Deze Blog-post is een vervolg op: 'Dag 7: Ben je Tevreden met je Leven? De Dimensies van Depressie'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf wijs te maken dat ik gelukkig ben en tevreden ben met mijn leven, terwijl dit eigenlijk niet het geval is, maar ik nooit lang genoeg stil sta bij de vraag om hier een eerlijk antwoord op te kunnen geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dingen te aanvaarden die ik eigenlijk niet zou moeten aanvaarden, waardoor ik mijzelf en mijn leven compromitteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de gedachten ‘ach, ik kan het wel aan’ en ‘ik zal het wel gewoon maar slikken’ te leven als mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf niet te eren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aavaard om dingen gewoon te aanvaarden zonder even stil te staan en mijzelf te vragen of er geen andere manier is, of wat kan gedaan worden zodat ik mijzelf niet in een positie van compromitatie plaats.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te manipuleren door en via de gedachten ‘ach, ik kan het wel aan’ en ‘het is geen groot probleem’ en ‘ik kan het wel gewoon maar slikken’, om geen verantwoordelijkheid te moeten nemen voor mijzelf en mijn wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf onrecht aan te doen liever dan het risico te lopen om conflict te creëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik mijzelf en mijn ervaringen voortdurend onderdruk, dat ik daarin een staat van depressie aan het creëren ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik ‘s ochtends geen zin heb om op te staan en het nut er niet van inzie, dat er iets mis is met mijn leven,  iets waar ik ontevreden mee ben, maar waar ik zover nog niets aan gedaan heb – en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij liever te verschuilen in warme lakens dan verantwoordelijkheid te nemen en mijn leven en mijzelf richting te geven opdat ik geen zelf-compromitatie toesta.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aavaard om in te zien dat gedachten zoals ‘ik wil niet opstaan’, ‘wat is het nut?’, ‘weer een saaie dag tegemoet’, allemaal tekens en indicaties zijn van depressive als een gevolg van het onderdrukken van mijzelf in momenten waarin ik zie dat ik iets moet veranderen in mijn leven, mijzelf of mijn omgeving, maar, in plaats van dit gewoon te doen, angst toesta om over te nemen en de situatie uiteindelijk gewoon maar aanvaard.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegstaan en aanvaard om te geloven dat depressie nu eenmaal deel uitmaakt van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat depressie net een teken is dat ik mijzelf niet toesta om ten volle te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om ten volle te leven in elk moment, maar steeds weer excuses opwerp voor waarom het ok is dat ik niet ten volle leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om het lef om te leven te omarmen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om mij te verschuilen in angst en in angst mijn leven voor mijn ogen voorbij laat lopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik mij voortdurend mijn recht om ten volle te leven ontzeg, ik kwaad zal worden op mijzelf en als ik mijn houding ten opzichte van mijzelf en het leven niet verander, dan zal die woede een uitlaatklep zoeken, waarbij ik excuses verzin om ruzies te beginnen en mijn woede op een ander los te laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat elke vorm van irritatie, woede, kwaadheid en frustratie die ik ervaar ten opzichte van een ander, een projectie zijn van mijn irritatie, woede, kwaadheid en frustratie ten opzichte van mijzelf om 1 of andere reden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik depressie heb verscholen achter woede-uitbarstingen, omdat ik depressie zag als ‘zwak’ en woede als ‘sterk’ en ik mij liever sterk dan zwak voelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegstaan en aanvaard om depressie te verbinden met zwakte en woede te verbinden met sterkte.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat er geen sterkte is in het uitlaten van woede dat zich opgestapeld heeft over een uitgestreken periode van zelf-onderdrukking.

Ik realiseer mij dat depressie een teken is dat ik niet tevreden ben met mijn leven of mijzelf, maar in plaats van verantwoordelijkheid te nemen en te doen wat moet gedaan worden om de ervaring te veranderen, verschuil ik mij in depressie en laat ik mijn leven aan mij voorbij lopen.

Ik realiseer mij dat depressie het gevolg is van de onderdrukking van mijzelf in momenten waarin ik zie dat ik een aspect in/van mijzelf of mijn leven moet veranderen, maar in plaats van dat dan ook te doen, ik mijzelf onderdruk uit angst voor verandering en uit angst voor verlies.

Ik realiseer mij dat leven nooit lang kan onderdrukt worden en dat als ik mijzelf onderdruk, ik vroeg of laat de gevolgen zal ervaren in de vorm van woede-uitbarstingen, waar ik schreeuw om mijzelf te kunnen horen roepen om hulp.

Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf aan het onderdrukken ben in de gedachte 'ach, ik kan het wel aan' of 'ik kan het wel maar gewoon slikken' of 'het is niet echt een probleem' - dan stop ik, dan adem ik - ik zie dat ik mijzelf aan het ondermijnen en onderdrukken ben, dat ik dingen aanvaard die ik niet zou moeten aanvaarden - daarom stop ik, ik identificeer de punten en aspecten in mijzelf en/of mijn leven die ik moet dirigeren en doe het.

Als en wanneer ik zie dat ik 's ochtends niet wil opstaan en denk 'wat is het nut' - stop ik, adem ik - ik zie dat deze ervaring en dit type gedachten een indicatie zijn dat er bepaalde punten/aspecten in/van mijn leven/mijzelf zijn waar ik niet tevreden mee ben en die ik moet samenlijnen opdat ik mijzelf op een effectieve manier kan ondersteunen, ik loop door de weerstand heen, van passiviteit naar actie.

Ik zet mij in om een einde te maken aan de onderdrukking van het leven in elke zin.

Ik zet mij in om het leven te ondersteunen in elk moment en in elk moment ten volle te leven.

Ik zet mij in om de onderdrukking van de stem van het leven te stoppen en mijzelf te horen in zelf-eerlijkheid. Learn more »

Vandaag vroeg iemand mij of ik tevreden ben met mijn leven en ik antwoordde: “Het is ok.” En dat was het blijkbaar dan ook, maar de vraag bleef maar rondspelen door mijn kop doorheen de hele dag en uiteindelijk, met wat nadrukkelijker naar de vraag te kijken, opende ik het hele punt van depressie in mijn leven.
 
Doorheen mijn leven heb ik altijd dingen ervaren of aanvaard in mijn leven waar ik niet tevreden mee was, maar ik schreef het af als dingen ‘die ik nu eenmaal moet aanvaarden’, waar ik niets kan aan doen, die buiten mijn controle liggen. Dus in plaats van er iets aan te doen, onderdrukte ik de ervaring in dat moment en liet ik mijzelf geloven dat ik tevreden en voldaan was met mijzelf en mijn leven. Mijn alledaagse activiteiten gingen dan gewoon hun gangetje, maar langzaamaan begon alles moeilijker te worden. Ik voelde dat ik vaak geen zin had om iets te doen en mijn ervaring van mijzelf werd ‘zwaarder’. Dag in, dag uit zag mijn leven er ongeveer hetzelfde uit en het vroeg steeds meer en meer moeite om mijzelf te motiveren om door mijn dagelijkse routine te gaan. In de ochtend werd ik steeds vaker waker met het gevoel en de gedachte van ‘ik wil niet opstaan’, ‘wat is het nut?’, ‘weer een saaie dag tegemoet’. En zelfs dit gevoel beschouwde ik als ‘dit maakt nu eenmaal deel uit van het leven’ – ik aanvaardde het, het was ‘normaal’. Ik stelde er mij niet veel vragen bij, maar mijn gemoed werd zwaarder en grauwer.
 
Uiteindelijk begon ik mijn ontevredenheid meer en meer te uiten en did deed ik door middel van woede-uitbarstingen – beide ten opzichte van mijzelf, maar voornamelijk anderen in mijn omgeving – waar ik een excuus begon te zoeken om ruzie te maken of iemand’s neus ging afbijten. Die woede zag ik wel als een probleem en ik probeerde mijzelf dan terug te kalmeren omdat die woede en hoe ik het op andere mensen uitnam, mij schrik aanjoegen. Maar ik stelde mij nooit de vraag waar de woede vandaan kwam, waarom ik mij zo ongemakkelijk voel in mijn vel, waarom alles niet gewoon vlot gaat. En aangezien ik de oorzaken nooit identificeerde, zocht ik ook nooit naar oplossingen en de cyclus bleef zich dan maar herhalen, keer op keer.
 
De woede die ik op anderne uitnam was eigenlijk de kwaadheid die ik had weggeborgd ten opzichte van mijzelf omdat ik nooit verantwoordelijkheid nam voor datgene waar ik niet tevreden mee was in mijn leven. Ik was kwaad op mijzelf omdat ik dingen aanvaardde die ik niet zou moeten aanvaarden. Ik slikte het gewoon in de gedachte dat ‘ik er wel tegen kan’ of ‘ik het wel aankan’ – uitdrukkingen van zelf-compromitatie.
 
Het is slechts recentelijk dat ik dat zwaar gevoel ben beginnen aanzien voor wat het was: depressie. Mijn hele leven lang heb ik geleefd met depressie, maar ik nam het zo voor normaal dat ik het me zelfs niet realiseerde. Mijn begrip van het woord depressie was ook niet duidelijk omdat het woord mij voor het eerst werd uitgelegd nadat mijn broer was opgenomen in een psychiatrische instelling na een zelfmoord-poging. Ik was op vakantie en toen dit gebeurde en toen ik terugkwam was mijn broer niet thuis. Toen ik vroeg waar mijn broer aan het uithangen was, vroeg mijn moeder mijn om bij haar in de zetel te komen zitten. Ze vroeg mij of ik wist wat het woord ‘depressie’ betekent, en ik zei ‘neen’. Ze zei dat depressie het gevoel is dat je het niet meer ziet zitten. En dan vertelde ze dat mijn broer depressief was een had proberen zelfmoord plegen. Dus mijn begrip van het woord ‘depressie’ was ‘iets heel serieus’ en stond enkel in relatie tot het compleet willen eindigen van je leven, het gevoel dat je niet meer wilt leven en begint te zoeken maar manieren om jezelf van kant te maken. Maar dit is slechts een extreme vorm van depressie. Depressie kan heel subtiel zijn, als bij mij het geval was – ik zag het maar als ‘ik ben slechtgezind’, maar ik was elke dag ‘slechtgezind’, of dan toch binnenin – vanbuitenaf zag ik er waarschijnlijk niet per se slechtgezind of depressief uit omdat ik wist dat dit iets is dat mensen niet graag rond zich hebben. Mensen houden van luchtigheid en vrolijkheid en ik wilde geen buitenstaander zijn, dus ik deed wat ik moest doen om niet uit de boot te vallen.
 
Depressie is dus een gevolg van het onderdrukken van momenten waarin je ziet dat ‘iets niet lekker is’, ‘er is ergens iets mis’ – maar in plaats van het te onderzoeken en richting te geven, onderdruk je het. En dat is meteen ook de directe vertaling van het woord ‘depressie’ uit het Latijn: ‘de’, naar beneden – ‘pressie’, komt van het werkwoord ‘drukken’ – dus naar beneden drukken of onderdrukken.
 
Wordt vervolgd. Learn more »