Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf van anderen afhankelijk te maken.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de gemakkelijke weg te willen nemen, waarbij iemand anders de baan voor mij ruimt en ik op een voorgewandeld pad kan lopen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat er geen verschil is in een voorgeprogrammeerd leven leiden en een leven leiden waarbij ik mijzelf niet leid, maar er altijd op reken dat iemand anders de leiding zal nemen, dat iemand anders op ideeën zal komen, dat iemand anders oplossingen zal vinden, dat iemand anders wel initiatief neemt - want ik creëeer mijn eigen pad nog steeds niet - ik wandel gewoon in de toekomst die een ander voor mij al heeft voorbereid.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij af te vragen hoe de wereld zo corrupt en afschuwelijk kan zijn, wanneer ik in en als mijzelf de keuze heb gemaakt om anderen te vertrouwen in het bepalen van mijn levenspad - en dus, ik hen toestemming geef voor al wat ze maar kunnen bedenken te doen ten opzichte van mij - want in de keuze om zelf niet de leiding te nemen zeg ik eigenlijk dat het mij niet genoeg kan schelen, dat het niet belangrijk genoeg is voor mij om moeite te doen om de moed en de vaardigheden te ontwikkelen om zelfstandig te zijn in elke zin van het woord.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om steeds op iemand anders te wachten om mij de richting te wijzen met het excuses dat ik niet klaar ben om de verscheidene opties te zien en af te wegen en zelf een richting te kiezen, dat ik de vaardigheden niet heb om dit te doen, dat ik op niets kan komen/dat er bij niets te binnen springt, dat het mijn rol blijkbaar niet is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een ander de verantwoordelijkheid te geven om mijn leven te leiden - waarbij ik niet de leider ben, maar gewoon de volger - en dus, als ik mijn eigen leven niet leidt, kan ik ook niet zeggen dat ik levend ben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik niet klaar ben om mijn leven te leiden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik de vaardigheden niet heb om mijn leven te leiden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat ik op niets kan komen/dat er mij niets te binnen schiet - wanneer dit eigenlijk de mate aantoont tot de welke ik mijzelf heb gelimiteerd en begrensd, waarbij, als ik mijn zelf-bepaalde grens nader - ik bang wordt en liever in die angst blijf zitten, want de angst is tenminste vertrouwd - ik ken angst - terwijl ik het onbekende van wat voorbij mijn grenzen ligt, als wat ik nog niet verkend heb in/van mijzelf nog niet ken, en dus veronderstel ik meteen dat wat ik niet ken mogelijk schadend is voor mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het absurd is om angst te verkiezen omdat ik bang ben voor het obekende - angst kiezen om angst te vermijden - lol.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn zelf-aandrijvingskracht uit te zetten - waarbij ik mij bewust ben dat dit potentieel bestaat in mij, maar waarbij ik gekozen heb om het niet te gebruiken, wat als ik mijzelf aandrijf, weet ik dat ik buiten mijn comfortzone moet stappen - en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te willen vasthouden aan mijn comfortzone, als een gevangene dat haar cel niet wil verlaten.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aavaard om mijzelf geen leiding te geven en mijn eigen horizons niet te verkennen, uit angst om verantwoordelijkheid te nemen, uit angst om vergissingen te maken en uit angst om kwetsbaar te zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om verantwoordelijkheid, vergissingen en kwetsbaarheid te verbinden met een vorm van pijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te omarmen in en als verantwoordelijkheid, vergissingen en kwetsbaarheid - in de zekerheid dat ik er altijd zal zijn voor mijzelf - en als het even moeilijk is, dan vind ik een manier om mijzelf erdoorheen te werken en een oplossing te vinden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf afhankelijk te maken aan eerder vergaarde kennis en eerdere ervaringen, waarbij - als ik plots helemaal alleen zou zijn, ik mijn zelf-toepassing zou limiteren tot wat ik 'ken', tot wat ik 'weet', tot datgene waar ik ervaring in heb, omdat ik dit als 'veilig' heb gelabeled, en alles wat onbekend is als 'gevaarlijk' heb gelabelled.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien en mij te realiseren dat ik dit proces alleen moet kunnen lopen: zonder iemand om mij te duwen, zonder iemand om mij te ondersteunen, zonder iemand om mee te overleggen - enkel mijzelf met gezond verstand en zelf-eerlijkheid als mijn leidende principes - en ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik dit proces niet alleen kan lopen - zonder motivatie van buitenaf, zonder ondersteuning van een ander, zonder iemand om mee te overleggen - want als een ander het kan, kan ik het ook - en als een ander het kan, heb ik geen excuses om te beweren dat het onmogelijk is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om altijd alles veilig te willen spelen, en dus, enkel begin aan datgene waarin ik ervaring heb, datgene waarvan ik weet dat ik het kan, datgene waarvan ik weet dat het goed zal eindigen - in plaats van in te zien dat als iedereen op die manier redeneert, dat de wereld NOOIT zal veranderen, want iedereen blijft dan gewoon ter plekke ronddabberen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om een en gelijk te staan met zij die absolute zelf-verantwoordelijkheid nemen in zelf-standigheid - in het erkennen, aanvaarden en omarmen van mijn eigen potentieel en dit zelf te ontwikkelen en te leven als mijzelf.
Learn more »
Een patroon waar ik vaak in participeer is het punt van 'mentale voorbereiding'. Telkens wanneer ik weet dat er een evenement/gebeurtenis op komst is waarbij ik weet dat ik iets zal moeten doen waar ik weerstand voor ervaar - dan probeer ik mij hierop voor te bereiden in mijn mind door mij in te beelden hoe het zich zal afspelen als om het te oefenen of instuderen zodat wanneer het moment hier is, ik wat ik heb geoefend/ingestudeerd gewoon maar moet uitspelen - op 'play' duwen en de film laten afspelen.
Ik neem een voorbeeld om het patroon meer te openen/verduidelijken. Bijvoorbeeld wanneer ik plan om iemand op een bepaald punt te confronteren. Bijvoorbeeld, waar ik zie dat deze persoon's gedrag zichzelf en mij compromitteert - en waarbij deze persoon iemand is waar ik geen intieme/comfortabele relatie mee heb.
De weerstand die ik ervaar is een angst en linkt in met het punt dat ik besprak in de vorige blog - het gevoel dat ik het niet zal aankunnen. De oorsprong is dus gevoel van minderwaardigheid en een angst om te falen, waar ik het gevoel heb dat ik 'niet in een positie ben' om rechtuit te zijn met die persoon en dat ik de kracht, stabiliteit en rechtuitheid niet heb om zo'n gesprek aan te gaan.
Al deze 'ervaringen' zijn eigenlijk beoordelingen van mijzelf - waar ik een geloof heb over mijzelf omdat ik mijzelf heb vergeleken met anderen waarvan ik denk dat zij dit wel kunnen, dat zij wel in een geschikte positie staan voor zulke gesprekken en waarvan ik denk dat ze de kracht, stabiliteit en rechtuitheid hebben die ik niet zie in mijzelf. Door mijzelf met die personen te vergelijken, heb ik mijzelf als 'minder dan' beoordeeld en in het aanvaarden van die beoordelingen alsof ze de waarheid zijn, heb ik een geloof gevormd over mijzelf.
Nu, ik heb de beslissing al gemaakt om dit gesprek aan te gaan omdat ik zie dat het nodig is - maar in mijn ervaring voel ik mij te 'zwak' om dit te durven. Dan, in plaats van mijn beoordelingen en deze geloofsovertuigingen aan te pakken, creeer ik de minderwaardigheidsgevoelens uit te balanceren door in de omgekeerde polariteit te stappen.
Wordt vervolgd.
Learn more »
Dit is een vervolg op 'Dag 48: Terugkrabbelen op het Laatste Nippertje'.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn om alleen te zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om alleen zijn te verbinden met angst, en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn van mijn eigen angst.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn om iets alleen te doen of iets op mijn eentje te ondernemen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om 'iets alleen doen of ondernemen' te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn van mijn eigen angst.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik altijd iemand aan mijn zijde nodig heb om mij te ondersteunen, om mij aan te moedigen, om mij richting te geven en om mij te verzekeren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van ondersteuning door het te definieren in iets of iemand anders.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van moed door het te definieren in iets of iemand anders die mij aanmoedigt.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van richtinggeven door het te definieren in iets of iemand anders die mij richting geeft.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van zekereheid door het te definieren in iets of iemand anders die mij verzekert.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te ondersteunen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden als mijn steun.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden als moed.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf richting te geven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden als richtinggever van mijn eigen leven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden als zekerheid.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij overweldigd te voelen door een gevoel van weerstand.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dit gevoel van weerstand echt was en dat het meer was dan mijzelf, tot op het punt waar ik meestal ingaf op het gevoel van weerstand, alsof ik ernaar moest lusiteren, dat het een beschermingsmechanisme was, ingebouwd en geactiveerd om mijzelf te beschermen, zelfs als ik mij niet bewust was van de redenen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik niet weet wat er gaat gebeuren in de toekomst, dan kan mijn mind dit ook niet weten, en dus kan het overwelmende gevoel van weerstand geen beschermingsmechanisme zijn, want ik of mijn mind hebben geen reden om te denken dat ik van iets moet beschermd worden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat de weerstand enkel een resultaat van angst was, angst voor de toekomst, angst voor het onbekende, angst om geen controle te hebben, angst voor onzekerheid.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben voor de toekomst omdat ik niet weet wat er zal gebeuren en ik geen gevoel van voorspelbaarheid, veiligheid en controle heb.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik een gevoel van voorspelbaarheid, veiligheid en controle nodig heb om okay te zijn - in plaats van mijzelf te aanvaarden als zelf-stabiliteit, en wat er ook komt in de toekomst, ik ben hier en ik sla mij er doorheen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben voor het onbekende.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de toekomst en het onbekende te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestan en aanvaard om bang te hebben voor mijn eigen angst.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om geen controle te hebben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om geen controle hebben te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn van mijn eigen angst.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn voor onzekerheid.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om onzekerheid te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn voor mijn eigen angst.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het gevoel van weerstand meteen te vertrouwen, zelfs als ik niet zag waarom het daar was, maar omdat ik het zo meteen vertrouw, probeer ik het uit te leggen aan mijzelf met de hulp van allerlei excuses en verantwoordingen - en in het gebruiken van die excuses en verantwoordingen en in het geloven dat ze geldig zijn, versterk ik enkel het gevoel van weerstand.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het best wel grappig is hoe de mind bijna niets van het werk moet doen - het roept een gevoel van weerstand op en nadien doe ik al het werk wel om mijzelf te overtuigen dat de weerstand gerechtvaardigd is, door te zoeken voor excuses en verantwoordingen voor de weerstand.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat weerstand een teken is van nieuwe kansen en dus, dat weerstand net een teken is dat ik door moet gaan, en niet moet stoppen - want als ik doorheen de weerstand loop, zal ik nieuwe kansen, nieuwe deuren tegenkomen - als ik ingeef aan de weerstand, ontzeg ik mij die kansen en maak ik eigenlijk de beslissing om gelimiteerd te blijven in waar en wie ik momenteel ben, mijzelf afsluitend van de mogelijkheden die er zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik nieuwe projecten niet aan kan.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om elke keer ik iets nieuws onderneem, angst heb dat ik het niet zal aankunnen, dat ik zal falen - en om de teleurstelling van zo'n faling te ontwijken, beslis ik op voorhand al dat ik het niet zal aankunnen in het aanvaarden van die ene gedachte: 'ik kan het niet aan' - en dan geef ik meteen op, zonder er zelfs aan te beginnen, zonder mijzelf een kans te geven om de uitdaging aan te gaan.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om uitdagingen altijd te zien als iets negatiefs, iets waarbij ik kan verliezen, of iets kan verliezen - in plaats van in te zien dat ik nooit iets kan verliezen in het aangaan van een uitdaging, ik kan enkel bijleren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik een uitdaging uit de weg ga, dat ik dan meteen iets verlies: de mogelijkheid en kans om bij te leren, om mijzelf uit te breiden en ontwikkelen op nieuwe manieren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb teogestaan en aanvaard om angst te hebben voor uitdagingen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om uitdagingen te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben voor mijn eigen angst.
Als en wanneer ik zie dat ik een paniekaanval krijg omdat ik denk dat ik iets niet zal aankunnen, dan stop ik, dan adem ik. Ik realiseer mij dat de paniekaanval niets meer is dan weerstand omdat ik schrik heb dat ik zal falen op 1 of andere manier. Ik verbind mij ertoe om in die momenten door te zetten, door de weerstand heel te lopen en de uitdaging aan te gaan in zelf-vertrouwen - het zelf-vertrouwen dat ik kan staan en dat als ik iets niet weet of ergens niet zeker over ben, dat ik voor assistentie zal vragen van anderen om de taak tot een goed einde te brengen.
Als en wanneer ik zie dat ik wil opgeven vooraleer ik aan iets begin, dan stop ik, dan adem ik. Ik realiseer mij dat ik mijzelf tekortschiet als ik opgeef, waarbij uit angst voor verlies, ik meteen kies voor verlies van bij het begin. Ik verbind mij ertoe om niet te stoppen, maar verder te gaan, zelfs als ik geen 'goede' uitkomst kan voorspellen - want ik weet dat in het aangaan van de uitdaging, ik zal bijleren en dat ik daarin zal groeien, in plaats van mijzelf te begrenzen van het begin.
Learn more »
Wat ik vaak ervaren heb is dat wanneer ik een beslissing heb genomen om iets te doen, of mij ergens voor heb opgegeven of als ik mij voor iets ingeschreven had, iets wat ik op zich graag wou doen en al lang naar uitkeek - dat ik op het laatste nippertje, net voor het begint, een soort paniek-aanval krijg en wil teruggaan op mijn eigen beslissing.
De herinnering die ik mij het best kan voorhalen in verband hiermee is toen ik 13 was en ik mij had ingeschreven voor een reis naar Ierland. De reis werd georganiseerd door de school en ging door in de zomer, tijdens de schoolvakantie. Het was niet verplicht, als je wou meegaang, ging je mee en anders niet. Ik was nog nooit naar Ierland gegaan en dat was voor mij al genoeg reden om te gaan, lol.
Oh - ik herinner mij net dat op het moment dat ik mij had ingeschreven, ik goed bevriend was met een bepaald meisje in mijn klas en zij zou ook gaan, dus ik wist dat ik niet alleen zou zijn. Maar doorheen het schooljaar gingen we wat uit mekaar en hebben we elk andere mensen leren kennen en we hadden niet zoveel aan elkaar meer - onze vriendengroepen overlapten niet meer. Dus tegen dat de zomer eraan kwam zag ik dat ik eigenlijik wel 'alleen' zou zijn op die reis, in dat niemand van mijn vrienden meeging.
Maar het gevoel van weerstand was meer dan enkel dat - ik herinner mij goed dat ik het zelf niet onder woorden kon brengen. Het was gewoon een compleet gevoel van paniek en een 'ik wil niet gaan!!!'. Ik probeerde het aan mijn moeder uit te leggen en herinner mij dat ik het helemaal niet onder woorden kon brengen, ik kon haar niet uitleggen waarom ik niet wilde gaan, enkel dat ik niet wou. Allerlei excuses kwamen op: dat het een vakantie in de bergen was met veel wandelen en trektochten en dat ik toch helemaal niet graag wandel en ik ben niet fit genoeg voor trektochten en ik weet niet wat nog allemaal.
Ik weet niet wat mijn moeder me vertelde, maar uiteindelijk ging ik er dan toch mee door. Toen ik op de bus stapte, zag ik mijn moeder teken doen aan een van de leerkrachten die de reis organiseerde en ook meeging - en ik hoorde haar vragen om een oogje op mij te houden omdat ik het gevoel had dat ik de reis niet zou aankunnen. Op dat moment was ik vrij onder de indruk van mijn moeder, want dat was eigenlijk precies wat ik ervaarde: het gevoel dat ik het niet zou aankunnen - en wat ik niet onder woorden had kunnen brengen, had zij zonet gedaan.
In zo'n momenten van paniek voordat ik aan iets begon waarvan ik al lang op voorhand gezegd had dat ik het zou doen, was het alsof alles wat mis zou kunnen gaan opeens in mijn hoofd te binnen schoot, als een waterval van 'worst case scenarios'. En al die gedachten en projecties die altijd negatief uitloopten, creeerden een intense angst - omdat ik zag dat ik geen controle had over wat kwam en omdat ik wist dat ik geen benul had van wat er zou gebeuren en hoe het zou verlopen. Normaal gezien, doorheen je dagelijkse leven heb je bepaalde patronen en ritmes, dat een gevoel van voorspelbaarheid, veiligheid en controle geven. Elke dag ziet er ongeveer hetzelfde uit en je weet vooraf ongeveer wat je zou gaan doen en hoe het ongeveer zal uitlopen. Maar met nieuwe projecten had ik dit niet - alles was mogelijk - en de onzekerheid van hoe ik mij zou ervaren in die nieuwe projecten creeerden zo'n intense angst dat ik gewoon bevroor en alles wou afblazen.
Wordt vervolgd.
Learn more »
