Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om vergissingen te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om fouten te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om te falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als ik een zware fout of vergissing maak, dat grote gevolgen heeft voor velen, dat dit betekend dat ik een faling ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat faling het woord valling in zicht houdt – wat toont dat een vergissing maken of een fout maken slechts betekent dat ik gevallen ben, dat ik gestruikeld heb, voor een moment – en net als met vallen, kan ik de keuze maken om weer op te staan en de volgende keer meer oplettend te zijn wanneer ik in dezelfde situatie of plek loop, zodat ik niet terug mijn neus opdonder.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te definiëren in relatie tot vergissingen of fouten die ik gemaakt heb, waarbij ik mijzelf beoordeel als een faling en geloof dat dit is wie ik ben – zonder in te zien dat als ik mijzelf beoordeel en definieer als een faler, dat ik hierin de beslissing maak dat dit alles is dat ik kan zijn met betrekking tot het punt waarin ik een fout of vergissing maakte – en dus, hierin mijn kans om mijzelf te verbeteren vernietig.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik iets verKEERd gedaan heb, dat dit niet betekent dat ik wat ik deed nooit zal kunnen, maar liever dat ik het me deze KEER niet lukte en dus dat ik opnieuw probeer, keer op keer, totdat ik het onder de knie heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om de KEERzijde van vergissingen en fouten te bekijken, waarbij fouten en vergissingen ons aantonen waar we nog niet specifiek genoeg zijn in onszelf, in onze wereld in onze toepassing van onszelf – en dus fouten en vergissingen zijn een leidraad die ons tonen waar we onszelf kunnen verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het woord ‘verbeteren’ te verbinden met een leerkracht die mijn test gaat nakijken en gaat aanduiden waar ik een fout begaan heb – waarbij ik angst verbonden heb aan het woord ‘verbeteren’ omdat ik dacht dat het betekende dat als ik een fout begaan had, dat ik niet niet goed genoeg was – in plaats van het woord ‘verbeteren’ te zien voor wat het is – waar het aanduiden en tonen van fouten eigenlijk een ondersteuning is om een persoon gewaar te maken van waar ze zichzelf, hun toepassing van zichzelf en hun vaardigheden verder kunnen ontwikkelen en uitwerken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om faalangst te hebben, omdat als ik een fout maak, ik mijzelf minder vertrouw – omdat ik geloof dat ik in de toekomst dezelfde fout zal maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf de KANs te geven om mijzelf te tonen dat ik het wel KAN.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als ik ergens een fout in maak, dat ik in de toekomst dezelfde fout zal maken, waarin ik mijn zelf-vertrouwen langzaam maar zeker meer en meer afbreek elke keer ik ergens een fout maak.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om beschaamd te zijn over fouten en vergissingen die ik gemaakt heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn fouten en vergissingen te proberen wegfoefelen of verbergen zodat anderen mij niet beoordelen of op een andere manier gaan bekijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard bm schrik te hebben om beoordeeld te worden door anderen omdat ik schrik heb om het idee dat ik geloof dat ze van mij hebben in hun geest/mind – te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om het ‘goede’/’perfecte’ idee dat ik geloof andere mensen hebben van mij in hun geest/mind te verliezen – omdat ik mijzelf definieer in relatie tot het idee dat ik geloof anderen hebben over mij en wat zij denken over mij en dus, schrik heb dat, als dat idee veranderd, dat ik een deel van mijzelf verlies.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat wie ik ben niet bestaat in de ogen en geest van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat wie ik ben niet bestaat in de gedachten en ideeën van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om mijzelf af te scheiden van mijzelf door mijzelf te definiëren met betrekking tot een idee of een gedachte of een impressie of een gevoel – in plaats van mij te realiseren dat wie ik ben hier is als mijzelf en nergens anders.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om te geloven dat de beste manier om zelf-vertrouwen te hebben is door middel van alles te ontwijken waarin ik vroeger fouten heb gemaakt – in plaats van in te zien dat de beste manier om zelf-vertrouwen te ontwikkelen is door middel van mijzelf te ontwikkelen en verbeteren waarbij ik, traag maar zeker, steeds beter wordt in wat ik doe en steeds minder vergissingen en fouten maak.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf een ultimatum op te leggen elke keer ik een fout maak, waarbij ik van mijzelf verwacht dat ik dezelfde fout nooit meer opnieuw maak – in plaats van in te zien dat wie ik ben zich gevormd heeft doorheen jaren en jaren van het herhalen van dezelfde gedragspatronen en dus, dat het jaren van vallen en opstaan zal nodig hebben om deze patronen te veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vergeven wanneer ik val.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om wanneer ik een zware fout maak, de herinnering van die fout steeds weer naar boven breng om mijzelf er te doen aan herinneren hoe zwaar ik gefaald heb als een manier van bestraffing.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat een straf ooit een productief gevolg heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan om in te zien dat straffen en beloningen uitdelen slechts een manier is om mensen te manipuleren om hun gedrag te veranderen, maar geen instrumenten zijn waarmee mensen, voor zichzelf, hun gedrag veranderen waarbij ze zich gewaar zijn van de gevolgen van hun acties en werkelijk willen verantwoordelijkheid nemen om dezelfde gevolgen te voorkomen in de toekomst.

Ik realiseer mij dat fouten en vergissingen een hulpmiddel zijn als indicaties van waar we onszelf kunnen verbeteren.

Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf beoordeel voor het maken van een fout/een vergissing of omdat ik iets verkeerd gedaan heb – dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat een fout of vergissing maken of iets verkeerd doen geen definitieve impact hebben op wie ik ben – maar slechts dat het me deze keer niet lukte en dat ik moet oefenen, keer op keer mijzelf de kans geven, totdat ik het kan.

Als en wanneer ik zie dat ik angst heb om te falen – dan stop ik, dan adem ik – ik zie dat de faalangst aanduidt dat ik een herinnering heb uit het verleden waar ik in hetzelfde punt een fout/vergissing heb gemaakt, dat ik mijzelf boven het hoofd hang als een soort van ‘waarschuwing’ – daarom vergeef ik mijzelf voor de vergissing/fout die ik in het verleden gemaakt heb en om vast te houden aan die herinnering waarbij ik mijzelf definieerde in relatie tot die herinnering – ik laat los en ga de uitdaging tegemoet met een verse kijk. Learn more »

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb aanvaard en toegestaan om te geloven dat ik enkel kan leren en studeren via de mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb aanvaard en toegestaan te geloven dat leren en studeren te maken heeft met het ‘vasthouden’ van en aan kennis.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard te zien dat als ik aan iets vasthoudt, dat ik eigenlijk schrik heb om dat waar ik aan vasthoud, te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb aanvaard en toegestaan om kennis te benaderen vanuit het startpunt van ‘gemis’ en angst voor gemis.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om te studeren vanuit het startpunt van angst om te vergeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegstaan en aanvaard om te zien en mij te realiseren dat als ik iets aandachtig lees en ten volle begrijp, ik het meteen kan loslaten en dan terug oproepen, hier brengen, wanneer ik het nodig heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te proberen kennis in mijzelf ‘op te slaan’ waarbij ik zoveel mogelijk in mijn mind en lichaam probeer te proppen, tot op het punt waar ik hoofdpijn krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om de angst om te falen op een test te laten bepalen hoe ik studeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om te falen op tests en daarom te studeren vanuit het startput van vrees voor vergetigheid, waarbij ik het vergeten meteen creeer en mijn eigen potentieel en vaardigheid met betrekking tot perfect geheugen, ondermijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat een perfect geheugen onmogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te limiteren in en als de aanvaarding van het geloof dat een perfect gehuegen onmogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te beoordelen als onbekwaam in het hebben van een perfect geheugen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat perfectie te veel gevraagd is en mijzelf hierin meteen te limiteren in elk opzicht, waarbij ik mijzelf nooit motiveer om mijn volle potentieel te vervulllen, ontwikkelen en uitdrukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om liever een imperfect geheugen te hebben en op de ‘traditionele’ manier te studeren waarbij ik zoveel mogelijk kennis en informatie in mijn hoofd prop, om niet het risico te lopen dat het hier brengen van informatie niet zal lukken, dat ik mij niets zal herinneren en dat ik zal falen op mijn test.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf als mijn fysiek lichaam te vertrouwen in de bevoegdheid om mij alles te herinneren dat ik ooit gelezen, gehoord, gezien, gevoeld heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om stilletjes te hopen dat de methode van perfecte herinnering niet zal lukken, omdat ik niet will zien dat ik in mijn leven heel veel tijd verspild heb in het ‘vanbuiten leren’ en memorizeren van informatie en kennis.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om stilletjes te hopen dat de methode van perfecte herinnering niet zal lukken uit angst dat ik kwaad zal worden op mijzelf in de realisatie dat ik zoveel tijd in mijn leven heb verspeeld met het vanbuiten leren van teksten.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in de bevoegdheid om dingen op een perfecte manier te herinneren, door het hier te brengen, en hierin een perfect geheugen te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard te geloven dat er een bepaalde grens of beperktheid bestaan in verband met hoeveel ik mij kan herinneren, in plaats van mij te realiseren dat ik de enige ben die mij deze limitaties en beperkingen oplegt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mezelf te vertrouwen in het gezond verstand dat alles hier is en dat, als ik hier ben, ik toegang heb tot alle informatie, maar liever vertrouw op mijn ‘gewone’ manier van studeren, omdat ik in mijn verleden vaak ‘gewonnen’ heb wanneer ik dingen doe op mijn ‘gewone’ manier.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mij te limiteren tot datgene wat mij het beste resultaat gaf in het verleden en niets anders te willen overwegen in het geloof dat het waarschijnlijk niet zal werken en dat ik geen kansen maar verkwisten door nieuwe dingen te proberen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf nieuwe kansen te geven om nieuwe dingen uit te proberen en ontwikkelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als ik mijzelf een kans geven, ik mij op onzeker ijs bevind, waar ik blijkbaar aan het kansspelen ben en geen controle heb over de uitkomst van de situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn leven en de uitkomst van mijn acties te proberen controleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te definieren volgens de uitkomst van een actie, zoals het falen of slagen in een test, in plaats van mij te realiseren dat wie ik ben in dit moment het enige is wat telt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te aanvaarden en respecteren om wie ik ben in elk moment, maar enkel omwille van ‘goede’ prestaties.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf telkens weer te vast te klemmen in een situatie waar ik heel graag iets nieuws will proberen, maar tegelijkertijd gekweld ben met de angst dat het niet zal lukken of dat ik zal falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om nieuwe dingen te willen proberen op basis van de projectie dat de nieuwe aanpak of methode een goede/positive uitkomst zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om niets nieuws te willen proberen op basis van de projectie dat de nieuwe aanpak of methode een slechte/negatieve uitkomst zal hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om in angst te leven voor de toekomst door mijzelf steeds weer in de toekomst te projecteren, om op basis van de projectie beslissingen te maken in dit moment.

Als en wanneer ik zie dat ik aan het studeren ben vanuit het startpunt van angst voor verlies of gemis – stop ik, adem ik – ik sta mijzelf toe om de kennis los te laten in het vertrouwen dat ik het altijd terug hier kan brengen.

Ik realiseer mij en aanvaard dat wanneer ik iets aandachtig lees en ten volle begrijp, ik het mij altijd weer kan ‘herinneren’ op een later moment door het begrip weer hier te brengen.

Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf projecteer in de toekomst om op basis van die projectie een beslissing te maken in het heden – stop ik, adem ik – ik kijk naar al de opties die er zijn in dit moment en zie wat de meest praktische oplossing is op dit moment, zonder mijzelf te laten beinvloeden door angst of verlangen.

Als en wanneer ik zie dat ik een keuze baseer op basis van wat ik ‘gewoon’ ben – stop ik, adem ik – ik realiseer mij dat ik probeer controle uit te oefenen op een bepaalde uitkomst, waar ik wil winnen, in plaats van te participeren. Ik sta mijzelf toe om alle mogelijke opties te overwegen en gezond verstand te gebruiken in het nemen van een praktisch besluit.

Ik zet mij in om mijn zelf-gecreeerde limitaties af te breken en mijzelf ten volle te ontwikkelen, ontdekken en uitdrukken.

Ik zet mij in om het onderwijs-systeem in de wereld te veranderen opdat kinderen zichzelf ten volle kunnen ontwikkelen, ontdekken en uitdrukken zonder beinvloed te worden door angst om te falen op een test.

Ik zet mij in om het levende woord te worden, waar ik niet simpelweg kennis en informatie na-papegaai, maar de woorden leef als mijzelf op een praktische manier.

Ik zet mij in om verantwoordelijkheid te nemen wanneer ik iets nieuw leer en de volle implicaties van de begrippen begrijp, om wat nog niet samengelijnd is met eenheid, gelijkheid en gezond verstand – te corrigeren in mijzelf en de wereld. Learn more »