Een patroon waar ik vaak in participeer is het punt van 'mentale voorbereiding'. Telkens wanneer ik weet dat er een evenement/gebeurtenis op komst is waarbij ik weet dat ik iets zal moeten doen waar ik weerstand voor ervaar - dan probeer ik mij hierop voor te bereiden in mijn mind door mij in te beelden hoe het zich zal afspelen als om het te oefenen of instuderen zodat wanneer het moment hier is, ik wat ik heb geoefend/ingestudeerd gewoon maar moet uitspelen - op 'play' duwen en de film laten afspelen.
Ik neem een voorbeeld om het patroon meer te openen/verduidelijken. Bijvoorbeeld wanneer ik plan om iemand op een bepaald punt te confronteren. Bijvoorbeeld, waar ik zie dat deze persoon's gedrag zichzelf en mij compromitteert - en waarbij deze persoon iemand is waar ik geen intieme/comfortabele relatie mee heb.
De weerstand die ik ervaar is een angst en linkt in met het punt dat ik besprak in de vorige blog - het gevoel dat ik het niet zal aankunnen. De oorsprong is dus gevoel van minderwaardigheid en een angst om te falen, waar ik het gevoel heb dat ik 'niet in een positie ben' om rechtuit te zijn met die persoon en dat ik de kracht, stabiliteit en rechtuitheid niet heb om zo'n gesprek aan te gaan.
Al deze 'ervaringen' zijn eigenlijk beoordelingen van mijzelf - waar ik een geloof heb over mijzelf omdat ik mijzelf heb vergeleken met anderen waarvan ik denk dat zij dit wel kunnen, dat zij wel in een geschikte positie staan voor zulke gesprekken en waarvan ik denk dat ze de kracht, stabiliteit en rechtuitheid hebben die ik niet zie in mijzelf. Door mijzelf met die personen te vergelijken, heb ik mijzelf als 'minder dan' beoordeeld en in het aanvaarden van die beoordelingen alsof ze de waarheid zijn, heb ik een geloof gevormd over mijzelf.
Nu, ik heb de beslissing al gemaakt om dit gesprek aan te gaan omdat ik zie dat het nodig is - maar in mijn ervaring voel ik mij te 'zwak' om dit te durven. Dan, in plaats van mijn beoordelingen en deze geloofsovertuigingen aan te pakken, creeer ik de minderwaardigheidsgevoelens uit te balanceren door in de omgekeerde polariteit te stappen.
Wordt vervolgd.
Learn more »
Dit is een vervolg op 'Dag 48: Terugkrabbelen op het Laatste Nippertje'.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn om alleen te zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om alleen zijn te verbinden met angst, en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn van mijn eigen angst.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn om iets alleen te doen of iets op mijn eentje te ondernemen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om 'iets alleen doen of ondernemen' te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn van mijn eigen angst.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik altijd iemand aan mijn zijde nodig heb om mij te ondersteunen, om mij aan te moedigen, om mij richting te geven en om mij te verzekeren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van ondersteuning door het te definieren in iets of iemand anders.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van moed door het te definieren in iets of iemand anders die mij aanmoedigt.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van richtinggeven door het te definieren in iets of iemand anders die mij richting geeft.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf af te scheiden van zekereheid door het te definieren in iets of iemand anders die mij verzekert.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te ondersteunen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden als mijn steun.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden als moed.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf richting te geven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden als richtinggever van mijn eigen leven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden als zekerheid.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij overweldigd te voelen door een gevoel van weerstand.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dit gevoel van weerstand echt was en dat het meer was dan mijzelf, tot op het punt waar ik meestal ingaf op het gevoel van weerstand, alsof ik ernaar moest lusiteren, dat het een beschermingsmechanisme was, ingebouwd en geactiveerd om mijzelf te beschermen, zelfs als ik mij niet bewust was van de redenen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik niet weet wat er gaat gebeuren in de toekomst, dan kan mijn mind dit ook niet weten, en dus kan het overwelmende gevoel van weerstand geen beschermingsmechanisme zijn, want ik of mijn mind hebben geen reden om te denken dat ik van iets moet beschermd worden.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat de weerstand enkel een resultaat van angst was, angst voor de toekomst, angst voor het onbekende, angst om geen controle te hebben, angst voor onzekerheid.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben voor de toekomst omdat ik niet weet wat er zal gebeuren en ik geen gevoel van voorspelbaarheid, veiligheid en controle heb.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik een gevoel van voorspelbaarheid, veiligheid en controle nodig heb om okay te zijn - in plaats van mijzelf te aanvaarden als zelf-stabiliteit, en wat er ook komt in de toekomst, ik ben hier en ik sla mij er doorheen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben voor het onbekende.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de toekomst en het onbekende te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestan en aanvaard om bang te hebben voor mijn eigen angst.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben om geen controle te hebben.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om geen controle hebben te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn van mijn eigen angst.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn voor onzekerheid.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om onzekerheid te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn voor mijn eigen angst.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het gevoel van weerstand meteen te vertrouwen, zelfs als ik niet zag waarom het daar was, maar omdat ik het zo meteen vertrouw, probeer ik het uit te leggen aan mijzelf met de hulp van allerlei excuses en verantwoordingen - en in het gebruiken van die excuses en verantwoordingen en in het geloven dat ze geldig zijn, versterk ik enkel het gevoel van weerstand.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het best wel grappig is hoe de mind bijna niets van het werk moet doen - het roept een gevoel van weerstand op en nadien doe ik al het werk wel om mijzelf te overtuigen dat de weerstand gerechtvaardigd is, door te zoeken voor excuses en verantwoordingen voor de weerstand.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat weerstand een teken is van nieuwe kansen en dus, dat weerstand net een teken is dat ik door moet gaan, en niet moet stoppen - want als ik doorheen de weerstand loop, zal ik nieuwe kansen, nieuwe deuren tegenkomen - als ik ingeef aan de weerstand, ontzeg ik mij die kansen en maak ik eigenlijk de beslissing om gelimiteerd te blijven in waar en wie ik momenteel ben, mijzelf afsluitend van de mogelijkheden die er zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat ik nieuwe projecten niet aan kan.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om elke keer ik iets nieuws onderneem, angst heb dat ik het niet zal aankunnen, dat ik zal falen - en om de teleurstelling van zo'n faling te ontwijken, beslis ik op voorhand al dat ik het niet zal aankunnen in het aanvaarden van die ene gedachte: 'ik kan het niet aan' - en dan geef ik meteen op, zonder er zelfs aan te beginnen, zonder mijzelf een kans te geven om de uitdaging aan te gaan.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om uitdagingen altijd te zien als iets negatiefs, iets waarbij ik kan verliezen, of iets kan verliezen - in plaats van in te zien dat ik nooit iets kan verliezen in het aangaan van een uitdaging, ik kan enkel bijleren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik een uitdaging uit de weg ga, dat ik dan meteen iets verlies: de mogelijkheid en kans om bij te leren, om mijzelf uit te breiden en ontwikkelen op nieuwe manieren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb teogestaan en aanvaard om angst te hebben voor uitdagingen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om uitdagingen te verbinden met angst en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te hebben voor mijn eigen angst.
Als en wanneer ik zie dat ik een paniekaanval krijg omdat ik denk dat ik iets niet zal aankunnen, dan stop ik, dan adem ik. Ik realiseer mij dat de paniekaanval niets meer is dan weerstand omdat ik schrik heb dat ik zal falen op 1 of andere manier. Ik verbind mij ertoe om in die momenten door te zetten, door de weerstand heel te lopen en de uitdaging aan te gaan in zelf-vertrouwen - het zelf-vertrouwen dat ik kan staan en dat als ik iets niet weet of ergens niet zeker over ben, dat ik voor assistentie zal vragen van anderen om de taak tot een goed einde te brengen.
Als en wanneer ik zie dat ik wil opgeven vooraleer ik aan iets begin, dan stop ik, dan adem ik. Ik realiseer mij dat ik mijzelf tekortschiet als ik opgeef, waarbij uit angst voor verlies, ik meteen kies voor verlies van bij het begin. Ik verbind mij ertoe om niet te stoppen, maar verder te gaan, zelfs als ik geen 'goede' uitkomst kan voorspellen - want ik weet dat in het aangaan van de uitdaging, ik zal bijleren en dat ik daarin zal groeien, in plaats van mijzelf te begrenzen van het begin.
Learn more »
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verlangen naar vrijheid van verlangen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik verlang naar vrijheid van verlangen, ik in verlangen zelf participeer en dus het hele construct van verlangen enkel en alleen maar verder ondersteun in mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat verlangen in zichzelf een daad is waarmee ik vaststel dat datgene waar ik naar verlang niet hier is, maar dat het ergens anders is, buiten mijzelf of ergens in de toekomst – en dus, door te verlangen maak ik eigenlijk de beslissing om datgene waar ik naar verlang buiten mijn reik te houden en datgene waar ik naar verlang nooit kan ervaren/hebben/zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om vrijheid van verlangen uit te stellen door de daad van het verlangen zelf, in plaats van verlangen op een directe manier aan te pakken en uit te pluizen om te zien wat het is dat ik afgescheiden heb van mijzelf, wat daardoor het idee en de perceptie creëerde dat hetgeen ik naar verlang niet bestaat in en als mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik iets verlang dit uiteindelijk altijd wil zeggen dat ik mijzelf iets ontzeg van mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te zoeken voor passie buiten mijzelf in opwindende dingen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te zoeken voor passie in het stadsleven, in dansen, in spelen met honden, in pret hebben met vrienden, in dingen gaan doen in de wereld, in reizen, in nieuwe mensen ontmoeten, in werk, in liefdesrelaties, in sex, in kinderen – in plaats van passie te aanvaarden als een aspect/deel en uitdrukking van mijzelf.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben op gepassioneerd te zijn.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om mijzelf ten volle te geven in iets waar ik gepassioneerd voor ben uit angst dat datgene waar ik gepassioneerd in ben zal wegvallen uit mijn leven en dat ik daarin een deel van mijzelf zal verliezen.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om alles wat ik doe te doen met passie.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat passie iets is dat ik kan verliezen of dat kan stoppen – in plaats van in te zien dat ik enkel kan stoppen met mijzelf toe te laten om ge passioneerd te zijn, maar met betrekking tot wie ik ben – passie sterft nooit.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn passie in te ruilen voor een fake gevoel van veiligheid – waarbij ik eigenlijk mijzelf het recht ontzeg om te genieten van mijn leven en mijzelf hierdoor in een spiraal van depressie duw.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het leven de moeite niet waard is als ik het niet op een passionele manier leef.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien en aanvaarden dat passie niet bestaat buiten mijzelf, maar alles te maken heeft met wie ik ben en wie ik mijzelf toesta te bestaan.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat passie niet kan bestaan als ik mijzelf continu in de toekomst projecteer om mij in te beelden wat de toekomst zou kunnen bieden, want dan ben ik al niet meer hier in en als mijzelf, maar maak ik mij zorgen om mogelijk toekomstig hartzeer – en dus hou ik mijzelf in onder het mom van ‘voorzichtig zijn’ waarbij ik mijzelf niet toesta om gepassioneerd te zijn, want de hele tijd hangt die gedachte in mijn hoofd van ‘wat als…’.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om mijzelf te verliezen in passie zelf, want iets met passie doen betekent dat ik alles inzet en dat ik geen controle kan uitoefenen op wat het resultaat is.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om het gevoel van controle op te geven.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat iemand die iets doet met passie het altijd beter zal doen dan iemand die niet gepassioneerd is in dezelfde taak – want de gepassioneerde persoon zal alles geven, alles inzetten om de taak zo goed mogelijk uit te voeren.
Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat in mijn poging om negatieve gevolgen te voorkomen uit angst voor die gevolgen, ik eigenlijk het tegenovergestelde bereik – want in het proberen voorkomen van negatieve gevolgen, houd ik mijzelf in, zet ik mijzelf niet ten volle in – en dus is er eigenlijk meer kans dat het resultaat niet het best mogelijke resultaat is en dat er negatieve of onaangename gevolgen zullen zijn.
Ik realiseer mij dat leven en passie een en gelijk zijn en dat het een niet zonder het ander kan en dus, dat als ik mijzelf niet toesta om gepassioneerd te zijn in elk moment – dat ik dan niet werkelijk leef.
Ik realiseer mij dat passie en angst onverzoenbaar zijn en hetzelfde geldt voor passie en het willen hebben van controle over de uitkomst van iets of de toekomst in het algemeen.
Ik realiseer mij dat als het neerkomt op een keuze tussen angst en passie, de keuze snel gemaakt is en ik kies voor passie, in elk moment, in elke ademhaling.
Ik realiseer mij dat de angst om gepassioneerd te zijn een gevolg is van het huidige geldsysteem waarbij, als we al ons geld inzetten of investeren in een bepaald project, het mogelijk is dat we alles verliezen en we werkelijk kunnen lijden op een fysiek niveau.
Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf in de toekomst probeer te projecteren, dan stop ik, dan adem ik – ik realiseer mij dat ik aan het proberen ben om de situatie te controleren om een bepaalde uitkomst of toekomst te genereren en dat ik hierin mijzelf al aan het inhouden ben uit angst voor iets verkeerd te doen en dus – in plaats van mijzelf in de toekomst te projecteren neem ik een diepe ademhaling, ik schud mijn armen en mijn hoofd even als het moet – ik aanvaard en omarm passie in en als mijzelf en ga verder met wat ik aan het doen was met volle inzet.
Ik zet mij in om een geldsysteem te ontwikkelen en implementeren waarin eenieder’s levenskwalitiet verzekerd is en nooit kan verloren worden, zodat kinderen kunnen opgroeien in een wereld waarin er geen angst is om gepassioneerd te zijn, want de angst om te verliezen zal niet bestaan.
Learn more »
