Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te verlangen naar vrijheid van verlangen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik verlang naar vrijheid van verlangen, ik in verlangen zelf participeer en dus het hele construct van verlangen enkel en alleen maar verder ondersteun in mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat verlangen in zichzelf een daad is waarmee ik vaststel dat datgene waar ik naar verlang niet hier is, maar dat het ergens anders is, buiten mijzelf of ergens in de toekomst – en dus, door te verlangen maak ik eigenlijk de beslissing om datgene waar ik naar verlang buiten mijn reik te houden en datgene waar ik naar verlang nooit kan ervaren/hebben/zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om vrijheid van verlangen uit te stellen door de daad van het verlangen zelf, in plaats van verlangen op een directe manier aan te pakken en uit te pluizen om te zien wat het is dat ik afgescheiden heb van mijzelf, wat daardoor het idee en de perceptie creëerde dat hetgeen ik naar verlang niet bestaat in en als mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik iets verlang dit uiteindelijk altijd wil zeggen dat ik mijzelf iets ontzeg van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te zoeken voor passie buiten mijzelf in opwindende dingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te zoeken voor passie in het stadsleven, in dansen, in spelen met honden, in pret hebben met vrienden, in dingen gaan doen in de wereld, in reizen, in nieuwe mensen ontmoeten, in werk, in liefdesrelaties, in sex, in kinderen – in plaats van passie te aanvaarden als een aspect/deel en uitdrukking van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben op gepassioneerd te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om mijzelf ten volle te geven in iets waar ik gepassioneerd voor ben uit angst dat datgene waar ik gepassioneerd in ben zal wegvallen uit mijn leven en dat ik daarin een deel van mijzelf zal verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om alles wat ik doe te doen met passie.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat passie iets is dat ik kan verliezen of dat kan stoppen – in plaats van in te zien dat ik enkel kan stoppen met mijzelf toe te laten om ge passioneerd te zijn, maar met betrekking tot wie ik ben – passie sterft nooit.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn passie in te ruilen voor een fake gevoel van veiligheid – waarbij ik eigenlijk mijzelf het recht ontzeg om te genieten van mijn leven en mijzelf hierdoor in een spiraal van depressie duw.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het leven de moeite niet waard is als ik het niet op een passionele manier leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien en aanvaarden dat passie niet bestaat buiten mijzelf, maar alles te maken heeft met wie ik ben en wie ik mijzelf toesta te bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat passie niet kan bestaan als ik mijzelf continu in de toekomst projecteer om mij in te beelden wat de toekomst zou kunnen bieden, want dan ben ik al niet meer hier in en als mijzelf, maar maak ik mij zorgen om mogelijk toekomstig hartzeer – en dus hou ik mijzelf in onder het mom van ‘voorzichtig zijn’ waarbij ik mijzelf niet toesta om gepassioneerd te zijn, want de hele tijd hangt die gedachte in mijn hoofd van ‘wat als…’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om mijzelf te verliezen in passie zelf, want iets met passie doen betekent dat ik alles inzet en dat ik geen controle kan uitoefenen op wat het resultaat is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om het gevoel van controle op te geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat iemand die iets doet met passie het altijd beter zal doen dan iemand die niet gepassioneerd is in dezelfde taak – want de gepassioneerde persoon zal alles geven, alles inzetten om de taak zo goed mogelijk uit te voeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat in mijn poging om negatieve gevolgen te voorkomen uit angst voor die gevolgen, ik eigenlijk het tegenovergestelde bereik – want in het proberen voorkomen van negatieve gevolgen, houd ik mijzelf in, zet ik mijzelf niet ten volle in – en dus is er eigenlijk meer kans dat het resultaat niet het best mogelijke resultaat is en dat er negatieve of onaangename gevolgen zullen zijn.

Ik realiseer mij dat leven en passie een en gelijk zijn en dat het een niet zonder het ander kan en dus, dat als ik mijzelf niet toesta om gepassioneerd te zijn in elk moment – dat ik dan niet werkelijk leef.

Ik realiseer mij dat passie en angst onverzoenbaar zijn en hetzelfde geldt voor passie en het willen hebben van controle over de uitkomst van iets of de toekomst in het algemeen.

Ik realiseer mij dat als het neerkomt op een keuze tussen angst en passie, de keuze snel gemaakt is en ik kies voor passie, in elk moment, in elke ademhaling.

Ik realiseer mij dat de angst om gepassioneerd te zijn een gevolg is van het huidige geldsysteem waarbij, als we al ons geld inzetten of investeren in een bepaald project, het mogelijk is dat we alles verliezen en we werkelijk kunnen lijden op een fysiek niveau.

Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf in de toekomst probeer te projecteren, dan stop ik, dan adem ik – ik realiseer mij dat ik aan het proberen ben om de situatie te controleren om een bepaalde uitkomst of toekomst te genereren en dat ik hierin mijzelf al aan het inhouden ben uit angst voor iets verkeerd te doen en dus – in plaats van mijzelf in de toekomst te projecteren neem ik een diepe ademhaling, ik schud mijn armen en mijn hoofd even als het moet – ik aanvaard en omarm passie in en als mijzelf en ga verder met wat ik aan het doen was met volle inzet.

Ik zet mij in om een geldsysteem te ontwikkelen en implementeren waarin eenieder’s levenskwalitiet verzekerd is en nooit kan verloren worden, zodat kinderen kunnen opgroeien in een wereld waarin er geen angst is om gepassioneerd te zijn, want de angst om te verliezen zal niet bestaan. Learn more »

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om een oplossing te zoeken voor mijn ervaring van depressie in opwinding.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat de levens die ik zie in TV-series het ‘normale’ type levens is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn leven te vergelijken met het leven dat personages in TV-series lijden en te denken dat ik mij niet lekker voel in mijn vel omdat mijn leven niet opwindend genoeg is – dat hetgene dat ik mis – opwinding is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn leven to proberen dirigeren op zo’n manier dat het opwindend was in het geloof dat dit het gat zou vullen dat ik voelde in mijzelf, dat het de ontevredenheid die ik ervaarde met mijzelf en mijn leven zou wegwissen en corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te zoeken voor een oplossing buiten mijzelf, in plaats van mij te realiseren dat als ik niet tevreden ben met wie ik ben en hoe mijn leven is, dat ik de oplossing moet zoeken in mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te proberen het type leven te lijden dat ik zag personen in TV-series lijden, waar ik fictionele verhalen als een voorbeeld nam van hoe mijn leven zou moeten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat wat ik zag als opwinding eigenlijk drama was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegstaan en aanvaard om mijn wereld en de mensen erin te proberen manipuleren op zo’n manier dat er altijd veel drama aan de gang was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dingen te doen waarvan ik wist dat er niets goeds van kon komen, maar het toch te doen omdat ik zag dat er drama van zou komen en ik dit zag als opwindend en hoe mijn leven zou moeten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om situaties te creëren met de mensen in mijn wereld waar ik later altijd spijt van had, omdat ik zag hoe ik met de gevoelens van anderen aan het spelen was om drama te creëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat drama altijd gevolgen met zich meebrengt in de vorm van pijn, waarbij echte mensen lijden omdat ik een ‘opwindend’ leven wil lijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om opwinding te definiëren in relatie tot de mind – waarin ik opwinding zie als een situatie of een reeks gebeurtenissen waar heel veel gevoelens en emoties de kop opsteken en waar mijn leven voor een moment een roller-coaster-ride is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aavaard om te geloven dat als er geen drama in mijn wereld of mijn leven is, dat er iets serieus mis is – en om  dan die drama te gaan creëren opdat ik mij ‘normaal’ kan voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat de mind in polariteit bestaat – waar positieve gevoelens altijd uitlopen in negatieve emoties – en dus dat elke vorm van opwinding that gevoelens inhoudt, altijd een negatieve nasmaak achterlaat in de vorm van emotioneel tumult.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat alles beter is dan depressie en dat het ok is om mijzelf en anderen door emotioneel tumult te laten gaan omdat het toch beter is dan het gevoel dat er iets mis is in mijn leven zonder er mijn vinger te kunnen opzetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om gewoon te stoppen – alles even stil te zetten en een moment te nemen om met mezelf te zitten, met pen en papier en gewoon alles neer te schrijven waar ik niet tevreden over was – in plaats van allerlei scenarios, situaties en gebeurtenissen te creëren waarin ik veel tumult ervaar en voor een moment mijn ongenoegens kan vergeten, want ik ben helemaal opgeslorpen in een drama-verhaal.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om met anderen te praten over mijn ervaring uit angst om uitgesloten te worden – en te zien of anderen misschien dezelfde ervaring hebben en hoe zij ermee omgaan – maar in plaats daarvan mijzelf isoleer en in mijn mind zoek naar oplossingen die uiteindelijk niemand een dienst deden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om ‘een normaal leven’ en ‘leven’ zelf te definiëren in relatie tot lijden en pijn – wat ook aangetoond wordt door het gebruik van de woorden ‘een leven lijden’ – en ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat dit is wat leven ook echt is – dat pijn een onmisbaar deel uitmaakt van het leven, in plaats van mij te realiseren dat pijn iets is dat mensen zichzelf aandoen, maar dat helemaal niet nodig is.

Ik realiseer mij dat drama geen oplossing is voor depressie.

Ik realiseer mij dat drama een recept voor miserie is en niets meer dan dat en dat een ‘normaal leven’ niets te maken heeft met drama of lijden.

Als en wanneer ik zie dat ik op zoek ben naar drama of opwinding – dan stop ik, dan adem ik – ik doe mij eraan herinneren dat drama altijd lijdt tot spijt en dat er geen oplossing is in het creëren van situaties van emotioneel tumult.

Als en wanneer ik zie dat ik op zoek ben naar drama of opwinding – dan stop ik, dan adem ik – ik realiseer mij dat ik eigenlijk probeer weg te vluchten van mijn eigen ervaring waar ik niet tevreden ben met mezelf of mijn leven – daarom, in plaats van mijzelf in een positie en situatie te plaatsen waar ik veel drama zal ervaren, neem ik een moment voor mijzelf en in zelf-intimiteit onderzoek ik waar het is dat ik niet tevreden ben, en ik geef de punten directie.

Ik zet mij in om een einde te zetten aan alle drama, want elke vorm van drama houdt een vorm van mishandeling, pijn en miserie in. Learn more »

Deze Blog-post is een vervolg op: 'Dag 7: Ben je Tevreden met je Leven? De Dimensies van Depressie'.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf wijs te maken dat ik gelukkig ben en tevreden ben met mijn leven, terwijl dit eigenlijk niet het geval is, maar ik nooit lang genoeg stil sta bij de vraag om hier een eerlijk antwoord op te kunnen geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om dingen te aanvaarden die ik eigenlijk niet zou moeten aanvaarden, waardoor ik mijzelf en mijn leven compromitteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de gedachten ‘ach, ik kan het wel aan’ en ‘ik zal het wel gewoon maar slikken’ te leven als mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf niet te eren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aavaard om dingen gewoon te aanvaarden zonder even stil te staan en mijzelf te vragen of er geen andere manier is, of wat kan gedaan worden zodat ik mijzelf niet in een positie van compromitatie plaats.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te manipuleren door en via de gedachten ‘ach, ik kan het wel aan’ en ‘het is geen groot probleem’ en ‘ik kan het wel gewoon maar slikken’, om geen verantwoordelijkheid te moeten nemen voor mijzelf en mijn wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf onrecht aan te doen liever dan het risico te lopen om conflict te creëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik mijzelf en mijn ervaringen voortdurend onderdruk, dat ik daarin een staat van depressie aan het creëren ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik ‘s ochtends geen zin heb om op te staan en het nut er niet van inzie, dat er iets mis is met mijn leven,  iets waar ik ontevreden mee ben, maar waar ik zover nog niets aan gedaan heb – en dus, ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij liever te verschuilen in warme lakens dan verantwoordelijkheid te nemen en mijn leven en mijzelf richting te geven opdat ik geen zelf-compromitatie toesta.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aavaard om in te zien dat gedachten zoals ‘ik wil niet opstaan’, ‘wat is het nut?’, ‘weer een saaie dag tegemoet’, allemaal tekens en indicaties zijn van depressive als een gevolg van het onderdrukken van mijzelf in momenten waarin ik zie dat ik iets moet veranderen in mijn leven, mijzelf of mijn omgeving, maar, in plaats van dit gewoon te doen, angst toesta om over te nemen en de situatie uiteindelijk gewoon maar aanvaard.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegstaan en aanvaard om te geloven dat depressie nu eenmaal deel uitmaakt van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat depressie net een teken is dat ik mijzelf niet toesta om ten volle te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om ten volle te leven in elk moment, maar steeds weer excuses opwerp voor waarom het ok is dat ik niet ten volle leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om het lef om te leven te omarmen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om mij te verschuilen in angst en in angst mijn leven voor mijn ogen voorbij laat lopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik mij voortdurend mijn recht om ten volle te leven ontzeg, ik kwaad zal worden op mijzelf en als ik mijn houding ten opzichte van mijzelf en het leven niet verander, dan zal die woede een uitlaatklep zoeken, waarbij ik excuses verzin om ruzies te beginnen en mijn woede op een ander los te laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat elke vorm van irritatie, woede, kwaadheid en frustratie die ik ervaar ten opzichte van een ander, een projectie zijn van mijn irritatie, woede, kwaadheid en frustratie ten opzichte van mijzelf om 1 of andere reden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat ik depressie heb verscholen achter woede-uitbarstingen, omdat ik depressie zag als ‘zwak’ en woede als ‘sterk’ en ik mij liever sterk dan zwak voelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegstaan en aanvaard om depressie te verbinden met zwakte en woede te verbinden met sterkte.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat er geen sterkte is in het uitlaten van woede dat zich opgestapeld heeft over een uitgestreken periode van zelf-onderdrukking.

Ik realiseer mij dat depressie een teken is dat ik niet tevreden ben met mijn leven of mijzelf, maar in plaats van verantwoordelijkheid te nemen en te doen wat moet gedaan worden om de ervaring te veranderen, verschuil ik mij in depressie en laat ik mijn leven aan mij voorbij lopen.

Ik realiseer mij dat depressie het gevolg is van de onderdrukking van mijzelf in momenten waarin ik zie dat ik een aspect in/van mijzelf of mijn leven moet veranderen, maar in plaats van dat dan ook te doen, ik mijzelf onderdruk uit angst voor verandering en uit angst voor verlies.

Ik realiseer mij dat leven nooit lang kan onderdrukt worden en dat als ik mijzelf onderdruk, ik vroeg of laat de gevolgen zal ervaren in de vorm van woede-uitbarstingen, waar ik schreeuw om mijzelf te kunnen horen roepen om hulp.

Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf aan het onderdrukken ben in de gedachte 'ach, ik kan het wel aan' of 'ik kan het wel maar gewoon slikken' of 'het is niet echt een probleem' - dan stop ik, dan adem ik - ik zie dat ik mijzelf aan het ondermijnen en onderdrukken ben, dat ik dingen aanvaard die ik niet zou moeten aanvaarden - daarom stop ik, ik identificeer de punten en aspecten in mijzelf en/of mijn leven die ik moet dirigeren en doe het.

Als en wanneer ik zie dat ik 's ochtends niet wil opstaan en denk 'wat is het nut' - stop ik, adem ik - ik zie dat deze ervaring en dit type gedachten een indicatie zijn dat er bepaalde punten/aspecten in/van mijn leven/mijzelf zijn waar ik niet tevreden mee ben en die ik moet samenlijnen opdat ik mijzelf op een effectieve manier kan ondersteunen, ik loop door de weerstand heen, van passiviteit naar actie.

Ik zet mij in om een einde te maken aan de onderdrukking van het leven in elke zin.

Ik zet mij in om het leven te ondersteunen in elk moment en in elk moment ten volle te leven.

Ik zet mij in om de onderdrukking van de stem van het leven te stoppen en mijzelf te horen in zelf-eerlijkheid. Learn more »

Vandaag vroeg iemand mij of ik tevreden ben met mijn leven en ik antwoordde: “Het is ok.” En dat was het blijkbaar dan ook, maar de vraag bleef maar rondspelen door mijn kop doorheen de hele dag en uiteindelijk, met wat nadrukkelijker naar de vraag te kijken, opende ik het hele punt van depressie in mijn leven.
 
Doorheen mijn leven heb ik altijd dingen ervaren of aanvaard in mijn leven waar ik niet tevreden mee was, maar ik schreef het af als dingen ‘die ik nu eenmaal moet aanvaarden’, waar ik niets kan aan doen, die buiten mijn controle liggen. Dus in plaats van er iets aan te doen, onderdrukte ik de ervaring in dat moment en liet ik mijzelf geloven dat ik tevreden en voldaan was met mijzelf en mijn leven. Mijn alledaagse activiteiten gingen dan gewoon hun gangetje, maar langzaamaan begon alles moeilijker te worden. Ik voelde dat ik vaak geen zin had om iets te doen en mijn ervaring van mijzelf werd ‘zwaarder’. Dag in, dag uit zag mijn leven er ongeveer hetzelfde uit en het vroeg steeds meer en meer moeite om mijzelf te motiveren om door mijn dagelijkse routine te gaan. In de ochtend werd ik steeds vaker waker met het gevoel en de gedachte van ‘ik wil niet opstaan’, ‘wat is het nut?’, ‘weer een saaie dag tegemoet’. En zelfs dit gevoel beschouwde ik als ‘dit maakt nu eenmaal deel uit van het leven’ – ik aanvaardde het, het was ‘normaal’. Ik stelde er mij niet veel vragen bij, maar mijn gemoed werd zwaarder en grauwer.
 
Uiteindelijk begon ik mijn ontevredenheid meer en meer te uiten en did deed ik door middel van woede-uitbarstingen – beide ten opzichte van mijzelf, maar voornamelijk anderen in mijn omgeving – waar ik een excuus begon te zoeken om ruzie te maken of iemand’s neus ging afbijten. Die woede zag ik wel als een probleem en ik probeerde mijzelf dan terug te kalmeren omdat die woede en hoe ik het op andere mensen uitnam, mij schrik aanjoegen. Maar ik stelde mij nooit de vraag waar de woede vandaan kwam, waarom ik mij zo ongemakkelijk voel in mijn vel, waarom alles niet gewoon vlot gaat. En aangezien ik de oorzaken nooit identificeerde, zocht ik ook nooit naar oplossingen en de cyclus bleef zich dan maar herhalen, keer op keer.
 
De woede die ik op anderne uitnam was eigenlijk de kwaadheid die ik had weggeborgd ten opzichte van mijzelf omdat ik nooit verantwoordelijkheid nam voor datgene waar ik niet tevreden mee was in mijn leven. Ik was kwaad op mijzelf omdat ik dingen aanvaardde die ik niet zou moeten aanvaarden. Ik slikte het gewoon in de gedachte dat ‘ik er wel tegen kan’ of ‘ik het wel aankan’ – uitdrukkingen van zelf-compromitatie.
 
Het is slechts recentelijk dat ik dat zwaar gevoel ben beginnen aanzien voor wat het was: depressie. Mijn hele leven lang heb ik geleefd met depressie, maar ik nam het zo voor normaal dat ik het me zelfs niet realiseerde. Mijn begrip van het woord depressie was ook niet duidelijk omdat het woord mij voor het eerst werd uitgelegd nadat mijn broer was opgenomen in een psychiatrische instelling na een zelfmoord-poging. Ik was op vakantie en toen dit gebeurde en toen ik terugkwam was mijn broer niet thuis. Toen ik vroeg waar mijn broer aan het uithangen was, vroeg mijn moeder mijn om bij haar in de zetel te komen zitten. Ze vroeg mij of ik wist wat het woord ‘depressie’ betekent, en ik zei ‘neen’. Ze zei dat depressie het gevoel is dat je het niet meer ziet zitten. En dan vertelde ze dat mijn broer depressief was een had proberen zelfmoord plegen. Dus mijn begrip van het woord ‘depressie’ was ‘iets heel serieus’ en stond enkel in relatie tot het compleet willen eindigen van je leven, het gevoel dat je niet meer wilt leven en begint te zoeken maar manieren om jezelf van kant te maken. Maar dit is slechts een extreme vorm van depressie. Depressie kan heel subtiel zijn, als bij mij het geval was – ik zag het maar als ‘ik ben slechtgezind’, maar ik was elke dag ‘slechtgezind’, of dan toch binnenin – vanbuitenaf zag ik er waarschijnlijk niet per se slechtgezind of depressief uit omdat ik wist dat dit iets is dat mensen niet graag rond zich hebben. Mensen houden van luchtigheid en vrolijkheid en ik wilde geen buitenstaander zijn, dus ik deed wat ik moest doen om niet uit de boot te vallen.
 
Depressie is dus een gevolg van het onderdrukken van momenten waarin je ziet dat ‘iets niet lekker is’, ‘er is ergens iets mis’ – maar in plaats van het te onderzoeken en richting te geven, onderdruk je het. En dat is meteen ook de directe vertaling van het woord ‘depressie’ uit het Latijn: ‘de’, naar beneden – ‘pressie’, komt van het werkwoord ‘drukken’ – dus naar beneden drukken of onderdrukken.
 
Wordt vervolgd. Learn more »