My name is Maite Zamora Moreno. I was born in Mechelen, Belgium on the 6th of March 1988.

I started researching Desteni in the week of October, 13th 2007 and joined the Forum on October 29th 2007. I did not immediately start applying the suggested Desteni tools as I experienced some fear about the 'good intentions' of Desteni. My brother suggested to just try it and I considered that: what could possibly go wrong or be harmful about forgiving myself? So - I pushed through the initial resistance and started applying the tools of writing, self-forgiveness and self-corrective application - which I haven't stopped using to this day.

Herein - I can attest to the fact that
- The tools of Writing, Self-Forgiveness and Self-Corrective application, when consistently applied in Self-Honesty, are tools of self-support that enable a person to break through, stop, resolve and correct self-imposed limitations, habitual patterns, reactive behavior, internal conflict, learning disabilities, brainwashing, abusive thoughts, emotions, feelings and actions.
- The tools of Writing, Self-Forgiveness and Self-Corrective application do not create harmful consequences.
- It was my personal decision to start this process in utilizing the Desteni tools, publish my writings and videos on blogs/vlogs and on forums - and that I was in no way coerced, manipulated or forced to do so.
- I was not asked for any donations or payments, nor did I make any, while having complete access to all articles and videos published at that time as well as receiving personal support on the forum.

In August 2008 I visited the Desteni Farm together with my sister for a period of 2 months. Here I was welcomed in their home and able to see how the Desteni Farm residents practically live together and walk their process. For the first week of my visit I did not speak with Sunette Spies as she had not been in her body during that time and had not been in her body for two weeks before. During this this week, I had many conversations with interdimensional beings and witnessed that there was no energy fluctuation whatsoever, where Sunette Spies did not require to enter back into her body after a specified period of time to stabilize it. Portalling was consistent and could be done at any time through one simple breath, without any rituals or preparations. I was present during portal-interviews and witnessed Sunette Spies leaving her body while another being would enter and speak in the moment.

Herein, I can attest to the fact that:
- Portal interviews were done in the moment without memorizing or preparing what would be spoken and that there were no cue-cards in the room off which the beings would read.
- Portalling is consistent and can be done for any duration of time, at any time.
- Desteni farm residents do not follow or participate in any rituals.
- Desteni farm residents do not lead excessive or inappropriate lifestyles.
- Bernard Poolman does not coerce, manipulate or force other residents, permanent or temporary, to do his bidding.
- There is no drug abuse or alcohol consumption on the Desteni farm.
- I was not asked to do anything against my will or consent.
- Visitors are not forced to stay and can leave when it suits them, where I witnessed several visitors change their departure date.
- I was not asked to believe anything I was told, but to test all the information for myself.
- I was never scolded, harmed or punished for any action, but instead always supported to find practical solutions. Learn more »

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te denken/voelen/geloven dat ik niet bekwaam ben om een buddy te zijn in DIP.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om bang te zijn dat mijn zogenaamde onbekwaamheid om een ander te ondersteunen en assiteren met een punt waar ze moeilijkheden mee hebben, omdat ik dacht/voelde/geloofde dat ik niet genoeg inzicht heb, dat ik niet genoeg ervaring heb of dat ik niet de nodige vaardigheden heb om een persoon echt te ondersteunen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te onderschatten uit angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in het zijn van een buddy en het ondersteunen van een ander in het geven van perspectief en advies/suggiesties dat ze kunnen toepassen in hun leven omdat ik mijzelf niet zie als wie ik ben, maar vasthoud aan een idee dat ik niet goed genoeg ben, dat ik niet effectief genoeg ben, dat ik niet genoeg inzicht heb, dat ik niet genoeg ervaring heb of dat ik niet de nodige vaardigheden heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen in het zijn van een buddy omdat ik op voorhand geen lijst van adviezen en suggesties heb klaarliggen om te kunnen copy/pasten wanneer het toepasselijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn zelf-vertrouwen te definieren in relatie tot hoeveel kennis en informatie ik bezit over een bepaald onderwerp en als ik geen reeks van feiten kan oproepen in mijzelf in relatie tot een bepaald onderwerp, dan denk/geloof/voel ik dat ik mijzelf niet kan vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vertrouwen om in het moment te zijn, om in het moment te kunnen antwoorden op een vraag, om in het moment perspectief te geven, zonder dat ik mij daarvoor heb voorbereid door 'onderzoek' te doen of een lijst van antwoorden op voorhand samen te stellen of door antwoorden in te studeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat buddying te maken heeft met zichzelf in de schoenen van een ander te stellen en dan uit te drukken wat ik zou doen in de plaats/situatie van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te kort te schieten door mijzelf geen krediet te geven voor wat ik gedaan heb, voor de veranderingen en correcties die ik heb geimplimenteerd/toegepast in mijn leven/mijzelf/mijn proces.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat het ergste dat kan gebeuren wanneer ik buddy is dat een persoon om perspectief vraagt op een punt dat ik zelf nog niet heb gelopen, waarbij ik mijzelf nog niet in diezelfde situatie heb ondervonden of waarbij ik de oplossing ertoe nog niet heb gezien - en dus dat ik in die gevallen er gewoon iemand anders kan bijhalen om perspectief te vragen en dat het niet betekent dat ik nu vastzit of dat ik geen buddy kan zijn of dat ik gefaald heb als buddy of dat ik een ander's proces ga ondermijnen/compromiteren.

Als en wanneer ik zie dat ik denk/voel/geloof dat ik niet genoeg kennis en informatie heb over een bepaald onderwerp om mij hierin mee bezig te houden, of mij ergens in verband met dat onderwerp aan te verbinden - dan stop ik, dan adem ik. Ik realiseer mij dat ik niet per se kennis en informatie nodig heb, maar dat ik gewoon mijn gezond verstand kan gebruiken - en dus verbind ik mij ertoe om te ademen, door de angst en onzekerheid heen te lopen, mijzelf krediet te geven en in het moment te zien wat kan gedaan worden zonder door een hele voorbereidingsfase te gaan.

Als en wanneer ik zie dat ik op een bepaalde vraag geen perspectief kan bieden en ik in een staat van angst/zenuwachtigheid/onzekerheid stap - dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat het feit dat ik geen perspectief te bieden heb niet betekent dat ik een onbekwame buddy ben, maar slechts dat ik mijzelf nog niet in diezelfde situatie bevonden heb of dat ik de oplossing ertoe nog niet heb gezien/gelopen - en dus, ik verbind mijzelf om in dat moment los te laten van de angst/onzekerheid/zenuwachtigheid en gewoon te communiceren met de ander dat ik op die vraag geen perspectief kan bieden en ik vraag een ander wat hij/zij als advies of perspectief zou geven.

Related articles

• Day 107: Getting Reality to Conform to an Illusion
• Character Dimensions - BACKCHAT Dimension (Part 1): DAY 167
• Day 160: ADC - AN OBSESSION WITH HOPE
• Day 104: We have to Protect our Freedom!
• DAY 172: After Death Communication - Part 21

Learn more »

In the picture above I have laid out how I have been living the word 'good' as how I have defined the word within and through my Mind. In the following blog-posts I will be deconstructing the word 'Good' as how I had defined it with self-forgiveness, to then redefine it in alignment to Oneness and Equality.

Part 1: Self-Forgiveness on Positive Charge attached to the word ‘Good’

I forgive myself for accepting and allowing myself to connect a positive energetic charge to the word ‘good’ within and as myself and my mind.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define the word ‘good’ within and as a positive energetic feeling of mind.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that the essence of the meaning of the word ‘Good’ lies within/can be found within the positiveenergetic feeling of mind that I had attached to the word ‘Good’ – instead of realising that it is I who has attached a positive energetic feeling to the word ‘good’ myself and thus that this feeling/charge cannot bear meaning on the word itself as the word was here before I attached this charge to it.

I forgive myself for accepting and allowing myself to feel as though I am committing sacrilege by removing the positive charge from the word ‘good’ – believing that the connection between the word and the feeling has to be and is supposed to be and that there will be unpleasant consequences if I try to make such a change in my vocabulary – as though it is a crime punishable by God.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define positive feeling energy as a feeling endowed by God himself where if I remove this energy, I am defying God and therefore, fear that God will punish me.

I forgive myself for accepting and allowing myself to define the word ‘good’ within and as a religious construct of mind, in relation to the word and concept of a ‘God’ that is almighty and is the final judge in terms of goodness and badness and has as such the power and right to, within judgment, condemn one to heaven or hell.

I forgive myself for accepting and allowing myself to fear God and to fear that God will judge me as bad and herein condemn me to hell as eternal suffering, disgrace and dishonour.

I forgive myself for accepting and allowing myself to believe that in order to be honourable I must honour the word of God.

I forgive myself for accepting and allowing a ‘God’ to exist within and as me that has more power than me.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that there is no God existing within and as me and that the only one judging me is myself.

I forgive myself for not accepting and allowing myself to realise that the only director and creator of my world is me and not some separate entity that exists as an idea in the minds of men as an all-powerful being that controls, directs and creates the world in its entirety where we are but pawns in his big plan.

I forgive myself for accepting and allowing myself to judge myself in terms of ‘goodness’ and ‘badness’.

I forgive myself for accepting and allowing myself to want to be judged/judge myself as ‘good’ and I forgive myself for accepting and allowing myself to fear to be judged/judge myself as ‘bad’.

To be continued...

Learn more »

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om vergissingen te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om fouten te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om te falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als ik een zware fout of vergissing maak, dat grote gevolgen heeft voor velen, dat dit betekend dat ik een faling ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat faling het woord valling in zicht houdt – wat toont dat een vergissing maken of een fout maken slechts betekent dat ik gevallen ben, dat ik gestruikeld heb, voor een moment – en net als met vallen, kan ik de keuze maken om weer op te staan en de volgende keer meer oplettend te zijn wanneer ik in dezelfde situatie of plek loop, zodat ik niet terug mijn neus opdonder.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te definiëren in relatie tot vergissingen of fouten die ik gemaakt heb, waarbij ik mijzelf beoordeel als een faling en geloof dat dit is wie ik ben – zonder in te zien dat als ik mijzelf beoordeel en definieer als een faler, dat ik hierin de beslissing maak dat dit alles is dat ik kan zijn met betrekking tot het punt waarin ik een fout of vergissing maakte – en dus, hierin mijn kans om mijzelf te verbeteren vernietig.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat als ik iets verKEERd gedaan heb, dat dit niet betekent dat ik wat ik deed nooit zal kunnen, maar liever dat ik het me deze KEER niet lukte en dus dat ik opnieuw probeer, keer op keer, totdat ik het onder de knie heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om de KEERzijde van vergissingen en fouten te bekijken, waarbij fouten en vergissingen ons aantonen waar we nog niet specifiek genoeg zijn in onszelf, in onze wereld in onze toepassing van onszelf – en dus fouten en vergissingen zijn een leidraad die ons tonen waar we onszelf kunnen verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om het woord ‘verbeteren’ te verbinden met een leerkracht die mijn test gaat nakijken en gaat aanduiden waar ik een fout begaan heb – waarbij ik angst verbonden heb aan het woord ‘verbeteren’ omdat ik dacht dat het betekende dat als ik een fout begaan had, dat ik niet niet goed genoeg was – in plaats van het woord ‘verbeteren’ te zien voor wat het is – waar het aanduiden en tonen van fouten eigenlijk een ondersteuning is om een persoon gewaar te maken van waar ze zichzelf, hun toepassing van zichzelf en hun vaardigheden verder kunnen ontwikkelen en uitwerken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om faalangst te hebben, omdat als ik een fout maak, ik mijzelf minder vertrouw – omdat ik geloof dat ik in de toekomst dezelfde fout zal maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf de KANs te geven om mijzelf te tonen dat ik het wel KAN.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat als ik ergens een fout in maak, dat ik in de toekomst dezelfde fout zal maken, waarin ik mijn zelf-vertrouwen langzaam maar zeker meer en meer afbreek elke keer ik ergens een fout maak.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om beschaamd te zijn over fouten en vergissingen die ik gemaakt heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn fouten en vergissingen te proberen wegfoefelen of verbergen zodat anderen mij niet beoordelen of op een andere manier gaan bekijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard bm schrik te hebben om beoordeeld te worden door anderen omdat ik schrik heb om het idee dat ik geloof dat ze van mij hebben in hun geest/mind – te verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om schrik te hebben om het ‘goede’/’perfecte’ idee dat ik geloof andere mensen hebben van mij in hun geest/mind te verliezen – omdat ik mijzelf definieer in relatie tot het idee dat ik geloof anderen hebben over mij en wat zij denken over mij en dus, schrik heb dat, als dat idee veranderd, dat ik een deel van mijzelf verlies.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat wie ik ben niet bestaat in de ogen en geest van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om in te zien dat wie ik ben niet bestaat in de gedachten en ideeën van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om mijzelf af te scheiden van mijzelf door mijzelf te definiëren met betrekking tot een idee of een gedachte of een impressie of een gevoel – in plaats van mij te realiseren dat wie ik ben hier is als mijzelf en nergens anders.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan om te geloven dat de beste manier om zelf-vertrouwen te hebben is door middel van alles te ontwijken waarin ik vroeger fouten heb gemaakt – in plaats van in te zien dat de beste manier om zelf-vertrouwen te ontwikkelen is door middel van mijzelf te ontwikkelen en verbeteren waarbij ik, traag maar zeker, steeds beter wordt in wat ik doe en steeds minder vergissingen en fouten maak.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijzelf een ultimatum op te leggen elke keer ik een fout maak, waarbij ik van mijzelf verwacht dat ik dezelfde fout nooit meer opnieuw maak – in plaats van in te zien dat wie ik ben zich gevormd heeft doorheen jaren en jaren van het herhalen van dezelfde gedragspatronen en dus, dat het jaren van vallen en opstaan zal nodig hebben om deze patronen te veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan en aanvaard om mijzelf te vergeven wanneer ik val.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om wanneer ik een zware fout maak, de herinnering van die fout steeds weer naar boven breng om mijzelf er te doen aan herinneren hoe zwaar ik gefaald heb als een manier van bestraffing.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om te geloven dat een straf ooit een productief gevolg heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf niet heb toegestaan om in te zien dat straffen en beloningen uitdelen slechts een manier is om mensen te manipuleren om hun gedrag te veranderen, maar geen instrumenten zijn waarmee mensen, voor zichzelf, hun gedrag veranderen waarbij ze zich gewaar zijn van de gevolgen van hun acties en werkelijk willen verantwoordelijkheid nemen om dezelfde gevolgen te voorkomen in de toekomst.

Ik realiseer mij dat fouten en vergissingen een hulpmiddel zijn als indicaties van waar we onszelf kunnen verbeteren.

Als en wanneer ik zie dat ik mijzelf beoordeel voor het maken van een fout/een vergissing of omdat ik iets verkeerd gedaan heb – dan stop ik, dan adem ik - ik realiseer mij dat een fout of vergissing maken of iets verkeerd doen geen definitieve impact hebben op wie ik ben – maar slechts dat het me deze keer niet lukte en dat ik moet oefenen, keer op keer mijzelf de kans geven, totdat ik het kan.

Als en wanneer ik zie dat ik angst heb om te falen – dan stop ik, dan adem ik – ik zie dat de faalangst aanduidt dat ik een herinnering heb uit het verleden waar ik in hetzelfde punt een fout/vergissing heb gemaakt, dat ik mijzelf boven het hoofd hang als een soort van ‘waarschuwing’ – daarom vergeef ik mijzelf voor de vergissing/fout die ik in het verleden gemaakt heb en om vast te houden aan die herinnering waarbij ik mijzelf definieerde in relatie tot die herinnering – ik laat los en ga de uitdaging tegemoet met een verse kijk. Learn more »

Van jongsaf aan worden kinderen afgezet bij een instituut waar anderen de taak om de kinderen op te voeden, op zich nemen. Schoolgaan en de ervaringen van een kind op school maken een integraal deel uit van een kind’s ontwikkeling in zijn of haar expressie – en heeft een sterke invloed op wie hij of zij is of zal zijn in zijn of haar verdere leven.

Vandaag herinnerde ik mij een reeks van gebeurtenissen die zich voordeden toen ik in het lager onderwijs zat (lager onderwijs: 6-12 jarigen). Vroeger had ik er niet echt bij stilgestaan – maar als ik er nu op terugkijk: wat zich afspeelt op scholen is compleet absurd – en wat ik mij herinnerde vandaag is slechts 1 voorbeeld van de absurditeit die wij toestaan, doch die een definitieve indruk nalaten op ons als kind en die ons parten  blijft spelen voor de rest van ons leven.

Ik herinnerde mij dat leerkrachten de ‘verdeel en heers’ tactiek toepassen op kinderen. Hoewel kinderen wordt aangeleerd dat ze solidair moeten zijn, elkaar met respect moeten behandelen, enzovoort – trachten leerkrachten het omgekeerde te bereiken wanneer ze een ‘verdeel en heers’ tactiek toepassen.

In mijn vierde leerjaar veranderde ik van klas. In het begin was het moeilijk om ‘mijn oude klas’ los te laten – maar ik was al snel opgelucht dat ik er weg was – want het volgende gebeurde:

Er had zich een incident voorgedaan waarbij 1 van de leerlingen een andere leerling had bezeerd – ik herinner mij de details niet, het was iets in de aard van iemand werd tegen een muur of op de grond geduwd – en er was onduidelijkheid over wie dit gedaan had. Degene die het gedaan had, wou zichzelf niet ‘aangeven’ en de andere leerlingen wouden hem of haar niet verraden; precies zoals ze waren aangeleerd door de leerkrachten op school, waren ze solidair met elkaar en wouden ze elkaar geen mes in de rug steken.

Dus, wat deed de leerkracht? Ze strafte iedereen – de hele klas – ik denk iets van 25 leerlingen. De straf werd uitgevoerd tijdens de pauze (!!!) – elke leerling moest tegen een muur staan, een bepaalde afstand van elkaar weg – gedurende de hele pauze, elke pauze van de dag! Hun pauze en vrije tijd zou hun op deze manier ontzegd worden, totdat iemand te voren kwam en ‘de waarheid’ vertelde.

Wat is dit voor een methode? Het is een ‘verdeel en heers’ tactiek. Waarom? Omdat het doel van deze methode is dat de leerlingen zich tegen elkaar opzetten en van de ‘schuldige’ gaan eisen dat hij of zij gaat opbiechten, zodat zij de straf niet verder moeten ondergaan.

Maar – de leerkracht wist niet dat de leerlingen zouden blijven stilzwijgen. Velen waren kwaad en wouden dat de ‘schuldige’ tevoren kwam – maar als het erop neerkwam, werd niemand verraden. Dus, de straf bleef duren, voor dagen, voor weken – misschien zelfs maanden, ik ben niet zeker.



De straf veranderde ook – de kinderen moesten op de geel geverfde lijnen op de speelplaats stappen (de uitlijning van een volley-bal veld) – weerom, met een specifieke afstand tussen elke leerling, zodat ze niet met elkaar konden praten. En dit moesten ze doen gedurende elke pauze. En de leerkracht zou toekijken, met gekruiste armen.

Onthoud hier dat de meeste leerlingen niet eens aanwezig waren bij het incident en dus helemaal geen benul hadden van wat er zich afspeelde, maar toch werd hen hun pauze ontzegd.

Een ander woord voor zulk een methode – is ‘marteling’ – hoe gek het ook klinkt. De kinderen werden onderhevig gesteld aan ongemak en dit ongemak werd vergroot – todat 1 van hen er genoeg van had en deed wat de leerkracht eiste.

De voornaam van de leerkracht in kwestie, was ‘Lieve’ – en er werd altijd gezegd hoe passend die naam was voor haar, want zo kenden mensen haar: als een zachtaardige, lieve, warme persoon. Maar als iemand niet deed wat zij eiste, bleek ze niet meer zo ‘lief’ te zijn.

Mensen gingen zelfs de kinderen beschuldigen – ze zeiden dat de kinderen haar tot deze straf ‘gedreven’ hadden. De oh zo lieve juffrouw veranderde in een monster – en het was de fout van de kinderen?! Dat is waarschijnlijk waarom niemand iets zei – niemand stopte haar, alsof wat ze deed terecht en rechtvaardig was. Maar na een tijd vonden ouders het wel te ver gaan. Het begon dat stilletjesaan meer en meer kinderen thuis gingen eten en thuis bleven tot op het laatste ogenblik, voordat ze terug naar school gingen in de namiddag – zodat ze geen heel uur buiten zouden moeten in een vierkant stappen. Want – de middagpauze was geen uitzondering.


Ik weet niet precies hoe het uiteindelijk stopte – maar de relatie tussen de leerlingen en de leerkracht was verpest voor de rest van het jaar. Maar wat nog belangrijk is: wat heeft deze leerkracht de leerlingen hier aangeleerd? Dat de ‘verdeel en heers’ tactiek gerechtvaardigd is om controle uit te oefenen en dat, als je iets wil van een ander, je deze laatste gewoon maar hoeft te martelen totdat hij of zij ingeeft. Dat is het voorbeeld dat de leerkracht stelde.

En zij was niet de enige leerkracht die deze methode toepaste. Toen ik in het derde leerjaar zat gebeurde hetzelfde. Iemand bleef stiekem fluiten wanneer de leerkracht haar rug naar de klas keerde. Toen de leerkracht het merkte, maakte ze zich kwaad en zij dat wie het ook deed, moest stoppen. De volgende keer dat ze haar rug keerde, werd er weer gefloten.

De leerkracht wilde weten wie het was. Niemand antwoordde. De leerkracht wachtte en daar ging de bel om de pauze aan te melden. De leerkracht zei dat we niet naar buiten mochten totdat ze wist wie het gedaan had. Degene die aan het fluiten was geweest, wou niet antwoorden – uit schrik, natuurlijk. Aangezien ik niet binnen wou blijven zitten en ik een favoriet van de leerkracht was – stak ik mijn hand op en zei ik dat ik het gedaan had. Ik was vrij zeker dat de leerkracht mij niet zou straffen omdat ik nog nooit iets misgedaan had – terwijl, als 1 van de ‘kwajongens’ zou zeggen dat hij het gedaan had, zou er zeker een straf gevolgd hebben.

De leerkracht keek mij aan, verward en teleurgesteld tegelijkertijd en zei dan: “Oke, ik zal het laten gaan voor deze ene keer – omdat jij het bent.” En we mochten buiten gaan spelen.
Het is fascinerend dat zulke praktijken aanvaard worden door ouderes – dat is, als ze zich eigenlijk bewust zijn van wat er zich op school afspeelt – en als het hen ook eigenlijk iets kan schelen. Het merendeel van een kind’s opvoeding vindt plaats op school en de ouder weet niet wat er zich afspeelt, hoe de leerkracht met zijn of haar kind omgaat of welke methodes leerkrachten toepassen.

Het wordt tijd dat ouders zich informeren over wat het betekent om een kind op te voeden – en om het ook zelf te doen – om het kind niet gewoon op school ‘af te leveren’ en dan zelf met andere zaken bezig te zijn. Maar natuurlijk – praktisch gezien is het niet mogelijk voor ouders om zoveel tijd met hun kinderen door te brengen – want ouders moeten werken om te kunnen voorzien voor zichzelf en de kinderen.

Daarom – enkel in een geljik geldsysteem zullen kinderen de opvoeding krijgen die ze nodig hebben, de opvoeding waar ze recht ophebben, de opvoeding die elkeen van ons wenst gehad te hebben, maar die momenteel niet mogelijk is. Wanneer ouders er daadwerkelijk zijn voor hun kinderen en waar het niet vanzelfsprekend is dat een ander de opvoeding van jouw kind op zich neemt – waarbij jij geen benul hebt van wat jouw kind wordt aangeleerd of aangedaan.

Dat op zich – is kindermisbruik.

Stem voor een gelijk geldsysteem en maak een einde aan deze onzin.

www.equalmoney.org Learn more »