participeren. Ik sta mijzelf toe om alle mogelijke opties te overwegen en gezond verstand te gebruiken in het nemen van een praktisch besluit.

Ik zet mij in om mijn zelf-gecreeerde limitaties af te breken en mijzelf ten volle te ontwikkelen, ontdekken en uitdrukken.

Ik zet mij in om het onderwijs-systeem in de wereld te veranderen opdat kinderen zichzelf ten volle kunnen ontwikkelen, ontdekken en uitdrukken zonder beinvloed te worden door angst om te falen op een test.

Ik zet mij in om het levende woord te worden, waar ik niet simpelweg kennis en informatie na-papegaai, maar de woorden leef als mijzelf op een praktische manier.

Ik zet mij in om verantwoordelijkheid te nemen wanneer ik iets nieuw leer en de volle implicaties van de begrippen begrijp, om wat nog niet samengelijnd is met eenheid, gelijkheid en gezond verstand – te corrigeren in mijzelf en de wereld. Learn more »

Something that I tended doing a lot in the beginning of my process, was to try and find ‘The Point’ – and what I mean by that is: The One Point where I created a certain pattern as a child and then I tried to explain my entire life, all the choices and decisions I made, all my relationships, all my behaviours, etc. in the light of this one patter. I thought that there was this one point that would just explain it all – my ‘one point of self-dishonesty’.

With every ‘big point’ that I revealed of myself through writing and self-forgiveness I tried to use that one point to make sense of my entire life. Obviously, not everything you do can be explained through the participation in one singular pattern. For instance – I’d see that as a child I accepted the point of inferiority – then I’d go: “That explains EVERYTHING!!”  I defined all of my self-dishonesty in relation to the point of for instance inferiority and would only see myself from that starting point. So, I ended up making twisted connections and telling myself that ‘this is how I must have manifested that in my life!’ – just so that my ‘theory’ would fit the data as the actual experiences and events that took place. This would often result in sharp headaches, because all I was doing was manipulating/changing my memories of the actual events that took place so that the events could be explained through this one pattern – all, of course, in my mind.

I wanted to believe that I just needed to uncover ‘The One Point’ so that I would just need to be able to find a solution to this one point and then that would be the key to solve my entire existence – whoops, in one go – lol. In essence, I wanted to short-cut my process by only having to deal with one singular point. The reality is of course that there is a massive amounts of different points of self-dishonesty and patterns that were designed and accepted from early age and that were specified and adapted to be utilised in various different situations and scenarios over the years. Each point has various layers and each point has various dimensions.

So – instead of just investigating each point for what it was and actually supporting myself to write specific Self-Forgiveness and design specific Corrections for each point – I would just ‘shove’ that point under the skirt of another point, saying that “this point is just an outflow of ‘my one point’, therefore, I have already dealt with this and I’ve already got the solution to it – I don’t have to spend time investigating it”.

I’ve always liked the idea of neatness and logic – and how neat would it be that there was just one causal point and that any other point is just a logical outflow of this causal point. And so – if I remove the cause, everything else just disappears, because the foundation was removed – Poof! Just like that!

Yeah, well… process doesn’t work that way – lol.

Also – the idea that I understood my entire life made me feel like I had more control over it. If something can be understood, categorised, classified, analysed, I’d always feel like a sense of relief – that it wasn’t too overwhelming, because I could understand it. The fact that I wanted to have a form of control over my life, my past, my experiences indicates that I was afraid of it and that I felt overwhelmed by the idea of having to sort out my past in absolute detail and specificity. I was afraid of it, because I felt like if there’s a point in my past that I don’t know about, that I don’t understand, that I can’t ‘place’ within myself – it might just come to haunt me and I won’t know what to do.

So, here goes the Self-Forgiveness:

I forgive myself for accepting and allowing myself to try to uncover ‘the one point’ of self-dishonesty that would somehow give me clarity and insight into my entire existence.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that such a ‘one point’ exists.

I forgive myself for accepting and allowing myself to want for such a ‘one causal point’ to exist so that my process will be quick and easy, because I felt overwhelmed by the idea of having to investigate and sort through my life in absolute detail and specificity – and then also redesign myself in absolute detail and specificity – but instead rather just having to deal with one point and only having to design a solution for this one point.

I forgive myself for accepting and allowing myself to feel intimidated by a maze of unknown points, systems and patterns – feeling and believing that they are more than me, too much for me and that I could never take on a project that requires absolute dedication and discipline to complete.

I forgive myself for accepting and allowing myself to actually make my process take longer, because every time a point presented itself, I would just categorise it underneath another point, making up ways that this new point I am facing is an outflow of a point that I’ve already faced and manipulating my memories in the process – herein not actually facing the point, releasing it and correcting it – therefore, having to each time face the point again so that I could actually face it.

I forgive myself for accepting and allowing myself to – due to the belief that I can’t do something and due to the fear that I won’t be able to do it properly – immediately accept a state of laziness, where I do things half-assed, pretending to deal with a point, making myself feel like I dealt with a point, when actually I would just ignore it and dismiss it as something I have already dealt with.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to actually assist and support myself within process, but merely want to feel like I’m done so that I can go and enjoy myself.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear being haunted by my past.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear my past and that my past will repeat itself.

I forgive myself for accepting and allowing myself to try to control myself, my life and my future through knowledge about what happened and what I’ve done in my life, so that I can feel prepared to deal with whatever may come in the future.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear myself.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear facing myself out of fear of seeing who I am and what I’ve done.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that knowledge is the final stop – that once I have knowledge and understanding of a point – then that’s it and then I am no longer controlled by it, instead of realising that I require to release the point through self-forgiveness as well as redesign and correct myself through self-corrective statements and corrective action.

I forgive myself for accepting and allowing myself to want everything to be neat, logical and organised so that I can feel in control and in power.

I forgive myself for accepting and allowing myself to try and make sense of my reality, my past and my points, instead of seeing them for what they so that I’m able to practically and effectively direct them.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that it is bad to have many points of self-dishonesty to uncover and that if I just have one point to face, then that makes me a better person.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear to be a bad person.

I forgive myself for accepting and allowing myself to connect the word ‘bad’ to fear.

I forgive myself for accepting and allowing myself to connect the word ‘self-dishonest’ to the words ‘bad’ and ‘fear’.

I forgive myself for accepting and allowing myself to – when a point comes up – immediately assume that I’ve already applied the SF on that point and that I can just go on through breathing – instead of making sure that I am not facing a different dimension of a certain point.

I forgive myself for accepting and allowing myself to think and believe that it is a waste of time to apply self-forgiveness on the same point several times.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that I can never apply too much self-forgiveness.

I forgive myself for accepting and allowing myself to see process as a quick-fix solution – thinking and believing that I must just find the main switch and turn it off – and then live happily ever after.

When and as I see myself wanting to dismiss a point as something I have already dealt with – I stop, I breathe – I bring the point before me, I investigate all its dimensions and check that I have released all of it effectively through self-forgiveness. If not – I apply self-forgiveness to release the point and write self-corrective statements to design the solution as self-correction.

When and as I see myself becoming overwhelmed by something that looks messy, complicated or extensive – I stop, I breathe – I realise that I don’t require taking on the whole thing at once, but simply take on one part/point/aspect at a time and move myself breath by breath until it is done.

When and as I see myself being lazy and not applying myself effectively – I stop, I breathe – I realise that I am simply making my process take longer, because if I do something half-assed I’ll just have to do it over again at a later stage until I do it properly – therefore, I push and direct myself to fully engage in the present moment and apply myself to the best of my ability.

When and as I see myself trying to make sense of a point within my mind through making up ‘links’ and ‘connections’ and ‘causal relationships’ – I stop, I breathe – I realise that I am not actually assisting and supporting myself, but actually resist facing the point – therefore, I bring the point here and face it for what it is. Learn more »

Yesterday I made mayonnaise for the first time. I’ve eaten mayonnaise my whole life. I used to be very peculiar about what foods I liked and which I didn’t and Gabriel, my brother, showed me how, if you just cut up everything in your plate, add mayonnaise and then mash it all together, it suddenly becomes a lot tastier – lol. In all those years, however, I never bothered to find out what mayonnaise is, what’s in it or how it’s made. You buy mayonnaise in the shop, you open it, you eat it – that’s what I knew about it. My grandmother used to make mayonnaise once in a while – I thought that because she’s very skilled with cooking that she can do something like that. For some reason I thought it would be very difficult to make.

So, yesterday I try out a recipe for mayonnaise. I basically had to chuck a very small amount of ingredients in a jug and then mix them together. For the most part, it consisted of egg yolk and vegetable oil. When I saw the ingredients in the jug I was like “huh, how is that ever going to turn out like mayo?'”Anyhow, I continued to follow the recipe’s instructions by first holding the blender to the bottom of the jug and mixing for 15 seconds. Already after a few seconds the ‘liquidy’ mix started turning into a more jelly-like substance. I was like WOOOOW! I had no idea that THAT’s how they made mayonnaise. It was like magic! It was suddenly just there. It took me 2 minutes to make the mayo – and it was pretty damn good too.

What I want to get to is the following: I’m part of a quick-fix generation. We buy stuff and we consume it. Firstly, we have no idea where it comes from, how it’s produced or what the hidden processes and consequences of the products are. Secondly, the idea is created that various things are very difficult to do – just because we don’t know how to do it. We don’t know how to build a house, we don’t know how to fix machines, we don’t know how to tile a floor, we don’t know how to make furniture, we don’t know how to slaughter and process chickens, hell – we don’t even know how to make fucking mayo!

We’re so used to having other people worry about that stuff for us, that we’ve become completely clueless – to the point where we think that the only way that we can eat mayo is to go and buy it in a shop. If I had known how easy and fun it is to make, I would’ve never bought mayo. Why would you choose to buy ‘Miracle Whip’ – when you can just whip up the miracle right in front of you!

And mayo is not the big deal – it’s the fact that we take everything for granted. We just accept the idea that ‘we can’t do it’ or ‘it’s too difficult’ – when it’s really not. If you go and take the time to make your hands dirty and get to know how shit gets done – you become skilled at it and you realise it’s really no biggy. All our lives we’ve been catered for and have really become lazy, oblivious and clueless little creatures. It seems silly, but when I made the mayonnaise I felt so much shame – because this thing that I had been consuming my whole life of which I thought it must take a lot of skill to make, I whipped up in a matter of minutes. It just showed me the extent in which I’ve denied myself the opportunities to be a part of this world by not allowing myself to practically participating in it.

My generation is not a generation of participation – it’s a generation of consumers. We don’t participate in the production process, we don’t participate in anything that has something to do with what makes this physical world go ‘round. Even if our job has something to do with producing particular goods – then those goods is mostly all we know about and everything else remains a big mystery. We’ve completely separated ourselves from the world we live in – limited our existence to being mere consumers of it. Even in the bible it doesn’t say that God left the Earth in the hands of man so that man can consume it – we’re supposed to take care of it, be a part of it – and we’re not.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to be a part of this world.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to participate in this world.

I forgive myself for accepting and allowing myself to limit my existence in this world to that of being a consumer of it, instead of a participant.

I forgive myself for accepting and allowing myself to deny myself the opportunity to investigate how the world works, but instead just took everything for granted and counted on others to cater for me, presenting me with everything I need so that I can just consume it.

I forgive myself for accepting and allowing myself to be brainwashed into believing that everything that I don’t know about is too hard for me to know, understand or take part in.

I forgive myself for accepting and allowing myself to completely separate myself from the world around me – only participating in that which gives me immediate satisfaction.

I forgive myself for accepting and allowing myself to see the world as a big mystery and to be content just living my life oblivious in terms of how this world works and what my actions contribute to as consequences manifested from the world.

I forgive myself for accepting and allowing myself to take the physical for granted, while the physical has been the one and only consistent thing that has always supported me and that has always supported every single being, no matter who they are, no matter what they do – unconditionally.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to learn about and learn from the physical to see how I’m able to improve myself – but instead entertain myself with fleeting thoughts, emotions, feelings, memories, sensations in my mind, looking for interesting experiences, where I reduce myself to but a fleeting moment, a fleeting thought, a fleeting emotion, a fleeting feeling, a fleeting memory or a fleeting sensation – instead of supporting myself to become substantial, consistent, supportive.

I forgive myself for accepting and allowing myself to enslave the physical to the mental realm of the mind – utilising what the physical unconditionally provides for the purpose of satisfying my mental desires and wants for the sake of interesting and momentarily satisfying experiences.

I forgive myself for accepting and allowing myself to reduce myself to becoming a clueless, oblivious creature.

I forgive myself for accepting and allowing myself to limit myself through accepting the belief that I should only investigate how things work when it directly affects my current experience.

I forgive myself for accepting and allowing myself to be directed and controlled by experiences and the desire and want for interesting experiences.

I forgive myself for accepting and allowing myself to see myself as inferior to the world – thinking and believing that I am but a tiny spec of dust in the big scheme of things and therefore, there is no way that I can ever stand equal and one to the world, there is no way that I can ever understand the world and there is no way that I can ever fully participate in the world.

I forgive myself for accepting and allowing comfort to override practical common sense – where I rather buy something that is already made for me – instead of producing the good myself, where I then learn about how the good is produced, what points are involved, where I am completely aware of what the good consists of, where it comes from and where I can ensure that the good is of the best quality possible.

I forgive myself for accepting and allowing myself to buy into the claim that capitalism ensures the best quality of goods for the least amount of resources due to competition, instead of realising that profit is the sole goal for agents in capitalism and that a client or consumer’s well-being is of no concern to them.

I forgive myself for accepting and allowing myself to enslave myself to the capitalist system, merely through accepting the one belief that “I can’t do it myself”.

I forgive myself for accepting and allowing myself to chronically underestimate myself.

I forgive myself for accepting and allowing myself to accept the belief that “I can’t do it myself” before even trying or investigating what is involved.

I forgive myself for accepting and allowing myself to support slavery and inequality through accepting and allowing the thought and idea that “others can and are willing to make their hands dirty for me – why should I then bother with it?”

I forgive myself for accepting and allowing myself to support the elite in this world through accepting and allowing the attitude within myself that someone else will do things for me and that I must just worry about making myself comfortable.

I forgive myself for accepting and allowing myself to immediately go into an anxious reaction whenever I am challenged to do something knew – due to immediately accepting the belief that “I can’t do it'” and “I will fail at it”.

I forgive myself for accepting and allowing myself to use the statement “I can’t do it” and “It’s too difficult” as an excuse to not try new things for myself, out of fear of failing.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to apply the common sense that I cannot know the outcome of an attempt before having actually attempted it.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear failing and failure.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that someone in the dark is keeping score of my achievements and failures – and that they will determine who I am and where I end up – whether in this life or the next.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear the consequence of getting bad grades.

I forgive myself for accepting and allowing the education system to brainwash me into believing that grades and scores determine who I am, what I am capable of and what type of life I will lead.

I forgive myself for accepting and allowing myself to – when I try to do my best – to do it out of fear of being judged on something like ‘judgment day’ or ‘karma’ – an invisible authority that will determine my fate – instead of realising that it is common sense to do something to the best of my ability, otherwise I’m just wasting my own time.

I forgive myself for accepting and allowing myself to subjugate myself to fear in a moment of being challenged to do something new, wherein I immediately give in to resistance – instead of taking on the challenge as a way to expand and perfect myself.

When and as I see myself feeling intimidated by something unknown – I stop, I breathe – I realise that the experience of intimidation stems from the mere belief that everything that is unknown is somehow bigger than me. Instead – I direct myself to stand equal and one to the point in the unknown, so that it becomes known, so that it is here as me – and from there I move as it, equal and one, a real participant in the world.

When and as I see myself being lazy and thinking that someone else can do it for me – I stop, I breathe – I realise that I am diminishing myself in that moment as well as supporting the entire construct of elite versus slaves in the world. Instead, I move myself to address the issue at hand myself – moving myself to participate and take responsibility for the point that presented itself in that moment.

When and as I see myself taking things for granted – I stop, I breathe – I realise that, through taking it for granted, I have separated myself from it. Instead, I move myself to investigate the particular point and in a way incorporate it into myself, as myself and I allow myself to be grateful for what is here as unconditional support form the physical, as well as seeing how I can apply in and for myself what the physical is doing automatically. Learn more »

I forgive myself for accepting and allowing myself to desire to lead a ‘normal’ ordinary life.

I forgive myself for accepting and allowing the desire to lead a normal ordinary life to exist as a backdoor within me to not complete my process, but walk away from any responsibilities.

I forgive myself for accepting and allowing myself to want to walk away from responsibilities, because I believe that having responsibilities makes my life hard and difficult.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that responsibilities in and of themselves are not hard and difficult, it is only the resistance of taking responsibility and the fear of not being effective within my responsibilities that create the perception that the responsibilities within and of themselves are hard and difficult.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear being ineffective within my responsibilities.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear to fail within my responsibilities.

I forgive myself for accepting and allowing myself to connect leading an ordinary life to a life without stress, expectations or responsibilities.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that beings leading a ‘standard’ life in terms of job, partner, kids don’t experience stress, don’t have to deal with expectations and don’t feel burdened with responsibilities.

I forgive myself for accepting and allowing the desire to live an ordinary life to exist as a temptation in the back of my mind, as a voice saying: ‘you don’t have to do this, you know, you could just do what eeeeeverybody else does: just sit back and enjoy the ride!’

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that it is easier to live life with my mind being in control.

I forgive myself for accepting and allowing myself to want to abdicate any responsibility towards life, to my mind.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that it is hard to direct myself and apply myself consistently within the process of stopping the mind and creating and designing myself to be and become a living expression that is actually worthwhile living.

I forgive myself for accepting and allowing myself to – when I think of just giving it all up and going to lead an ‘ordinary life’ – feel as though a weight lifts off my shoulders and I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that leading an ordinary life has actually something to do with this experience of relief.

I forgive myself for accepting and allowing myself to romanticise ‘the ordinary life’ in my mind through picturing it as a peaceful and quiet existence, while I come from an ordinary life and it was anything but peaceful and quiet – it was filled with confusion, conflict, frustration and depression.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that I can change my lifestyle in such a way that I won’t have to take responsibility or face confusion, conflict, frustration and depression.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that no matter what ‘type’ of life I lead – I am the one leading it, I take myself with me – and thus, no matter where I am, I will always have to face myself.

I forgive myself for accepting and allowing myself to wish that I could just forget about everything I have learned in the past few years so that I could go back to a life of ‘blissful ignorance’.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that a life of bliss actually exists in this world.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that the voice in my mind tempting me to simply walk away and take the ‘easy road’ is not real, but merely a program of the mind, designed to keep me enslaved to my mind, to ensure that I never actually realise myself, that I never actually stand up.

I forgive myself for accepting and allowing backdoors to exist within and as me.

I forgive myself for accepting and allowing myself to sabotage myself through accepting and allowing backdoors to exist within and as me.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to just breathe through these ‘thoughts of temptation’, but instead participate in them, consider them and empower them – and in that kid and con myself into a state of delusion.

I forgive myself for accepting and allowing myself to be willing to consider to allow just one thought to throw me off my feet.

I forgive myself for accepting and allowing myself to consider that a thought is superior to me.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that thoughts are superior to me.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that my thoughts know what’s best for me.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that my mind knows what’s best for me.

I forgive myself for accepting and allowing myself to trust my mind absolutely.

I forgive myself for accepting and allowing myself to have developed my most intimate and trusting relationship with my mind while completely disregarding myself or the actual physical reality.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define intimacy within having secret thoughts in my mind – where it’s ‘just me and my thoughts’.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that intimacy exists within hiding secrets and having backchat.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to be intimate with myself and develop a consistent effective intimate relationship with myself.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that my mind has always been there for me and that it has ‘proven itself trustworthy’ over time – where my mind has proven ‘useful’ in deceiving others in order to control the situation and manipulate it to what I want to experience/have happen.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define effective relationships in terms of their ability to ensure my survival as a mind and mind-personality.

I forgive myself for accepting and allowing myself to connect a positive experience to the words ‘ordinary life’.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that to stop an uncomfortable experience of myself is to run away.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that I cannot run away from myself and I cannot escape from myself.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that actively participating in the process of stopping the mind is actually taking the easy road and that if I feel/experience it as though I am taking the hard road, it is merely because I am not applying myself effectively, where I allow thoughts, resistance, backchat and fear to determine my experience of myself – instead of facing and investigating the points in detail and specificity, to stop the automated behaviours in and of the mind, to make way for myself to be able to effectively and consistently apply myself and participate within the physical reality.

When and as I see myself considering to walk away from my process and my responsibilities, to instead take the easy road – I stop, I breathe – I realise that my process and the responsibilities are not the problem, but that I am the problem – therefore, I direct myself to investigate any thoughts, backchat, resistance or fear in relation to walking my process or my responsibilities to then clear then with Self-Forgiveness and redirect myself with Self-Corrective Statements.

I commit myself to the process of assisting and supporting myself to stop any mind-interference with my life, with all life – to create a world where beings are able to fully, unconditionally and effectively express themselves and co-exist with each other. Learn more »

With this blog I am starting a 7 Year Journey to Life. One blog a day for 7 years, wherein I write myself out and let go of mind-patterns through using Self-Forgiveness, as well as creating the solution through Self-Corrective Statements, wherein I prepare myself to walk the change.

The first thought that popped into my head in relation to starting the 7 Year Journey was: I’ll never keep it up, I shouldn’t be doing this, because I won’t pull it through in any case. With this one thought – I indicated that I wanted to give up before I had even started! This is a recurring pattern in my life, where I only want to take on projects or endeavours where I am pretty much nearly 100% certain that I will be successful at it. And if I doubt myself in being able to pull something off, I’ll rather not start it in order to avoid feeling like a failure.

So, here goes:

I forgive myself for accepting and allowing myself to think that I’ll never keep up a 7 year commitment to blog each day.

I forgive myself for accepting and allowing myself to – before having even started – project what the outcome of this endeavour would be, and in imagining myself being inconsistent and eventually giving up – I believe that this is what will happen and therefore, instead of walking the process in the physical, I immediately give up then and there, to not give myself a chance to ‘screw up’.
I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that when I undertake a new project or endeavour, that I should be perfect at it from the start until the end – not allowing myself to process of learning from my mistakes and perfecting myself as I walk.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define myself as someone who can undertake and complete a project with great ease and to not defy that definition of myself, I will simply avoid any projects where I feel like I may possible fail.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define myself in terms of past memories where as a chid I would do things with great ease and everyone around me would be stunned at how easily I would complete a project or task.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define myself according to how other people see me and believe that if others start seeing me differently, that then I will lose myself.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear others starting to see me differently if I were to stumble and struggle to complete a project or endeavour.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that I have to live up to the standard others hold me to in order not to lose myself, my self-worth and my self-esteem.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define myself, my self-worth and my self-esteem in how others judge me and to what extent they see me as worthy.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear to fail.

I forgive myself for accepting and allowing myself to see failing as a definitive point where – if I fail, it is too late, I am a failure and there is nothing I can do to redeem myself.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear to fail in the eyes of others.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that stumbling and struggling is a part of learning a particular skill – where, as i stumble and struggle, I see where and how I can become more effective and thus, as I walk, I assist and support myself to expand, grow and excel.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to expand, grow and excel through only ever doing that which I know I’m good at.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to unconditionally undertake a new project or endeavour, but only do it in terms of what people will think of me if I pull it off and whether they will hold me in high esteem or not.

I forgive myself for accepting and allowing myself to exist in an illusionary realm where ‘who I am’ is someone who doesn’t make mistakes – instead of embracing the reality of the situation – that I am nowhere near perfect and I stumble, struggle and make mistakes in the process of learning and developing new skills.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that stumbling, struggling and making mistakes are bad things.

I forgive myself for accepting and allowing myself to judge stumbling, struggling and making mistakes as bad things.
I forgive myself for accepting and allowing myself to sabotage myself through holding unrealistic expectations of myself and if ever I may possible not answer to these expectations, sell myself short in giving up before I’ve started to not have to face any regret or shame.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear to face regret or shame.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that regret is an indicator that I am wallowing in self-pity over something I have done in the past, instead of forgiving myself, learning from the mistake and practically designing a solution to not make the same mistake again.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that shame is an indicator that I have sabotaged myself in a certain point and that I therefore require to investigate what I did it, how I did it and why I did it to be able to release the point in question and script a solution for myself for if I were to find myself in the same or a similar situation again.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to trust myself.

I forgive myself for accepting and allowing myself to always want to make sure that I will be right before I do something, or that what I’ll be doing will be successfully executed and I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that knowing that I will be successful is what self-trust is.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to expand self-trust to being sure that I will be here for myself no matter what and that I will learn from my mistakes and my past, assisting and supporting myself to expand, grow and excel to the point where I am certain that I am absolutely specific and effective in a particular point.

I forgive myself for accepting and allowing myself to make up all kinds of excuses to justify why I it is okay for me to give up before I’ve even started a project so that I can feel like I did the right thing, while all the while I can self-honestly see that I am deceiving myself – but just to ‘shut myself up’, I’ll give myself all kinds of reasons to ‘prove’ and convince myself that I am doing the right thing.

I forgive myself for accepting and allowing myself to manipulate myself to a point of giving up by bringing up all kinds of memories from the past where I feel like I failed and where I felt hopeless and helpless as a way of convincing myself that if I take on the particular project before me – I will feel the same way and there will be nothing I can do to change myself, my experience, or my situation.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that resistance is a program that kicks in whenever I am standing in front of a transcendence point.

I forgive myself for accepting and allowing myself to – in giving in to the resistance – state that resistance is more than me, that my mind is more than me and that I will forever more be a slave to my mind and existence as it is – accepting that I will never and can never change or take responsibility for myself.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that resistance is merely a program that I can push through to be able to face myself, my reality, my relationships and create a version of myself, my reality and my relationships that is actually best for all.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that in giving in to resistance and making up excuses and justifications for why I shouldn’t push through, I am actually arguing for my own self-limitation.

I realise that resistance is an indicator that shows me that I am standing in front of a transcendence point, that it is merely a program that I can push and move myself through to allow myself to expand and improve myself to a point of absolute self-equality and oneness.

I realise that there is no valid excuse or justification for selling myself short and accepting self-limitation.

I realise that mistakes, stumbles and struggles don’t mean the end of an endeavour and a definitive failure – instead, they are points along the road in the journey to life.

When and as I see myself resisting to commit to a certain project or endeavour, I stop, I breathe – I realise I am standing in front of a transcendence point and that the experience is not real but merely an automated program of the mind – therefore, I push through the resistance and unconditionally commit myself to the project or the endeavour within the starting point of giving it all I’ve got.

When and as I see myself making up excuses and justifications for why I should or shouldn’t do something – I stop, I breathe – I look at what it is that I am resisting and afraid of, I apply the forgiveness, let go of the fear and embrace the new challenge before me.

When and as I see myself projecting myself into the future, imagining that I will fail at a project or endeavour that I haven’t even started yet – I stop, I breathe – I remind myself that I am not a fortune-teller and that it is unacceptable to sell myself short. Instead – I bring myself back here and practically move myself to undertake and complete the project or endeavour to the best of my ability. Learn more »