Intertwined within the whole Prideful Character exists the refusal to ask for help.

In previous blogs I discussed how the prideful character within me originated from a self-definition as ‘someone who is good/successful at anything’ – and how this gave rise to a fear or making mistakes or not being good enough. So, asking for help has been a tough point for me to learn – because I perceived asking for help as admitting failure, believing that: if I can’t do the task on my own, then I am in some way not good enough, ‘not up to the task’ –and now I have to ‘degrade’ myself to asking another for help.

This perception started in the class room. The teacher would explain something , we would do some of the exercises together, and then we’d have to do it on our own. I believed that – after the teacher had explained everything and after we had done exercises on our own – I ‘should’ be able to get it. And I mostly did. Those that asked for help, I saw as the ‘dumb kids’ – and I always pitied them and felt sorry for them that they NEEDED to ask for help – that they were so incapable or inadequate within understanding and processing the information that they couldn’t apply it for themselves in exercises and had to put up their hand in embarrassment and ask the teacher for help once more. I always felt lucky that I was spared from that experience.

Of course, outside of the classroom – when it’s not merely about learning information, someone showing you exactly what the rules are that need to be applied and then applying it – I ran into many moments that I actually ‘didn’t know what to do’ or where I had an idea of what I was supposed to do but I had no rulebook to fall back on or a script to follow. I didn’t realize that – yes, when you’re working with information that strictly follows certain rules and you’re actually working with ‘copy/pasting’ a certain format of resolution unto certain information – then sure, if you understand the rules and the conditions under which to apply them – then you simply do it for yourself. But most problem-solving in ‘real life’, outside of the class room, outside of maths, outside of grammar, outside of physics or chemistry – doesn’t follow such strict rules and doesn’t first hand me a formula to apply. I didn’t see the difference between the two – all I saw was: I have to get a project done or I have to master something or I have to direct a certain situation: and I find I am unable to do it!!! AAAAAAAAAAH!!!! What’s wrong with me!!!! I SHOULD BE ABLE TO DO THIS!!! Lolol.

Fascinatingly, instead of simply admitting that: well, I don’t know what to do – let me ask someone else who might be able to assist me – I would just muddle on in all stubbornness – regardless of how ineffective I was and regardless of how long it was taking me to make any progress at all. I felt that – at least if I don’t ask for help, then I’m not officially stupid or inadequate – then I might ‘suddenly’ understand it, then I might find in my memory some piece of information that will be the key and all will be well in the end and I’ll see that I could do it on my own all along, it just took me a little longer.

I made many things unnecessarily hard for me this way. Also within my process for instance, if I didn’t see how I had created a certain experience for myself or if I was unable to make a decision – rather than speaking to someone about it and asking for their perspective, I would just try to ‘find the point on my own’, while in the meantime still sitting with the same experience or accumulating anxieties and doubts for not being able to make a decision – thinking that, if I ask for someone’s assistance, then I’m not the one walking my process, then even if I’m the one opening up the point further in writing and self-forgiveness and self-correction – I would think I didn’t ‘own’ that point of correction – because I wasn’t the one to see the point for myself.

Lol – it would feel like cheating and looking in the back of the book for the answer to the question I wasn’t able to resolve on my own. Again – a point I created in school where I made it quite a point not to go and look for the answers in the back of the book until I had an answer of my own – then it was okay to go and check if I had the right answer. But to go to the back of the book to see the answer while I didn’t have an inkling of how to solve the problem, no, that to me was totally unacceptable – that was cheating and dishonest. Lol – quite a morality point I created around ‘honesty’ here. But that’s in essence how I perceived asking for assistance – that I was cheating and that I was taking a short-cut. Those answers that I would go look up at the back of the book – because, yes, sometimes I was so stuck and desperate that I would go peak – after reading the answer I could suddenly see how they got to the answer and I would be able to work it out for myself in how to get to that answer – but those exercises didn’t ‘count’ then – because I had ‘cheated’.

So, a word of advice would be to look at your perceptions around ‘asking for assistance’ – specifically look at your childhood/schooling years – and to remove these associations, judgments and beliefs. If you have a look: it simply is a matter of fact that through defining ourselves through certain ideas, views, beliefs, opinions, personalities, etc – we have limited ourselves in being able to assess information for what it is and directing it effectively. If we each stick to trying to do everything on our own – it’s going to take forever to find solutions and walk them into correction, because in order to see information for what it is, we have to be able to also identify the lenses through which we view information – but if we have accepted those lenses as ‘normal’, then how can we see that they are lenses? Fortunately, each one has lived a different life, with different parents, with different upbringing, with different experiences – and so in asking another for perspective, they might be able to see something that we hadn’t considered on our own, because the particular lens we were looking through, the particular glasses we were wearing didn’t allow us to see that point.

So, in working together, asking for support and others’ perspectives and suggestions, we have the greatest chance at walking this process most effectively and formulating solutions most effectively – because in the end, it’s not about where some piece of information/some suggestions came from – it’s about putting all the pieces of information together, to see the whole picture and then directing it in terms of what is best for all. In the end, information is information, it cannot really be ‘owned’ – information is here – it doesn’t belong to anyone . Learn more »

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb aanvaard en toegestaan om te geloven dat ik enkel kan leren en studeren via de mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb aanvaard en toegestaan te geloven dat leren en studeren te maken heeft met het ‘vasthouden’ van en aan kennis.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard te zien dat als ik aan iets vasthoudt, dat ik eigenlijk schrik heb om dat waar ik aan vasthoud, te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb aanvaard en toegestaan om kennis te benaderen vanuit het startpunt van ‘gemis’ en angst voor gemis.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om te studeren vanuit het startpunt van angst om te vergeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegstaan en aanvaard om te zien en mij te realiseren dat als ik iets aandachtig lees en ten volle begrijp, ik het meteen kan loslaten en dan terug oproepen, hier brengen, wanneer ik het nodig heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te proberen kennis in mijzelf ‘op te slaan’ waarbij ik zoveel mogelijk in mijn mind en lichaam probeer te proppen, tot op het punt waar ik hoofdpijn krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de angst om te falen op een test te laten bepalen hoe ik studeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om te falen op tests en daarom te studeren vanuit het startput van vrees voor vergetigheid, waarbij ik het vergeten meteen creeer en mijn eigen potentieel en vaardigheid met betrekking tot perfect geheugen, ondermijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat een perfect geheugen onmogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te limiteren in en als de aanvaarding van het geloof dat een perfect gehuegen onmogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te beoordelen als onbekwaam in het hebben van een perfect geheugen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat perfectie te veel gevraagd is en mijzelf hierin meteen te limiteren in elk opzicht, waarbij ik mijzelf nooit motiveer om mijn volle potentieel te vervulllen, ontwikkelen en uitdrukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om liever een imperfect geheugen te hebben en op de ‘traditionele’ manier te studeren waarbij ik zoveel mogelijk kennis en informatie in mijn hoofd prop, om niet het risico te lopen dat het hier brengen van informatie niet zal lukken, dat ik mij niets zal herinneren en dat ik zal falen op mijn test.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf als mijn fysiek lichaam te vertrouwen in de bevoegdheid om mij alles te herinneren dat ik ooit gelezen, gehoord, gezien, gevoeld heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om stilletjes te hopen dat de methode van perfecte herinnering niet zal lukken, omdat ik niet will zien dat ik in mijn leven heel veel tijd verspild heb in het ‘vanbuiten leren’ en memorizeren van informatie en kennis.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om stilletjes te hopen dat de methode van perfecte herinnering niet zal lukken uit angst dat ik kwaad zal worden op mijzelf in de realisatie dat ik zoveel tijd in mijn leven heb verspeeld met het vanbuiten leren van teksten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in de bevoegdheid om dingen op een perfecte manier te herinneren, door het hier te brengen, en hierin een perfect geheugen te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat er een bepaalde grens of beperktheid bestaan in verband met hoeveel ik mij kan herinneren, in plaats van mij te realiseren dat ik de enige ben die mij deze limitaties en beperkingen oplegt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mezelf te vertrouwen in het gezond verstand dat alles hier is en dat, als ik hier ben, ik toegang heb tot alle informatie, maar liever vertrouw op mijn ‘gewone’ manier van studeren, omdat ik in mijn verleden vaak ‘gewonnen’ heb wanneer ik dingen doe op mijn ‘gewone’ manier.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij te limiteren tot datgene wat mij het beste resultaat gaf in het verleden en niets anders te willen overwegen in het geloof dat het waarschijnlijk niet zal werken en dat ik geen kansen maar verkwisten door nieuwe dingen te proberen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf nieuwe kansen te geven om nieuwe dingen uit te proberen en ontwikkelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als ik mijzelf een kans geven, ik mij op onzeker ijs bevind, waar ik blijkbaar aan het kansspelen ben en geen controle heb over de uitkomst van de situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn leven en de uitkomst van mijn acties te proberen controleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te definieren volgens de uitkomst van een actie, zoals het falen of slagen in een test, in plaats van mij te realiseren dat wie ik ben in dit moment het enige is wat telt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden en respecteren om wie ik ben in elk moment, maar enkel omwille van ‘goede’ prestaties.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf telkens weer te vast te klemmen in een situatie waar ik heel graag iets nieuws will proberen, maar tegelijkertijd gekweld ben met de angst dat het niet zal lukken of dat ik zal falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om nieuwe dingen te willen proberen op basis van de projectie dat de nieuwe aanpak of methode een goede/positive uitkomst zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om niets nieuws te willen proberen op basis van de projectie dat de nieuwe aanpak of methode een slechte/negatieve uitkomst zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om in angst te leven voor de toekomst door mijzelf steeds weer in de toekomst te projecteren, om op basis van de projectie beslissingen te maken in dit moment.

Als en wanneer ik zie dat ik aan het studeren ben vanuit het startpunt van angst voor verlies of gemis – stop ik, adem ik – ik sta mijzelf toe om de kennis los te laten in het vertrouwen dat ik het altijd terug hier kan brengen.

Ik realiseer mij en aanvaard dat wanneer ik iets aandachtig lees en ten volle begrijp, ik het mij altijd weer kan ‘herinneren’ op een later moment door het begrip weer hier te brengen.

Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf projecteer in de toekomst om op basis van die projectie een beslissing te maken in het heden – stop ik, adem ik – ik kijk naar al de opties die er zijn in dit moment en zie wat de meest praktische oplossing is op dit moment, zonder mijzelf te laten beinvloeden door angst of verlangen.

Als en wanneer ik zie dat ik een keuze baseer op basis van wat ik ‘gewoon’ ben – stop ik, adem ik – ik realiseer mij dat ik probeer controle uit te oefenen op een bepaalde uitkomst, waar ik wil winnen, in plaats van te participeren. Ik sta mijzelf toe om alle mogelijke opties te overwegen en gezond verstand te gebruiken in het nemen van een praktisch besluit.

Ik zet mij in om mijn zelf-gecreeerde limitaties af te breken en mijzelf ten volle te ontwikkelen, ontdekken en uitdrukken.

Ik zet mij in om het onderwijs-systeem in de wereld te veranderen opdat kinderen zichzelf ten volle kunnen ontwikkelen, ontdekken en uitdrukken zonder beinvloed te worden door angst om te falen op een test.

Ik zet mij in om het levende woord te worden, waar ik niet simpelweg kennis en informatie na-papegaai, maar de woorden leef als mijzelf op een praktische manier.

Ik zet mij in om verantwoordelijkheid te nemen wanneer ik iets nieuw leer en de volle implicaties van de begrippen begrijp, om wat nog niet samengelijnd is met eenheid, gelijkheid en gezond verstand – te corrigeren in mijzelf en de wereld. Learn more »

Van jongsaf aan worden kinderen afgezet bij een instituut waar anderen de taak om de kinderen op te voeden, op zich nemen. Schoolgaan en de ervaringen van een kind op school maken een integraal deel uit van een kind’s ontwikkeling in zijn of haar expressie – en heeft een sterke invloed op wie hij of zij is of zal zijn in zijn of haar verdere leven.

Vandaag herinnerde ik mij een reeks van gebeurtenissen die zich voordeden toen ik in het lager onderwijs zat (lager onderwijs: 6-12 jarigen). Vroeger had ik er niet echt bij stilgestaan – maar als ik er nu op terugkijk: wat zich afspeelt op scholen is compleet absurd – en wat ik mij herinnerde vandaag is slechts 1 voorbeeld van de absurditeit die wij toestaan, doch die een definitieve indruk nalaten op ons als kind en die ons parten  blijft spelen voor de rest van ons leven.

Ik herinnerde mij dat leerkrachten de ‘verdeel en heers’ tactiek toepassen op kinderen. Hoewel kinderen wordt aangeleerd dat ze solidair moeten zijn, elkaar met respect moeten behandelen, enzovoort – trachten leerkrachten het omgekeerde te bereiken wanneer ze een ‘verdeel en heers’ tactiek toepassen.

In mijn vierde leerjaar veranderde ik van klas. In het begin was het moeilijk om ‘mijn oude klas’ los te laten – maar ik was al snel opgelucht dat ik er weg was – want het volgende gebeurde:

Er had zich een incident voorgedaan waarbij 1 van de leerlingen een andere leerling had bezeerd – ik herinner mij de details niet, het was iets in de aard van iemand werd tegen een muur of op de grond geduwd – en er was onduidelijkheid over wie dit gedaan had. Degene die het gedaan had, wou zichzelf niet ‘aangeven’ en de andere leerlingen wouden hem of haar niet verraden; precies zoals ze waren aangeleerd door de leerkrachten op school, waren ze solidair met elkaar en wouden ze elkaar geen mes in de rug steken.

Dus, wat deed de leerkracht? Ze strafte iedereen – de hele klas – ik denk iets van 25 leerlingen. De straf werd uitgevoerd tijdens de pauze (!!!) – elke leerling moest tegen een muur staan, een bepaalde afstand van elkaar weg – gedurende de hele pauze, elke pauze van de dag! Hun pauze en vrije tijd zou hun op deze manier ontzegd worden, totdat iemand te voren kwam en ‘de waarheid’ vertelde.

Wat is dit voor een methode? Het is een ‘verdeel en heers’ tactiek. Waarom? Omdat het doel van deze methode is dat de leerlingen zich tegen elkaar opzetten en van de ‘schuldige’ gaan eisen dat hij of zij gaat opbiechten, zodat zij de straf niet verder moeten ondergaan.

Maar – de leerkracht wist niet dat de leerlingen zouden blijven stilzwijgen. Velen waren kwaad en wouden dat de ‘schuldige’ tevoren kwam – maar als het erop neerkwam, werd niemand verraden. Dus, de straf bleef duren, voor dagen, voor weken – misschien zelfs maanden, ik ben niet zeker.



De straf veranderde ook – de kinderen moesten op de geel geverfde lijnen op de speelplaats stappen (de uitlijning van een volley-bal veld) – weerom, met een specifieke afstand tussen elke leerling, zodat ze niet met elkaar konden praten. En dit moesten ze doen gedurende elke pauze. En de leerkracht zou toekijken, met gekruiste armen.

Onthoud hier dat de meeste leerlingen niet eens aanwezig waren bij het incident en dus helemaal geen benul hadden van wat er zich afspeelde, maar toch werd hen hun pauze ontzegd.

Een ander woord voor zulk een methode – is ‘marteling’ – hoe gek het ook klinkt. De kinderen werden onderhevig gesteld aan ongemak en dit ongemak werd vergroot – todat 1 van hen er genoeg van had en deed wat de leerkracht eiste.

De voornaam van de leerkracht in kwestie, was ‘Lieve’ – en er werd altijd gezegd hoe passend die naam was voor haar, want zo kenden mensen haar: als een zachtaardige, lieve, warme persoon. Maar als iemand niet deed wat zij eiste, bleek ze niet meer zo ‘lief’ te zijn.

Mensen gingen zelfs de kinderen beschuldigen – ze zeiden dat de kinderen haar tot deze straf ‘gedreven’ hadden. De oh zo lieve juffrouw veranderde in een monster – en het was de fout van de kinderen?! Dat is waarschijnlijk waarom niemand iets zei – niemand stopte haar, alsof wat ze deed terecht en rechtvaardig was. Maar na een tijd vonden ouders het wel te ver gaan. Het begon dat stilletjesaan meer en meer kinderen thuis gingen eten en thuis bleven tot op het laatste ogenblik, voordat ze terug naar school gingen in de namiddag – zodat ze geen heel uur buiten zouden moeten in een vierkant stappen. Want – de middagpauze was geen uitzondering.


Ik weet niet precies hoe het uiteindelijk stopte – maar de relatie tussen de leerlingen en de leerkracht was verpest voor de rest van het jaar. Maar wat nog belangrijk is: wat heeft deze leerkracht de leerlingen hier aangeleerd? Dat de ‘verdeel en heers’ tactiek gerechtvaardigd is om controle uit te oefenen en dat, als je iets wil van een ander, je deze laatste gewoon maar hoeft te martelen totdat hij of zij ingeeft. Dat is het voorbeeld dat de leerkracht stelde.

En zij was niet de enige leerkracht die deze methode toepaste. Toen ik in het derde leerjaar zat gebeurde hetzelfde. Iemand bleef stiekem fluiten wanneer de leerkracht haar rug naar de klas keerde. Toen de leerkracht het merkte, maakte ze zich kwaad en zij dat wie het ook deed, moest stoppen. De volgende keer dat ze haar rug keerde, werd er weer gefloten.

De leerkracht wilde weten wie het was. Niemand antwoordde. De leerkracht wachtte en daar ging de bel om de pauze aan te melden. De leerkracht zei dat we niet naar buiten mochten totdat ze wist wie het gedaan had. Degene die aan het fluiten was geweest, wou niet antwoorden – uit schrik, natuurlijk. Aangezien ik niet binnen wou blijven zitten en ik een favoriet van de leerkracht was – stak ik mijn hand op en zei ik dat ik het gedaan had. Ik was vrij zeker dat de leerkracht mij niet zou straffen omdat ik nog nooit iets misgedaan had – terwijl, als 1 van de ‘kwajongens’ zou zeggen dat hij het gedaan had, zou er zeker een straf gevolgd hebben.

De leerkracht keek mij aan, verward en teleurgesteld tegelijkertijd en zei dan: “Oke, ik zal het laten gaan voor deze ene keer – omdat jij het bent.” En we mochten buiten gaan spelen.
Het is fascinerend dat zulke praktijken aanvaard worden door ouderes – dat is, als ze zich eigenlijk bewust zijn van wat er zich op school afspeelt – en als het hen ook eigenlijk iets kan schelen. Het merendeel van een kind’s opvoeding vindt plaats op school en de ouder weet niet wat er zich afspeelt, hoe de leerkracht met zijn of haar kind omgaat of welke methodes leerkrachten toepassen.

Het wordt tijd dat ouders zich informeren over wat het betekent om een kind op te voeden – en om het ook zelf te doen – om het kind niet gewoon op school ‘af te leveren’ en dan zelf met andere zaken bezig te zijn. Maar natuurlijk – praktisch gezien is het niet mogelijk voor ouders om zoveel tijd met hun kinderen door te brengen – want ouders moeten werken om te kunnen voorzien voor zichzelf en de kinderen.

Daarom – enkel in een geljik geldsysteem zullen kinderen de opvoeding krijgen die ze nodig hebben, de opvoeding waar ze recht ophebben, de opvoeding die elkeen van ons wenst gehad te hebben, maar die momenteel niet mogelijk is. Wanneer ouders er daadwerkelijk zijn voor hun kinderen en waar het niet vanzelfsprekend is dat een ander de opvoeding van jouw kind op zich neemt – waarbij jij geen benul hebt van wat jouw kind wordt aangeleerd of aangedaan.

Dat op zich – is kindermisbruik.

Stem voor een gelijk geldsysteem en maak een einde aan deze onzin.

www.equalmoney.org Learn more »