Deze blog-post is een vervolg op:
Dag 50: Mentale Voorbereiding - Een Toekomstig Moment Instuderen
Dag 51: Verbeelding versus Realiteit

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een ervaring van weerstand aan te nemen elke keer ik iets in het vooruitzicht heb waarbij ik uit mijn comfort-zone moet stappen, iets wat ik niet normaal gezien doe, waarvan ik niet zeker weet of ik het 'kan' - en waarbij ik dan meteen de veronderstelling maak dat ik het niet zal kunnen en dat ik zal falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een geloof te creeren over mijzelf, waarbij ik geloof dat ik de kracht, stabiliteit en rechtuitheid mis om iemand te confronteren in verband met zijn/haar gedrag, waarbij ik dan geloof dat ik niet de 'juiste persoon' ben of niet in de 'geschikte positie' sta om dit gesprek aan te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vergelijken met anderen waarvan ik denk dat ze wel de kracht, stabiliteit en rechtuitheid bezitten om confronterende situaties aan te kunnen - en mijzelf in vergelijking te beoordelen als 'minder dan' en 'niet goed genoeg' - en door die zelf-beoordeling te aanvaarden, een gevoel van minderwaardigheid te manifesteren in mijzelf, waarbij dit gevoel van minderwaardigheid mijn zelf-beoordelingen nog eens versterkt en blijkbaar 'valideert' - zonder in te zien dat het gevoel van minderwaardigheid net een gevolg is van de beoordelingen en kan dus geen 'reden' zijn waarom de beoordelingen geldig zouden zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij 'zwak' te voelen als gevolg van mijzelf te vergelijken met anderen en mijzelf in vergelijking met anderen te beoordelen als 'minder dan' en 'niet goed genoeg', wat dan een minderwaardigheidsgevoel manifesteeert - en in dit gevoel van 'zwak zijn' nog meer angst te genereren, want ik geloof dat als ik zwak ben, dan zal de andere persoon het gesprek/de discussie winnen en zal ik als verliezer uitkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een toekomstig gesprek te zien als een zaak van winnen of verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te proberen het gevoel van 'zwak zijn' te niet te doen door in de tegenovergestelde polariteit te stappen, door middel van verbeelding - waarbij ik, in mijn verbeelding het hele gesprek 'inoefen' en 'instudeer' door het te laten afspelen in mijn hoofd - en er zeker van te maken, dat, in mijn verbeelding, ik heel sterk in mijn schoenen sta, dat ik heel stabiel ben, dat ik altijd een tegenargument bij de hand heb en dat ik niet 'toegeef' en heel rechtuit ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat in het verbeelden van zulke toekomstige momenten - dat ik mijzelf mentaal aan het voorbereiden ben en dat het dus gerechtvaardigd is in dat ik gewoon maar aan het 'oefenen' ben, maar wat ik eigenlijk doe is het 'oppompen' van mijn ego zodat ik mij 'sterk' en 'zelfzeker' en meerderwaardig voel.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het gesprek in mijn verbeelding altijd te drijven naar een punt van conflict - omdat dit het punt is waar ik het meeste angst voor heb en dus hierop wil voorbereid zijn - angst omdat ik schrik heb om iets te verliezen, zoals de relatie met de persoon, de vriendschap, het respect, het vertrouwen van de persoon, enzovoort - in plaats van in te zien dat er niets te verliezen is en dat ik aan het racen ben in mijn mind en meteen 'the worst case scenario' verwacht.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat zulke verbeeldingen niet geldig zijn als mentale voorbereiding, omdat zulke inbeeldingen vaak slechte raadgevers zijn wanneer het er echt op aankomt in het fysieke gesprek, waar de verdedigende of aanvallende houding die ik aannam in mijn verbeelding vaak ongepast is en onnodig conflict zou gaan instigeren en waarbij de tegenargumenten die ik had voorbereid in mijn mind'hoofd ook niet toepasselijk/gepast zouden zijn in de context van het gesprek en het moment waarin het gesprek zich voordoet.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik de toekomst niet kan voorspellen en mijn mind/hoofd al zeker niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te vertrouwen als mijn raadgever, in plaats van mijzelf te aarden en gewoon hier te zijn in zelf-vertrouwen en wanneer het gesprek hier is, gewoon te antwoorden op de situatie/de andere persoon - op een assertieve en kalme manier - zonder meteen in de veronderstelling te gaan dat er een conflict op pad is of zonder het gesprek te willen laten uitdraaien op een bepaalde manier zodat ik 'zeker ben' dat ik uitkom als de winnaar en niet de verliezer.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat als het gesprek zich afspeelt op de manier waarop ik het mij had ingebeeld, dat ik dan gewonnen heb en als het gesprek anders uitdraait - waarbij ik geloof dat de andere persoon het gesprek 'domineert' of 'naar zijn hand zet' - dat ik dan de verliezer ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het op voorhand inbeelden van een toekomstige discussie een poging is om mijzelf het lef te geven om het gesprek te kunnen manipuleren en domineren en naar mijn hand te houden - in plaats van in te zien dat er niet iets is als winnaar of verliezer en als ik niet kan gezegd krijgen wat ik wou zeggen, als de essentie van waarom ik het gesprek wil houden - dan ga ik later gewoon een nieuw gesprek aan, totdat ik het gezegd krijg - in plaats van meteen in een gevoel van 'falen' te gaan waarbij ik mijzelf ondermijn alsof ik alles verkeerd gedaan heb en er niets aan te doen is - alsof het laatste woord gezegd is geweest en dat op 1 of andere manier 'beslist is' - in plaats van in te zien dat ik zelf kan beslissen om een nieuw gesprek aan te gaan om mijn boodschap te kunnen overbrengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf al in het begin te ondermijnen door te denken en geloven dat ik zulke gesprekken en confrontaties niet aankan, alsof ik een bepaalde vaardigheid of een bepaald soort persoon moet zijn - in plaats van in te zien dat het enkel een kwestie van zelf-vertrouwen is, van hier zijn, van kalm en assertief blijven en het niet proberen volgen van 'vooregestudeerde' tegenargumenten, maar gewoon te antwoorden met gezond verstand op wat de persoon zegt.

Als en wanneer ik zie dat ik angst en weerstand ervaar voor een toekomstig gesprek of moment - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik een patroon aan het instappen ben waarbij ik mij minderwaardig voel en ik verbind mij ertoe om de punten van minderwaardigheid te identificeren en los te laten met zelf-vergeving.

Als en wanneer ik zie dat ik mij probeer mentaal voor te bereiden op een toekomstig gesprek of moment - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat ik mijn ego aan het oppompen ben om mij 'meerderwaardig' te voelen als een poging om zeker te maken dat ik uitkom als de winnaar van de situatie en ik realiseer mij dat zulke mentale voorbereiding geen goede raadgever is, waarbij wat ik mij inbeeld en instudeer zelden van toepassing is op de realiteit en een houding van verdediging of aanvalling manifesteert, wat op zijn beurt onnodig conflict kan veroorzaken. En dus, ik verbind mij ertoe om de verbeelding los te laten, de punten van minderwaardigheid te identificeren en los te laten met de hulp van zelf-vergeving, zodat ik mijn zelf-vertrouwen kan omarmen en accepteren als het enige dat ik nodig heb om confrontaties aan te gaan.

Related articles

• Day 160: ADC - AN OBSESSION WITH HOPE
• Day 127: Abraham Hicks - Life is supposed to be fun continued 2...
• Day 162: After Death Communication - Part 11
• Character Dimensions - BACKCHAT Dimension (Part 1): DAY 167
• Trust your Inner Voice - Part 2: DAY 118

Learn more »

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een oplossing te zoeken voor mijn ervaring van depressie in opwinding.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat de levens die ik zie in TV-series het ‘normale’ type levens is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn leven te vergelijken met het leven dat personages in TV-series lijden en te denken dat ik mij niet lekker voel in mijn vel omdat mijn leven niet opwindend genoeg is – dat hetgene dat ik mis – opwinding is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn leven to proberen dirigeren op zo’n manier dat het opwindend was in het geloof dat dit het gat zou vullen dat ik voelde in mijzelf, dat het de ontevredenheid die ik ervaarde met mijzelf en mijn leven zou wegwissen en corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te zoeken voor een oplossing buiten mijzelf, in plaats van mij te realiseren dat als ik niet tevreden ben met wie ik ben en hoe mijn leven is, dat ik de oplossing moet zoeken in mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te proberen het type leven te lijden dat ik zag personen in TV-series lijden, waar ik fictionele verhalen als een voorbeeld nam van hoe mijn leven zou moeten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat wat ik zag als opwinding eigenlijk drama was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegstaan en aanvaard om mijn wereld en de mensen erin te proberen manipuleren op zo’n manier dat er altijd veel drama aan de gang was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dingen te doen waarvan ik wist dat er niets goeds van kon komen, maar het toch te doen omdat ik zag dat er drama van zou komen en ik dit zag als opwindend en hoe mijn leven zou moeten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om situaties te creëren met de mensen in mijn wereld waar ik later altijd spijt van had, omdat ik zag hoe ik met de gevoelens van anderen aan het spelen was om drama te creëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat drama altijd gevolgen met zich meebrengt in de vorm van pijn, waarbij echte mensen lijden omdat ik een ‘opwindend’ leven wil lijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om opwinding te definiëren in relatie tot de mind – waarin ik opwinding zie als een situatie of een reeks gebeurtenissen waar heel veel gevoelens en emoties de kop opsteken en waar mijn leven voor een moment een roller-coaster-ride is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aavaard om te geloven dat als er geen drama in mijn wereld of mijn leven is, dat er iets serieus mis is – en om  dan die drama te gaan creëren opdat ik mij ‘normaal’ kan voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat de mind in polariteit bestaat – waar positieve gevoelens altijd uitlopen in negatieve emoties – en dus dat elke vorm van opwinding that gevoelens inhoudt, altijd een negatieve nasmaak achterlaat in de vorm van emotioneel tumult.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat alles beter is dan depressie en dat het ok is om mijzelf en anderen door emotioneel tumult te laten gaan omdat het toch beter is dan het gevoel dat er iets mis is in mijn leven zonder er mijn vinger te kunnen opzetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om gewoon te stoppen – alles even stil te zetten en een moment te nemen om met mezelf te zitten, met pen en papier en gewoon alles neer te schrijven waar ik niet tevreden over was – in plaats van allerlei scenarios, situaties en gebeurtenissen te creëren waarin ik veel tumult ervaar en voor een moment mijn ongenoegens kan vergeten, want ik ben helemaal opgeslorpen in een drama-verhaal.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om met anderen te praten over mijn ervaring uit angst om uitgesloten te worden – en te zien of anderen misschien dezelfde ervaring hebben en hoe zij ermee omgaan – maar in plaats daarvan mijzelf isoleer en in mijn mind zoek naar oplossingen die uiteindelijk niemand een dienst deden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om ‘een normaal leven’ en ‘leven’ zelf te definiëren in relatie tot lijden en pijn – wat ook aangetoond wordt door het gebruik van de woorden ‘een leven lijden’ – en ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dit is wat leven ook echt is – dat pijn een onmisbaar deel uitmaakt van het leven, in plaats van mij te realiseren dat pijn iets is dat mensen zichzelf aandoen, maar dat helemaal niet nodig is.

Ik realiseer mij dat drama geen oplossing is voor depressie.

Ik realiseer mij dat drama een recept voor miserie is en niets meer dan dat en dat een ‘normaal leven’ niets te maken heeft met drama of lijden.

Als en wanneer ik zie dat ik op zoek ben naar drama of opwinding – dan stop ik, dan adem ik – ik doe mij eraan herinneren dat drama altijd lijdt tot spijt en dat er geen oplossing is in het creëren van situaties van emotioneel tumult.

Als en wanneer ik zie dat ik op zoek ben naar drama of opwinding – dan stop ik, dan adem ik – ik realiseer mij dat ik eigenlijk probeer weg te vluchten van mijn eigen ervaring waar ik niet tevreden ben met mezelf of mijn leven – daarom, in plaats van mijzelf in een positie en situatie te plaatsen waar ik veel drama zal ervaren, neem ik een moment voor mijzelf en in zelf-intimiteit onderzoek ik waar het is dat ik niet tevreden ben, en ik geef de punten directie.

Ik zet mij in om een einde te zetten aan alle drama, want elke vorm van drama houdt een vorm van mishandeling, pijn en miserie in. Learn more »